https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/41 2026-04-09T09:09:35Z 2026-04-09T09:09:35Z ลั่นทม จอนจวบทรง พิมสิริ ภู่ตระกูล ณธภร ธรรมบุญวริศ Lanthom Jonjuabtong Pimsiri Phutrakul Nataporn Thammabunwarit https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3497 2025-08-04T03:54:05Z 2020-01-01T00:00:00Z

Title: การค้นหาทุนมนุษย์ด้านความรู้ เรื่องผักพื้นบ้านของชุมชนชานเมืองกรุงเทพมหานคร :กรณีศึกษาชุมชนแผ่นดินทองวัดลำพะอง Authors: ลั่นทม จอนจวบทรง; พิมสิริ ภู่ตระกูล; ณธภร ธรรมบุญวริศ; Lanthom Jonjuabtong; Pimsiri Phutrakul; Nataporn Thammabunwarit Abstract: การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการค้นหาทุนมนุษย์เรื่องผักพื้นบ้านของชุมชนชานเมืองด้านตะวันออกของกรุงเทพมหานคร และนำเสนอโมเดลการค้นหาทุนมนุษย์เรื่องผักพื้นบ้านของชุมชนชานเมือง ผ่านการศึกษาพฤติกรรมการบริโภคผักพื้นบ้าน และการค้นหาโอกาส ด้วยเครื่องมือทั้งแบบสอบถาม การทำแผนที่ความรู้เพื่อนำเสนอความรู้ และการวิเคราะห์เครือข่ายทางสังคม โดยมีพื้นที่วิจัยเพื่อการศึกษา คือ ชุมขนแผ่นดินทองวัดลำพะอง เขตหนองจอก จังหวัดกรุงเทพมหานคร โดยทำการสำรวจผักพื้นบ้านที่มีการปลูกทั่งทั้งชุมชน และสำรวจพฤติกรรมการบริโภคผักพื้นบ้านกับกลุ่มตัวอย่าง 121 ครัวเรือน และสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างกับตัวแทนกลุ่มบ้าน 7 ราย ทำการวิเคราะห์ข้อมูลส่วนปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์ความแปรปรวนด้วย One-way ANOVA ที่ระดับความเชื่อมั่น α = 0.01 และการวิเคราะห์เครือข่ายทางสังคมด้วยโปรแกรม Social Network Visualization ทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการทำแผนที่ด้วย Google Mymaps และการวิเคราะห์หมวดหมู่ ผลการศึกษา พบว่า ชุมชนฯ มีผักพื้นบ้านที่หลากหลายถึง 60 กว่าชนิด โดยเป็นพืชผักพื้นบ้านสำหรับทำอาหารหลัก 40 ชนิด และพืชปรุงแต่รสและกลิ่น 21 ชนิด รวม 845 ต้น หรือจุด ชาวชุมชนฯ มีการบริโภคผักพื้นบ้านเฉลี่ย 24.97 ชนิด จาก 30 ชนิดที่ทำการสำรวจ โดยครัวเรือนที่มีภูมิลำเนามาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือบริโภคผักพื้นบ้านเฉลี่ยสูงที่สุด ที่ 28.45 ชนิด รองลงมา คือ จากภาคตะวันออก ภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคกลาง ที่เฉลี่ย 27.67, 25.94, 24.5 และ 24.17 ชนิด ตามลำดับ และผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนด้วย One-way ANOVA ที่ระดับความเชื่อมั่น α = 0.01 พบว่า การบริโภคผักพื้นบ้านของครัวเรือนที่มาจากภูมิลำเนาต่างกัน ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในด้านความถี่ในการบริโภค ชุมชนฯ มีความถี่ในการบริโภคผักพื้นบ้านเฉลี่ย 4.10 จาก 6 ระดับ หรือเดือนละ 2 ครั้ง ครัวเรือนที่มีภูมิลำเนาจากตะวันออกเฉียงเหนือ มีความถี่ในการบริโภคผักพื้นบ้านสูงที่สุดที่ 4.88 รองลงมาคือ ครัวเรือนที่มาจากภาคตะวันออกที่ 4.72 โดยเป็นเดือนละ 4 ครั้งเท่ากัน โดยครัวเรือนที่มีภูมิลำเนามาจากภาคเหนือ ภาคใต้ และภาคกลางมีความถี่การบริโภคผักพื้นบ้านที่ 4.26, 4.19, และ 3.92 ตามลำดับ โดยทั้งสามภาคบริโภคผักพื้นบ้านเฉลี่ยที่เดือนละ 2 ครั้ง จากผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนค่าเฉลี่ยความถี่ในการบริโภคผักพื้นบ้านตามภูมิภาคด้วย One-way ANOVA ที่ระดับความเชื่อมั่น α = 0.01 พบว่าค่าเฉลี่ยความถี่ในการบริโภคของครัวเรือนจากทั้ง 3 ภูมิลำเนามีความถี่ในการบริโภคผักพื้นบ้านไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ด้านแหล่งที่มาของผักพื้นบ้านที่บริโภคส่วนมากได้มาจากการซื้อที่ร้อยละ 58 รองลงมาได้มาจากการปลูกเอง ขอเพื่อนบ้าน/ยาติ เก็บจากที่สาธารณะ และนำมาจากต่างจังหวัดที่ร้อยละ 23.7, 2.7, 1.3 และ 0.4 ตามลำดับ โดยสรุปเป็นความรู้ เรื่อง ผักพื้นบ้านทั้ง 4 ด้าน คือ ชนิดของผักพื้นบ้าน การเพาะปลูกผักพื้นบ้าน การบริโภคผักพื้นบ้าน และ การตลาดผักพื้นบ้าน โดยความรู้เรื่องการตลาดผักพื้นบ้านในชุมชนยังมีการตลาดผักพื้นบ้านในชุมชนน้อย เนื่องมีครัวเรือนเพียงไม่กี่รายที่ปลูก/เก็บผักพื้นบ้านเพื่อจำหน่ายจากผลการศึกษาได้นำเสนอโมเดลการค้นหาโอกาสและทุนมนุษย์ เรื่อง ผักพื้นบ้านของชุมชน โดยโอกาสจากผักพื้นบ้านชองชุมชน โดยโอกาสจากผักพื้นบ้านของชุมชนมีทั้ง 3 ด้าน คือ โอกาสทางโภชนาการและสุขภาพ โอกาสทางเศรษฐกิจ และโอกาสทางนิเวศวิทยา; This study has three main objectives to discover human capital of a community in vicinity of Bangkok and propose a model of human capital discovery of the community through indigenous vegetable (IV) consumption behavior. The study used several tools including questionnaire, knowledge mapping and social network analysis. The research site was Baan Pandinthong Wat Lumpraong in Nonhchong district, Bangkok. Indigenous vegetable survey was taken place around the community, the indigenous vegetable consumption behavior survey was conducted with 121 samples, and semi-structure interview was conducted with 7 representative of the community. Quantitative data were analysed with descriptive statistic. One-way ANOVA and Social Network Visualization. Qualitative data were analysed with Google Mymaps and classification technique.

2020-01-01T00:00:00Z พัชรา โพชะนิกร ชุติระ ระบอบ พรรณราย แสงวิเชียร Zhao Jingyan Patchara Phochanikorn Chutira Rabob Pannarai Saengwichian https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3321 2024-12-01T06:56:40Z 2024-01-01T00:00:00Z

Title: แนวทางส่งเสริมความร่วมมือธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทยกับองค์การภาครัฐและเอกชนในระดับท้องถิ่นที่มีต่อโอกาส ในการเข้าสู่ตลาดทางตอนใต้ของจีน Authors: พัชรา โพชะนิกร; ชุติระ ระบอบ; พรรณราย แสงวิเชียร; Zhao Jingyan; Patchara Phochanikorn; Chutira Rabob; Pannarai Saengwichian Abstract: จีนให้ความสำคัญกับการขยายเส้นทางการค้ามาทางตอนใต้ นับเป็นโอกาสของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่จะต้องพัฒนาศักยภาพให้เข้มแข็งในการเข้าสู่ตลาดตอนใต้ของจีน งานวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาปัญหาและอุปสรรคของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทยในการเข้าสู่ตลาดทางตอนใต้ของจีน 2. ศึกษาลักษณะความร่วมมือระหว่างธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมกับเครือข่ายองค์การภาครัฐและเอกชนในระดับท้องถิ่น และ 3. วิเคราะห์โอกาสของธุรกิจโดยผ่านเครือข่ายความร่วมมือองค์การภาครัฐและเอกชนระดับท้องถิ่น กลุ่มตัวอย่าง ผู้บริหาร หรือหน่วยงานที่ติดต่อการค้าระหว่างไทยและตอนใต้ของจีน จากการสัมภาษณ์ผู้บริหาร 14 คน และผู้ประกอบการ 30 คน รวม 44 คน ใช้การสัมภาษณ์และแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ การวิเคราะห์เนื้อหา สถิติเชิงพรรณนา การแจงแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาสำคัญที่ธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของไทยประสบมากที่สุดในการค้าขายกับมลฑลตอนใต้ของประเทศจีนคือ กฎระเบียบทางการค้า/พิธีการศุลกากร การสนับสนุนจากหน่วยงานภาครัฐ ด้านการตลาด ลักษณะความร่วมมือระหว่างธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมกับเครือข่าย คือ ภาครัฐเป็นผู้นำภาคเอกชน รูปแบบที่พึงประสงค์คือ ภาครัฐให้ความสนับสนุนโดยภาคธุรกิจนำ กระจายอำนาจให้หน่วยงานท้องถิ่นตัดสินใจ โอกาสของธุรกิจเข้าสู่ตลาดทางตอนใต้ของจีน ได้แก่ ให้ความสำคัญกับเครือข่ายความร่วมมือ ข้อเสนอแนะ ส่งเสริมให้ผู้ประกอบการเข้าร่วมเป็นสมาชิกเครือข่าย ให้ความรู้อย่างลึกซึ้งในตลาดจีน และควรมีการศึกษาข้อมูลการจัดการโลจิสติกส์และการขนส่งสินค้าชายแดนและผ่านแดนเพื่อลดปัญหาอุปสรรคที่เกิดขึ้น; China attaches importance to expansion of trade routes to the south and it is an opportunity for small and medium enterprises (SMEs) should develop potential entering the southern Chinese market. This research aimed to 1) study problems and obstacles of SMEs to the southern Chinese market. 2) study the cooperation between SMEs and the Local Government/Private Networking and 3) Analyze business opportunities via the Local Government/Private Networking. 44 samples consisted of 14 administrators and 30 entrepreneurs. Research instruments are interview and questionnaire by using content analysis, descriptive statistics, frequency, percentage, average and standard deviation. Research results reveal that the most common problems encountered SMEs in trading with China southern province are trade regulations, customs clearance. The nature of cooperation between SMEs and networks are state leads the private sector. The desirable pattern is private sector leads and support by the government sector and decentralize to local in decision-making. Business opportunities entering the China southern market is focus on the cooperation network, promote entrepreneurs participate in network membership, provide in-depth knowledge about Chinese market, finding cross-border logistics and transportation management solutions to reduce problems.

2024-01-01T00:00:00Z ลั่นทม จอนจวบทรง มาริสสา อินทรเกิด ณธกร ธรรมบุญวริส Lanthom Jonjuabtong Marisa Intharakoed Nataporn Thammabunwarit https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3229 2025-07-05T11:56:41Z 2024-01-01T00:00:00Z

Title: การพัฒนาปัจจัยส่งเสริมธุรกิจดิจิทัลและการตลาดเชิงเนื้อหาของวิสาหกิจชุมชนแปรรูปอาหารในจังหวัดสมุทรปราการ Authors: ลั่นทม จอนจวบทรง; มาริสสา อินทรเกิด; ณธกร ธรรมบุญวริส; Lanthom Jonjuabtong; Marisa Intharakoed; Nataporn Thammabunwarit Abstract: การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเพื่อศึกษาถึงปัจจัยส่งเสริมการดำเนินการธุรกิจดิจิทัลของวิสาหกิจชุมชนอาหารแปรรูปในจังหวัดสมุทรปราการ และแนวทางการพัฒนาการดำเนินธุรกิจดิจิทัลของวิสาหกิจชุมชนอาหารแปรรูปในจังหวัดสมุทรปราการ โดยทำการศึกษาเชิงคุณภาพกับ 3 กรณีวิสาหกิจชุมชนในอำเภอบางบ่อ และอำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ ทำการเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับตัวแทนวิสาหกิจละ 2 คน และประชุมกลุ่มสมาชิกทั้งหมดของวิสาหกิจ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์หมวดหมู่ ผลการศึกษาพบว่า วิสาหกิจชุมชนแปรรูปอาหารทั้ง 3 วิสาหกิจของจังหวัดสมุทรปราการ มีการดำเนินการธุรกิจดิจิทัลเฉพาะการตลาดเชิงเนื้อหาด้านการประชาสัมพันธ์สินค้า และวิสาหกิจ โดยมีเพียงวิสาหกิจเดียวที่มีการจำหน่ายสินค้าผ่านสื่อสังคมออนไลน์ สำหรับปัจจัยส่งเสริมการดำเนินธุรกิจดิจิทัลตามกรอบ TOE framework พบว่าวิสาหกิจชุมชนทั้ง 3 วิสาหกิจมีข้อจำกัดทางด้านเทคโนโลยี หรือทรัพยากรดิจิทัล ทั้งฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ และบุคลากรทางด้านดิจิทัลหรือสารสนเทศ ด้านองค์กร ทั้ง 3 วิสาหกิจ ไม่มีการวางโครงสร้างองค์กร และจัดสรรทรัพยากรสำหรับการดำเนินธุรกิจดิจิทัล และในด้านสิ่งแวดล้อม มีหน่วยราชการ และสถานศึกษาให้การสนับสนุนด้านการฝึกอบรมด้านการทำธุรกิจดิจิทัล จากผลการศึกษาได้นำเสนอโมเดลการพัฒนาธุรกิจดิจิทัลสำหรับวิสาหกิจชุมชนตามกรอบ TOE framework โดยให้ความสำคัญกับองค์กร รูปแบบธุรกิจ และสิ่งแวดล้อมนำหน้า จึงได้เป็นกรอบ OBET Framework โดยองค์กร หรือ “O” จะมุ่งเน้นที่แนวคิดวัฒนธรรมดิจิทัลในองค์กร และการสื่อสารองค์กรกับผู้บริโภค หรือทำการตลาดเชิงเนื้อหา รูปแบบธุรกิจ หรือโมเดลธุรกิจ หรือ “B” สิ่งแวดล้อม หรือ “E” เน้นเรื่องหน่วยงานที่ส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล และชักนำให้วิสาหกิจเข้าสู่เศรษฐกิจดิจิทัล และแพลฟอร์มพาณิชย์อีเล็กทรอนิกส์ที่เป็นที่นิยมของผู้บริโภค แบบมีการสนับสนุนเพื่อช่วยเหลือข้อจำกัดวิสาหกิจชุมชน ส่วนเทคโนโลยี หรือ “T” จะเน้นที่การดึงวิสาหกิจเข้าสู่การดำเนินกิจกรรมการตลาดเพื่อส่งมูลค่าให้ลูกค้าผ่านแพลตฟอร์ม e-Commerce และการชำระเงินออนไลน์ และเทคโนโลยีเพื่อการตลาดเชิงเนื้อหา; This study has objectives to discover Influence Factors to Digital Business and Content Marketing for Food Processing Community Enterprises in the Samutprakan Province, and to propose digital business development framework for Food Processing Community Enterprises in Samutprakan province. The study was qualitative research with three food processing community enterprises as cases study. Data were collected with in-depth interviews 2 representatives of each community enterprise, and focus group with the members of the community enterprises. Qualitative data were analysed with classification technique. The study found that all three community enterprises have done digital business only as content marketing in order to promote their products and enterprises. However, there was one enterprise doing only marketing through social media. All of them had limited influence factors to digital business, especially technology regarding TOE framework. For “O” or organisation, they did not decide an organizational structure and budget for digital marketing sector. In terms of environment, they had government departments and educational institutes that have supported digital marketing conducted training on digital marketing. Finally, this study proposed the model of digital business development of community enterprise with OBET framework. The framework is focused on “O” or organisation that is concerned with mindset of digital business and digital culture, “B” or business model and “E” or environment that is focused on organisations that promote digital economy and push the community enterprises into the digital economy through popular e-Commerce platforms. For “T” or technology, it would be focused on e-Commerce platforms, e-Payment and content marketing.

2024-01-01T00:00:00Z พัชรา โพชะนิกร ชุติระ ระบอบ มรกต กำแพงเพชร ณภัทร ศรีนวล Patchara Phochanikorn Chutira Rabob Morakhot Kamphaengphet Napat Srinual https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3224 2024-11-05T05:01:33Z 2023-01-01T00:00:00Z

Title: อิทธิพลของโลจิสติกส์เพื่อสิ่งแวดล้อมต่อผลการดำเนินงานภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียนของอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปในประเทศไทย Authors: พัชรา โพชะนิกร; ชุติระ ระบอบ; มรกต กำแพงเพชร; ณภัทร ศรีนวล; Patchara Phochanikorn; Chutira Rabob; Morakhot Kamphaengphet; Napat Srinual Abstract: รายงานการวิจัยเรื่องอิทธิพลของโลจิสติกส์เพื่อสิ่งแวดล้อมต่อผลการดำเนินงานภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียนของอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปในประเทศไทย การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียนของอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปในประเทศไทย การวิจัยนี้ได้สันนิษฐานว่าการดำเนินงานภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียนจะให้ผลลัพธ์ประสิทธิภาพที่ดีที่สุด หากมีการสนับสนุนแนวปฏิบัติด้านการจัดการโลจิสติกส์เพื่อสิ่งแวดล้อม การสร้างความสัมพันธ์ร่วมกันกับลูกค้า และการสร้างประสิทธิภาพในการดำเนินการผลิต การวิจัยนี้ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการรวบรวมจากผู้ประกอบการธุรกิจอาหารสำเร็จรูปในประเทศไทยจำนวนทั้งสิ้น 400 ราย นอกจากนี้ยังใช้ PLS(SEM) เพื่อประเมินความน่าเชื่อถือและความถูกต้องของโครงสร้าง ตลอดจนตรวจสอบการเชื่อมโยงที่ตั้งสมมติฐานไว้การค้นพบของการศึกษานี้บ่งชี้ว่าว่าโลจิสติกส์เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ส่งผลดีต่อผลการดำเนินงานภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียนของธุรกิจอาหารสำเร็จรูปทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยปัจจัยคั่นกลางทั้งสองตัวได้แก่การบูรณาการกับลูกค้า และประสิทธิภาพการผลิตมีบทบาทในการเสริมสร้างความสำเร็จและความมั่นคงของธุรกิจภายใต้หลักการเศรษฐกิจหมุนเวียน ผลการศึกษานี้เป็นประโยชน์ต่อภาคธุรกิจในการกำหนดแนวทางการวางกลยุทธ์ปรับปรุงกระบวนการในระบบโซ่อุปทานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียน เช่น ประสิทธิภาพกระบวนการโลจิสติกส์ ลดของเสียและมลพิษ ตลอดจนช่วยเสริมช่องทางในการเข้าถึงนวัตกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (Green innovation) ที่สำคัญเพื่อยกระดับอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปในอนาคตและพัฒนาฐานการผลิตของผู้ประกอบการไทยให้รองรับโอกาสไปสู่ตลาดการค้าใหม่ในอนาคตได้อย่างยั่งยืนผลลัพธ์แสดงให้เห็นว่าปัจจัยด้านลอจิสติกส์เพื่อสิ่งแวดล้อมที่สำคัญที่สุดคือบรรจุภัณฑ์สีเขียว ดังนั้นผู้ประกอบการธุรกิจอาหารสำเร็จรูปควรเน้นการใช้บรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและแสดงข้อมูลดังกล่าวบนบรรจุภัณฑ์ให้ชัดเจน เช่น แสดงข้อความว่าฉลากนี้ผลิตจากกระดาษรีไซเคิลร้อยเปอร์เซ็นต์ ปัจจัยที่สำคัญรองลองมาได้แก่ การจัดซื้อจัดจ้างสีเขียว ผลิตภัณฑ์รีไซเคิล และการออกแบบเชิงนิเวศเศรษฐกิจตามลำดับ นอกจากนี้ผู้ประกอบการธุรกิจอาหารสำเร็จรูปควรส่งเสริมโอกาสทางธุรกิจด้วยการกำหนดโครงสร้างองค์กรในการดำเนินการ กำหนดตัวชี้วัดในการบริหารจัดการ และทำการวัดประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานที่ชัดเจน ผลการศึกษาสามารถเป็นประโยชน์ต่อภาคธุรกิจในการกำหนดแนวทางการวางกลยุทธ์ปรับปรุงกระบวนการในระบบโซ่อุปทานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมภายใต้หลักเศรษฐกิจหมุนเวียน เช่น ประสิทธิภาพกระบวนการโลจิสติกส์ ลดของเสียและมลพิษ ตลอดจนช่วยเสริมช่องทางในการเข้าถึงนวัตกรรมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (Green innovation) ที่สำคัญเพื่อยกระดับอุตสาหกรรมอาหารสำเร็จรูปในอนาคตและพัฒนาฐานการผลิตของผู้ประกอบการไทยให้รองรับโอกาสไปสู่ตลาดการค้าใหม่ในอนาคตได้อย่างยั่งยืน; This study examined the factors influencing the firm performance under circular economy principle using Thailand packaged food industry context. We hypothesized that the firm performance under circular economy optimizes when process alignment exists in green logistics, customer integration, and production efficiency. We distributed the questionnaire survey to 400 entrepreneurs of packaged food enterprise in Thailand and analyzed the data via Partial Least Square Structural Equation Modeling (PLS-SEM) using SmartPLS 4.0 program. Reflective-formative model was employed and the reliability test, validity test, and hypothesis testing were conducted. The results confirmed that green logistics positively influence firm performance under circular economy principle directly and indirectly via the mediating roles of customer integration and production efficiency. The findings imply that customer integration and production efficiency play important roles in enhancing the operational success and firm stability. Our empirical results provide guidelines for entrepreneurs in strategic green supply chain management such as logistics efficiency, waste reduction, pollution prevention, green innovation access, all of which enable advancement in Thailand packaged food industry towards becoming a sustainable manufacturing base for the global markets.The empirical results implied that business operations under circular economy optimize when process alignment exists among all dimensions of the supply chain, specifically in the way that stimulate green logistics. Particularly, customer integration and production efficiency are two main channels that link green logistics to sustainable firm performance. Our investigation revealed that the most impactful factor is green packaging; therefore, packaged food entrepreneur should emphasize environmentally friendly packaging usage and promote this information to the customers. For instance, eye-catching message that the package is made from 100% recycled paper should be presented on the package. Next, green purchasing, recycled product, and eco-design is the second, third and fourth important factors. Besides, entrepreneurs should also concentrate on regulating the organizational structure, key performance indicator and performance evaluation that enable operation improvements and business opportunities. The results of this research provide guidelines for strategic planning for green supply chain operation under circular economy principles. is, logistics process efficiency, waste and pollution generation reduction, green innovation access are the pathways to advance packaged food industry in Thailand and augment Thailand manufacturing base to sustainably respond to the global demand.

2023-01-01T00:00:00Z