Physical Therapy - Articles Journals

ความชุกของภาวะเปราะบางของผู้สูงอายุไทยในเขตรับผิดชอบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าของสถาบันการแพทย์ระดับตติยภูมิในระดับที่เป็นหน่วยงานของมหาวิทยาลัย จังหวัดนครนายก

2026-04-03T11:49:12Z

ความชุกของภาวะเปราะบางของผู้สูงอายุไทยในเขตรับผิดชอบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าของสถาบันการแพทย์ระดับตติยภูมิในระดับที่เป็นหน่วยงานของมหาวิทยาลัย จังหวัดนครนายก สิริพิชญ์ เจริญสุขศิริ; สุภานัน สุทธินาค; เขมภัค เจริญสุขศิริ; Siripich Charoensuksiri; Supanan Suttinak; Khemmapak Charoensuksiri Background: Frailty is a major health issue among Thai elderly individuals. This condition increases the risk of illness and injuries from falls. Objective: To study the prevalence of frailty among Thai elderly residing in Nakhon Nayok province. Methods: This descriptive cross-sectional study included elderly Thai individuals residing in Nakhon Nayok province, using a purposive sampling method. The research instruments consisted of a demographic data questionnaire and the Thai version of the Simple Frailty Questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics. Results: The total sample consisted of 353 volunteers aged 60-96 years, 54.94% of whom were female. The most common underlying disease was hypertension. Most participants could continue activities for more than 30 minutes, and 8.22% reported a history of falls, primarily due to slipping. The most common consequence of falling was abrasions. The prevalence of frailty in this study was found to be 9.06%, predominantly among females aged 70-79 years. Conclusions: The study is beneficial for healthcare professionals, as they can use the information to monitor changes in frailty in their area, manage health promotion with a focus on frailty prevention, and plan health services appropriately for actual health conditions.; บทนำ : ภาวะเปราะบางเป็นปัญหาทางสุขภาพที่สําคัญของผู้สูงอายุไทย ส่งผลให้เพิ่มความเสี่ยงต่อการเจ็บป่ วยและการบาดเจ็บจากการหกลัม วัตถุุประสงค์์ : เพื่อศึกษาความชุกของภาวะเปราะบางของผู้สูงอายุไทย จังหวัดนครนายก วิธีีการศึึกษา: การศึกษาวิิจั ยเชิงสำรวจภาคตัดขวาง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุไทยในจังหวัดนครนายก สุ่ม กลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือวิิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล และแบบคัดกรองภาวะเปราะบางฉบับภาษาไทย (Thai version of the Simple Frailty Questionnaire) การวิิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติิเชิงพรรณนา ผลการศึึกษา: กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 353 คน อายุ ระหว่าง 60-96 ปี ร้อยละ 59.49 เป็นเพศหญิงโรคประจำตัวที่พบมากที่สุด คือ โรคความดันโลหิตสูง กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่สามารถทํากิจกรรมต่อเนื่องได้ 30 นาที ขึ้นไป และร้อยละ 8.22 มี ประสบการณ์หกล้ม สาเหตุส่วนใหญ่มาจากการลื่น ผลจากการหกล้มที่พบมากที่สุด คือ แผลถลอก ความชุกของภาวะเปราะบางของการศึกษานี้ คิดเป็นร้อยละ 9.06 ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงและอยู่ในช่วงอายุ 70-79 ปี สรุป: การศึกษานี้มีประโยชน์ต่อบุคลากรทางสาธารณสุขโดยสามารถนำข้อมูลไปใช้ติดตามการเปลี่ยนแปลงภาวะเปราะบางในพื้นที่จัดการส่งเสริมสุขภาพโดยเน้นการป้องกันภาวะเปราะบางและใช้วางแผนบริการทางสุขภาพได้อย่างเหมาะสมกับสุขภาวะจริง สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he02.tci-thaijo.org/index.php/ramajournal/article/view/271673/187721

Effects of 4-week balance training program on executive function in preschool children: A randomized controlled trial

2026-04-03T11:55:02Z

Effects of 4-week balance training program on executive function in preschool children: A randomized controlled trial Supanee Chounchay; Jenjira Assapun; Boonrat Ngowtrakul; Wannisa Saenphan; สุภาณี ชวนเชย; เจนจิรา อัสพันธ์; บุญรัตน์ โง้วตระกูล; วรรณิษา แสนพันธ์ Executive function delays have been steadily increasing in early childhood, influencing both academic achievement and life success. Effective interventions to promote executive function development are therefore urgently needed. This study aimed to investigate the effects of a four-week balance training program on executive function in 66 preschool children aged 4–6 years. Participants were randomly assigned to either a balance training group or a control group. The control group continued with the standard preschool curriculum, while the balance training group participated in four structured balance exercises, including double-leg stance, single-leg stance, balance path, and forward hopping on marking sheets for 45 minutes per day, three days per week, over four weeks. Executive function, including inhibition, shifting, emotional control, working memory, and planning, was assessed by teachers using the Executive Function Development Assessment at three time points: before training, after the four-week program, and at an eight-week follow-up. Data were analyzed using the Friedman test and the Mann–Whitney U test, with statistical significance set at p-value < 0.05. Results revealed significant improvements in all executive function domains in both groups after training. Consistent with the hypothesis, the balance training group showed greater gains in emotional control than the control group following four weeks of training. At the eight-week follow-up, the balance training group demonstrated significantly higher levels of emotional control (p-value = 0.036), working memory (p-value = 0.016), and planning (p-value = 0.039) compared to the control group. Improvements in inhibition, emotional control, and planning were particularly pronounced among children in the balance training group. In conclusion, both the standard preschool curriculum and balance training for at least four weeks can enhance executive function development in preschool children. However, the findings suggest that a structured balance exercise program may be more effective in promoting executive function development than the standard curriculum alone. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he01.tci-thaijo.org/index.php/ams/article/view/277052/189689

ผลทันทีของการยืดกล้ามเนื้อหายใจต่อการขยายตัวของทรวงอกสมรรถภาพปอดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจในผู้ที่มีสุขภาพดี

2026-04-03T11:58:20Z

ผลทันทีของการยืดกล้ามเนื้อหายใจต่อการขยายตัวของทรวงอกสมรรถภาพปอดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจในผู้ที่มีสุขภาพดี เสาวณีย์ วรวุฒางกูร; ยิ่งลักษณ์ วิรุณรัตนกิจ; Saowanee Woravutrangkul; Yinglak Wirunrattanakij การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการยืดกล้ามเนื้อที่เกี่ยวข้องกับการหายใจต่อการขยายตัวของทรวงอก สมรรถภาพปอดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจเข้าและออกในอาสาสมัครสุขภาพดีอายุระหว่าง 18-25 ปี อายุเฉลี่ย 20.57 +- 1.24 ปี จำนวน 40 ราย (ชาย 20 ราย, หญิง 20 ราย) โดยเป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง อาสาสมัครได้รับการยืดกล้ามเนื้อ sternocleidomastoid, scalene, pectoralis major, pectoralis minor, serratus anterior, trapezius, intercostals และ diaphragm ด้วยเทคนิคการยืดแบบคงค้าง มัดละ 20 วินาที/ครั้ง แต่ละมัดทำซ้ำ 5 ครั้ง โดยก่อนและหลังการยืดกล้ามเนื้อทันที อาสาสมัครได้รับการประเมินการขยายตัวของทรวงอก สมรรถภาพปอด และความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจ ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังการยืดกล้ามเนื้อ การขยายตัวของทรวงอก ค่าอัตราเร็วของการไหลของอากาศขณะหายใจออกสูงสุดและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจเข้าและออกดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นผลทันทีของการยืดกล้ามเนื้อที่เกี่ยวข้องกับการหายใจ ข้อมูลที่ได้น่าจะเป็นประโยชน์ในการฟื้นฟูสมรรถภาพปอดในผู้ที่ไม่มีข้อห้ามทางการแพทย์ได้; The purpose of this study was to evaluate effects of respiratory muscle stretching on chest expansion, pulmonary functions and respiratory muscle strength in 40 healthy subjects (male=2-, female = 20), aged 18-25 years (age average 20.57 +- 12.4), using a quasi-experimental design. The subjects were stretched for the respiratory muscles, including sternocleidomastoid, scalene, pectoralis major, pectoralis minor, serratus anterior, trapezius, intercostals and diaphragm, using the static stretching technique for 20 seconds/muscles and repeated 5 times/muscle. Immediately before and after stretching, subjects were assessed for chest expansion, pulmonary functions, and respiratory muscle strength. The results showed statistically significant improvement of chest expansion, peak expiratory force, and respiratory muscle strength after stretching (p<0.01). The results indicated immediate effects of respiratory muscle stretching on respiration. The findings may benefit pulmonary rehabilitation in those who do not have any contraindications.

The effectiveness of mobilization in treating patients with temporomandibular disorders: a systematic review and meta-analysis

2026-04-03T12:02:22Z

The effectiveness of mobilization in treating patients with temporomandibular disorders: a systematic review and meta-analysis Prangtip Potewiratnanond; Sudaporn Pummoung; Chidsanu Changsiripun; ปรางทิพย์ โพธิวิรัตนานนท์; สุดาพร พุ่มเมือง; ชิษณุ แจ้งศิริพันธ์ This systematic review and meta-analysis evaluated the effectiveness of temporomandibular joint (TMJ) mobilization in individuals with temporomandibular disorders (TMDs), using data from randomized controlled trials (RCTs) and before-after studies without control groups. Human studies assessing outcomes, including muscle activity, pain intensity, oral and cervical range of motion, and self-reported measures before and after mobilization, and comparing these results with those of individuals who received other conventional TMD treatments, were considered. Study selection and data extraction were performed by two independent reviewers, with a third reviewer resolving any disagreements. Of the 652 studies identified, five met the inclusion criteria. The evidence shows improvements in pain intensity, range of motion, and other patient-reported outcomes, following TMJ mobilization. These effects were observed immediately after treatment, showed a slight decrease at one week, and were further enhanced at four weeks. Compared to the control group, our meta-analyses demonstrate a significant reduction in pain intensity (mean difference = -2.90) and a significant improvement in mouth opening (mean difference = 10.76) at four weeks post-mobilization. The findings indicate that TMJ mobilization may serve as an effective short-term intervention for managing TMD, especially in the initial stages of treatment. However, further RCTs with long-term follow-up are warranted. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1882761625000171?via%3Dihub