DSpace Community: มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / Huachiew Chalermprakiet University

การศึกษาความถี่ของแอนติเจน M, N , Mia และ Dia ของตัวอย่างเลือดจากผู้บริจาคโลหิต โรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

Title: การศึกษาความถี่ของแอนติเจน M, N , Mia และ Dia ของตัวอย่างเลือดจากผู้บริจาคโลหิต โรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา Authors: มยุรี เก่งเกตุ; ศักดิ์นรินทร์ ปานกุล; สุริยา ภาคสกุณณี; กาญจนา ศิริรัตน์; วชิรญาย์ อธิมัง; นาฮูดา เจ๊ะตู; ณญา ดา ทรัพย์ประเสริฐสินธ์; ธัญญลักษณ์ สร้อยมาลุน; ปุญชรัสมิ์ นิยมศิลป์; ภัทรลดา นารอง; ร้อยแก้ว พลเยี่ยม; วัชราภรณ์ หุมอาจ; อัญชิสา เพียรกสิกรรม; Mayuree Kengkate; Kanjana Sirirat; Wachiraya Athimang Abstract: ระบบหมู่เลือด MNS และ Diego เป็นหมู่เลือดรองที่มีความสำคัญต่อความปลอดภัยของงานบริการโลหิต แม้ว่าจะไม่ใช่ระบบหลักเช่น ABO และ Rh แต่เกี่ยวข้องกับการเกิดปฏิกิริยาหลังการรับเลือดที่มีผลต่อผู้ป่วย ก่อให้ผู้ป่วยสร้างแอนติบอดีต่อหมู่เลือด MNS และ Diego ได้ ซึ่งมีความสำคัญทางคลินิก และพบว่าผู้ป่วยของโรงพยาบาล พระนครศรีอยุธยา มี anti-Mia และ anti-Dia ดังนั้นการศึกษาความถี่ของแอนติเจนในระบบดังกล่าวจึงมีความจำเป็น เพื่อเป็นข้อมูลการเลือกโลหิตที่เหมาะสมให้แก่ผู้ป่วย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความถี่ของแอนติเจนระบบหมู่เลือด MNS และ Diego ได้แก่ แอนติเจน M N Mia และ Dia ในผู้บริจาคโลหิตของโรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา โดย ใช้วิธี standard tube test ผลการศึกษาพบว่า แอนติเจน M มีความถี่ร้อยละ 94.12 แอนติเจน N ร้อยละ 45.88 แอนติเจน Mia ร้อยละ 14.12 และแอนติเจน Dia ร้อยละ 2.35 ฟีโนไทป์ที่ตรวจพบมากที่สุดคือ M+ N- Mia - Dia - ร้อย ละ 44.12 ในขณะที่ฟีโนไทป์ที่ตรวจไม่พบ คือ M+ N+ Mia+ Dia+, M- N+ Mia+ Dia - และ M- N+ Mia+ Dia+ ใน การศึกษานี้สรุปได้ว่าแอนติเจนที่สามารถตรวจพบได้มากที่สุดในตัวอย่างเลือดผู้บริจาคโลหิตโรงพยาบาล พระนครศรีอยุธยา คือ แอนติเจน M และแอนติเจนที่พบน้อยที่สุดคือ แอนติเจน Dia ซึ่งสอดคล้องกับงานวิจัยอื่นที่มีรายงานก่อนหน้านี้; MNS and Diego blood group systems are important for the safety and effectiveness of transfusion medicine. While the ABO and Rh systems are the most clinically significant, other systems such as MNS and Diego can also lead to transfusion reactions with important clinical consequences. It can trigger alloimmunization, causing patients to develop clinically significant antibodies against the MNS and Diego blood groups. Specifically, patients at Phra Nakhon Si Ayutthaya Hospital have been found to present with anti-Mia and anti-Dia . Therefore, investigating the antigen frequencies within these systems is necessary to provide data for selecting compatible blood for patients. This study aimed to investigate the frequencies of M, N, Mia and Dia antigens in donor blood samples at Phra Nakhon Si Ayutthaya hospital using the standard tube test. The results demonstrated that the frequencies of M, N, Mia and Dia antigens were 94.12%, 45.88%, 14.12%, and 2.35% respectively. The most common phenotype observed was M+ N- Mia - Dia - (44.12%), while the phenotypes M+ N+ Mia+ Dia+, M- N+ Mia+ Dia - and M- N+ Mia+ Dia+ were not detected. In this study, it was concluded that the most frequently observed antigen among blood donors at Phra Nakhon Si Ayutthaya hospital was antigen M, whereas the least frequently observed was antigen Dia . These findings are consistent with those reported in previous studies. Description: Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 82-89.

ความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีการวัดขนาดร่างกายและดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงาน ช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปี

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

Title: ความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีการวัดขนาดร่างกายและดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงาน ช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปี Authors: ปณิชา พลพนาธรรม; รุ้งเพชร สงวนพงษ์; พรพิชชา เวียงจันทร์; ณิชาภัทร แก้วพฤกษ์; แพรชมพู ช่วงเสน; สลิลทิพย์ จุลมณี; สริตา พลชัย; เปรมนิภา โพธิ์ศรี; Panicha Polpanadham; Rungpetch Sanguanpong Abstract: การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของดัชนีการวัดขนาดร่างกายกับดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงานช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปีในบุคลากรในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำนวน 30 คน (เพศ หญิงร้อยละ 83.3) คัดเลือกตามเกณฑ์การคัดเข้าและสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย โดยใช้เครื่อง Biodex Balance System (BBS) เพื่อประเมินดัชนีการทรงท่าโดยรวม (Overall Stability Index: OSI) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์คือการทดสอบสหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน (Spearman’s Rank Correlation Test) ผลการวิจัย กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 47.30 ± 9.56 ปี ดัชนีมวลกาย (BMI) เฉลี่ย 25.42 ± 6.24 กิโลกรัม/ เมตร² และมีอัตราส่วนเส้นรอบเอวต่อเส้นรอบสะโพก (WHR) เฉลี่ย 0.84 ± 0.10 จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ พบว่า WHR มีความสัมพันธ์ทางบวกกับดัชนีการทรงท่าโดยรวมในระดับต่ำ (r = 0.376, p = 0.041) อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติแต่ไม่พบความสัมพันธ์ของ BMI กับ OSI อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสรุปผล ผลการศึกษาบ่งชี้ว่าบุคคลที่มีค่า WHR สูง หรือมีภาวะอ้วนลงพุง มีแนวโน้มมีการทรงท่าที่แย่ลง ดังนั้น หน่วยงานควรให้ความสำคัญกับการควบคุมสัดส่วนร่างกายและจัดโปรแกรมออกกำลังกายเพื่อส่งเสริมสุขภาพที่ดี; The objective of this research was to examine the relationship between anthropometric indices and the stability index in a working-age group aged 30–59 years. The study involved 30 personnel from Huachiew Chalermprakiet University (83.3% female), selected via convenience sampling based on specific inclusion criteria. The research instrumentation included the Biodex Balance System (BBS) to evaluate the Overall Stability Index (OSI). Spearman’s Rank Correlation Test was employed to analyze the relationships between variables. Results: The participants had a mean age of 47.30 ± 9.56 years. The mean Body Mass Index (BMI) was 25.42 ± 6.24 kg/m². And the mean Waist-to-Hip Ratio (WHR) was 0.84 ± 0.10. The analysis revealed that the Waist-to-Hip Ratio (WHR) had a statistically significant low-level positive correlation with the Overall Stability Index (r = 0.376, p = 0.041). On the other hand, no statistically significant correlation was found between BMI and OSI (p = 0.060). Conclusion: The findings indicate that individuals with a high WHR tend to have poorer postural stability. Consequently, organizations should prioritize body composition control and implement exercise programs to promote individuals' health Description: Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 47-57.

ความชุกและปัจจัยเสี่ยงต่อโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ผลการประเมินสุขภาวะในชุมชนสามเขต ของจังหวัดสมุทรปราการ

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

Title: ความชุกและปัจจัยเสี่ยงต่อโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ผลการประเมินสุขภาวะในชุมชนสามเขต ของจังหวัดสมุทรปราการ Authors: ดวงมณี แสนมั่น; ปิ่นมนัส คุลีลัง; ญารัชฎา นันจันที; นิมัสสุรีย์ ฮามะ; ธนัชพร เฉื่อยวิบูลย์; สุเมธ วนจะโปะ; พัฒนพงศ์ ปิดสายะ; กุลธิดา ภาคาแดน; อัญชลี กองอินทร์; กรวิภา วิกัยนภากุล; กาญจนา วิจิตรธรรมรส; Duangmanee Sanmun; Unchalee Kongintr; Kornwipa Wikainapakul; Kanjana Vichittummaros Abstract: การวิจัยมีจุดประสงค์เพื่อหาความชุกและปัจจัยที่สัมพันธ์ต่อโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ในชุมชนเขตตำบลบางโฉลง ตำบลศีรษะจรเข้น้อย และตำบลบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ในกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 130 ราย โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากหน่วยให้บริการตรวจสุขภาพของคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ เมื่อปี 2568 ประกอบด้วยข้อมูลแบบสอบถามทั่วไปด้านสุขภาพ และผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ ได้แก่ ผลการตรวจน้ำตาล ไขมัน ซีรัมครีเอตะนีน และผลการตรวจหาไมโครอัลบูมินในปัสสาวะ วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา Chi-square และ Odds ratio ผลการประเมินสุขภาวะพบกลุ่มตัวอย่างที่ผิดปกติ สงสัยเป็นโรคไตเรื้อรังมากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 24.6 รองลงมา ได้แก่ สังสัยภาวะความดันโลหิตสูง ร้อยละ 23.1 เสี่ยงต่อการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด ร้อยละ 18.5 และ กลุ่มที่สงสัยเป็นเบาหวาน ร้อยละ 16.3 ตามลำดับ โดยกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงมากต่อการเกิดโรคหัวใจและหลอด เลือดในอีก 10 ปี ข้างหน้า พบว่าสัมพันธ์กับผู้ที่อายุมากกว่า 60 ปี อย่างมีนัยสำคัญ (P<0.001) โดยเพศชายมีค่าอัตราส่วนความเสี่ยงต่อการเกิดโรคดังกล่าวมากกว่าเพศหญิง 3.2 เท่า (OR=3.239, 95% CI=1.709-6.104) การศึกษานี้มีข้อเสนอแนะว่า การส่งเสริมสุขภาพและปรับพฤติกรรมด้านโภชนาการ การออกกำลังกาย และลดปัจจัยเสี่ยงด้านพฤติกรรมเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยลดผลกระทบของโรคไม่ติดต่อเรื้อรังในกลุ่มผู้สูงวัย; This study aimed to determine prevalence and factors related to non-communicable diseases (NCDs) among residents of Bang Chalong, Sisa Chorakhe Noi, and Bang Bo subdistrict, Samut Prakan Province. A total of 130 participants was collected from the health services by the year 2025 provided by the Faculty of Medical Technology, Huachiew Chalermprakiet University. Data were obtained a general health questionnaire and laboratory results including; fasting plasma glucose, cholesterol, creatinine and microalbumin in urine. Data was analyzed with descriptive statistics Chi-square and Odds ratio. The health assessment identified the highest proportion of abnormal cases as suspected chronic kidney disease, accounting for 24.6 percent. This was followed by suspected hypertension at 23.1 percent, individuals at risk of cardiovascular disease at 18.5 percent, and suspected diabetes at 16.3 percent, respectively. Among individuals classified as having a very high risk of developing cardiovascular disease within the next 10 years, associated risk factors were identified. Age over 60 years was significantly associated with cardiovascular risk (P <0.001), and males had a 3.2-fold higher risk of developing the condition compared with females (OR=3.239, 95% CI=1.709-6.104). This study suggests that improving health and encouraging behavioral changes—particularly in nutrition, physical activity, and risk factor reduction—are critical methods for mitigating the burden of non-communicable diseases in the elderly population. Description: Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 58-70.

การรักษาด้วยเทคนิค Self-Mobilization with Movement เปรียบเทียบกับ Mobilization with movement ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอกระยะกึ่งเฉียบพลัน: การศึกษานำร่อง

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

Title: การรักษาด้วยเทคนิค Self-Mobilization with Movement เปรียบเทียบกับ Mobilization with movement ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอกระยะกึ่งเฉียบพลัน: การศึกษานำร่อง Authors: ยิ่งลักษณ์ วิรุณรัตนกิจ; ศิรินันท์ จันทร์หนัก; สุดาพร พุ่มเมือง; ภัททิยา ภักดี; โนรา อาแว; วลัยลักษณ์ บัวสนิท; นันทพร กองปราบ; รมิตา เทศอินทร์; ธาราทิพย์ ธรรมชาติ Abstract: ภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอก (lateral ankle sprain; LAS) เป็นการบาดเจ็บที่พบบ่อย ส่งผลให้องศาการกระดกข้อเท้าขึ้นไม่เต็มช่วงการเคลื่อนไหวและความสามารถในการทรงตัวบกพร่อง เทคนิค Mobilization with Movement (MWM) มีประสิทธิภาพในการลดอาการปวดและเพิ่มช่วงการเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดของ ผู้ป่วยในการเข้ารับบริการกายภาพบำบัดอย่างต่อเนื่อง ทำให้แนวทางการดูแลตนเอง เช่น self-Mobilization with Movement (self-MWM) มีความสำคัญมากขึ้น ในการศึกษานำร่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของ MWM และ self-MWM ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงระยะกึ่งเฉียบพลัน การศึกษานี้เป็นการทดลองแบบสุ่มและปกปิดสองทางในอาสาสมัคร 20 คน อายุ 18–30 ปี แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่ม MWM ที่ได้รับการรักษาในคลินิก และกลุ่ม self-MWM ที่ปฏิบัติด้วยตนเองที่บ้าน ตัวแปรที่ประเมิน ได้แก่ ระดับความเจ็บปวดขณะลงน้ำหนัก องศา การกระดกข้อเท้า และความสามารถในการทรงตัว โดยทำการประเมินก่อนและหลังการรักษา 4 สัปดาห์ ผลการศึกษาพบว่าทั้งสองกลุ่มมีอาการปวดลดลง และมีการเพิ่มขึ้นขององศาการกระดกข้อเท้าและ ความสามารถในการทรงตัวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) โดยไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่ม (p > 0.05) ทั้งนี้ self-MWM ให้ผลลัพธ์ใกล้เคียงกับ MWM และสามารถใช้เป็นแนวทางการดูแลตนเองที่บ้านเพื่อส่งเสริมความต่อเนื่องของการรักษาและลดภาระค่าใช้จ่ายได้; Lateral ankle sprain (LAS) is a common injury that leads to reduced ankle dorsiflexion and impaired balance. Mobilization with Movement (MWM) is recognized as an effective intervention for pain reduction and improving range of motion. However, limited access to continuous physiotherapy highlights the importance of self-management approaches such as self-Mobilization with Movement (self-MWM). This pilot study aimed to compare the effectiveness of MWM and self-MWM in individuals with subacute LAS. A double-blind randomized pilot study was conducted in 20 participants aged 18–30 years with subacute LAS. Participants were randomly allocated into two groups (n = 10 per group): the MWM group received treatment at a physiotherapy clinic, while the self-MWM group performed the intervention at home. Outcome measures included pain during weight-bearing assessed by the Visual Analogue Scale (VAS), ankle dorsiflexion using the weightbearing lunge test (WBLT), and dynamic balance using the Y-Balance Test. Assessments were performed at baseline and after 4 weeks. The results demonstrated that both groups showed significant improvements in pain, ankle dorsiflexion, and balance after 4 weeks (p < 0.05), with no significant differences between groups (p > 0.05). Self-MWM demonstrated comparable effectiveness to clinician-applied MWM and may serve as an effective home-based strategy to support treatment continuity and reduce healthcare burden. Description: Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 35-46.