Medical Technology - Proceeding Document

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อค่าพารามิเตอร์ทางโลหิตวิทยาและกรดมิวโคนิกในปัสสาวะของประชากร ที่อาศัยอยู่ในหมู่ 2, 9 และ 10 ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ในปี พ.ศ. 2565-2567

2026-08-21T04:49:15Z

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อค่าพารามิเตอร์ทางโลหิตวิทยาและกรดมิวโคนิกในปัสสาวะของประชากร ที่อาศัยอยู่ในหมู่ 2, 9 และ 10 ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ ในปี พ.ศ. 2565-2567 กรวิภา วิกัยนภากุล; พิชญา วงศ์สุรินทร์; ศศิธร บุญรอด; ชลธิฌา นาคดี; พิมพ์ชนก คำไธสง; ภัทรภณ ยิตติพินิจ; ปุณชญา คุ้มวงษ์; Kornwipa Wikainapakul; Pitchaya Wongsurin; Sasithon Bunrot; Chonticha Nakdee; Pimchanok Khamthaisong; Pattaraphon Yittipinij; Punchaya Kumvong งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการได้รับสัมผัสเบนซีนจากสิ่งแวดล้อมโดยการตรวจวัดระดับ trans,trans-muconic acid (t,t-MA) ในปัสสาวะและค่าความสมบูรณ์ของเม็ดเลือด (CBC) รวมถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อค่าดังกล่าวในกลุ่มประชากรที่อาศัยอยู่ในหมู่ 2, 9 และ 10 ตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัด สมุทรปราการ กลุ่มตัวอย่างคือประชากรที่เข้ารับการตรวจสุขภาพกับคณะเทคนิคการแพทย์ ระหว่างปี พ.ศ. 2565- 2567 จำนวน 229 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามและผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ ผลการวิจัยพบว่าค่าเฉลี่ย ของ t,t-MA และ CBC จำนวนผลที่ผิดปกติของ t,t-MA และภาวะโลหิตจางในแต่ละปีไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปัจจัยด้านอายุ เพศ ดัชนีมวลกาย การดื่มสุรา การสูบบุหรี่ การบริโภคอาหาร แหล่งที่อยู่อาศัย พฤติกรรมการทำงานและการสัมผัสสารเคมี ไม่มีความสัมพันธ์กับระดับ t,t-MA อย่างไรก็ตามพบว่าผู้ที่จุดไฟเผาหญ้า หรือสูดดมควันไฟก่อนมาตรวจ 2-3 วัน มีความเสี่ยงที่จะมีค่า t,t-MA สูงเกินเกณฑ์ถึง 2.5 เท่า และคนที่มีค่า t,t-MA ผิดปกติ จะมีโอกาสที่ค่า MCH และ RDW ผิดปกติประมาณ 1.9 เท่าของคนปกติและพบว่าค่า t,t-MA มีความสัมพันธ์ เชิงลบกับค่า WBC และ Eosinophil อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นจึงแนะนำให้มีการตรวจ CBC และ t,t-MA เป็น ประจำทุกปีในกลุ่มตัวอย่างนี้ เพื่อเฝ้าระวังภาวะโลหิตจางและความผิดปกติทางระบบโลหิต รวมถึงให้ความรู้เพื่อลดความเสี่ยงจากการสัมผัสสารเบนซีนในสิ่งแวดล้อม; This research aims to assess environmental benzene exposure by measuring the levels of urinary trans, trans-muconic acid (t,t-MA) and complete blood count (CBC), as well as the factors influencing these values, among the population residing in Villages No. 2, 9, and 10 of Sisa Chorakhe Noi Subdistrict, Bang Sao Thong District, Samut Prakan Province. The sample group consisted of 229 individuals who participated in health check-ups with the Faculty of Medical Technology between 2022 and 2024. Data were collected using questionnaires and laboratory test results. The results revealed that the average values of t,t-MA and CBC, the number of abnormal t,t-MA results, and the prevalence of anemia showed no statistically significant differences across the years. Factors including age, sex, body mass index (BMI), alcohol consumption, smoking, dietary habits, residential location, work behaviors, and daily chemical exposure were not associated with t,t-MA levels. However, it was found that individuals who burned grass or inhaled smoke 2-3 days prior to the examination had a 2.5 times higher risk of having t,t-MA levels exceeding the standard limit. Furthermore, individuals with abnormal t,t-MA levels were approximately 1.9 times more likely to have abnormal MCH and RDW values compared to normal individuals. Additionally, t,t-MA levels were found to have a statistically significant negative correlation with WBC and Eosinophil counts. Therefore, it is recommended that this population undergo annual CBC and t,t-MA screenings to monitor for anemia and hematological abnormalities, along with providing education to reduce the risks associated with environmental benzene exposure. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 71-81.

การเปรียบเทียบประสิทธิภาพของ Anti-Mia จากพลาสมากับน้ำยาสำเร็จรูปเพื่อประยุกต์ใช้ในงานประจำทางธนาคารโลหิต

2026-08-21T04:34:46Z

การเปรียบเทียบประสิทธิภาพของ Anti-Mia จากพลาสมากับน้ำยาสำเร็จรูปเพื่อประยุกต์ใช้ในงานประจำทางธนาคารโลหิต วชิรญาย์ อธิมัง; ชลันดา กองมะเริง; วีรวรรณ ชาญศิลป์; มยุรี เก่งเกตุ; กาญจนา ศิริรัตน์; ภิญญาพัชร์ นุ่มเอี่ยม; นีรชา สุขวัฒน์; ณิชากานต์ โคกกระชาย; ปุณรดา กิตติกนกพงษ์; ภาวินี พุ่มพร; ธนิษฐา ภูนาค; ณัฐณิชา โตดวง; Wachiraya Athimang; Chalunda Kongmaroeng; Weerawan Charnsilpa; Mayuree Kengkate; Kanjana Sirira; Pinyapat Numaiem; Neeracha Sukawat; Nichagan Kokkrachai; Punrada Kittikanokpong; Phawini Phumphon; Thanittha Phunak; Natnicha Toduang การตรวจหาแอนติเจน Mia เพื่อเป็นฐานข้อมูลทางคลินิกเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยสนับสนุนการจัดหาและเตรียม เลือดที่เหมาะสมและปลอดภัยให้กับผู้ป่วยได้ ในประชากรไทยพบการกระจายตัวของแอนติเจน Mia น้อยและตรวจ พบความชุกของแอนติบอดีได้ค่อนข้างสูง ปัจจุบัน commercial Anti-Mia reagent ยังมีราคาจำหน่ายค่อนข้างสูงซึ่ง อาจจะเป็นข้อจำกัดในการตรวจหาแอนติเจน Mia ในผู้ป่วยและ/หรือผู้บริจาคโลหิตในกรณีจำเป็นสำหรับ ห้องปฏิบัติการของโรงพยาบาลขนาดเล็กและส่งผลกระทบต่อการจัดหาโลหิตให้กับผู้ป่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพ หรือ เกิดการจำกัดการเรียนรู้ในห้องปฏิบัติการสำหรับการเรียนการสอน การศึกษาเบื้องต้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการตรวจหาแอนติเจน Mia ของ Anti-Mia ที่เตรียมจากพลาสมากับ commercial Anti- Mia reagent โดยทดสอบกับตัวอย่างเม็ดเลือดแดงจำนวน 24 ตัวอย่าง พบว่า Anti- Mia ที่เตรียมได้มีประสิทธิภาพในการตรวจพบแอนติเจน Mia ไม่แตกต่างจากการใช้ commercial Anti- Mia reagent อย่างมีนัยสำคัญ (McNemar's test, p>0.05) แต่เมื่อพิจารณาเชิงคุณภาพ วิธีที่พัฒนามีความไวของการวิเคราะห์ต่ำกว่า จึงเป็นแนวทางในการพัฒนาต่อยอดเพื่อการประยุกต์ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด; Detection of Mia antigen is clinically important for supporting safe and appropriate blood transfusion management. Although the Mia antigen is relatively rare, the corresponding antibody is found at a comparatively high frequency in the Thai population. Currently, commercial Anti- Mia reagents are expensive, which may limit their use in laboratories and affect both transfusion efficiency and laboratory education. This preliminary study aimed to compare the performance of plasma-derived Anti- Mia and commercial Anti- Mia reagent. A total of 24 red cells samples were tested. The results demonstrated no statistically significant difference in Mia antigen detection between the plasma-derived Anti- Mia and the commercial Anti- Mia reagent (McNemar’s test, p>0.05), but lower analytical sensitivity with plasma-derived Anti- Mia reagent. These findings suggest that plasma-derived Anti- Mia is a viable and cost-effective alternative, with potential for further development and practical application to optimize resource utilization in laboratory settings. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 90-100.

ประสิทธิภาพของการใช้น้ำยาฆ่าเชื้อที่มีส่วนประกอบของแอลกอฮอล์ทำความสะอาดมือในขณะสวมถุงมือของเจ้าหน้าที่เจาะเลือด

2026-08-21T04:14:47Z

ประสิทธิภาพของการใช้น้ำยาฆ่าเชื้อที่มีส่วนประกอบของแอลกอฮอล์ทำความสะอาดมือในขณะสวมถุงมือของเจ้าหน้าที่เจาะเลือด สุมลรัตน์ ชูวงษ์วัฒนะ; สมหญิง งามอุรุเลิศ; ณลินพรรณ รัตนเดชพงศ์สิน; ณิชา ไชยรา; ทิพย์สินี ปันแก้ว; ธนภรณ์ สูงห้างหว้า; พรนัชชา ขอกิตติไพบูลย์; พัณณิตา ชาวห้วยหมาก; Sumonrat Chuwongwattana; Somying Ngamurulert; Nalinpan Rattanadejpongsin; Nicha Chaiyara; Tipsinee Punkeow; Thanaporn Soonghangwha; Pornnatcha Kokittipiboon; Pannita Chawhuaymak การเปลี่ยนถุงมือทางการแพทย์ทุกครั้งตามแนวทางขององค์การอนามัยโลก (WHO) อาจมีข้อจำกัดในการ ปฏิบัติงานภาคสนาม การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการลดปริมาณแบคทีเรียบนถุงมือ ระหว่างการใช้ 75% ไอโซโพรพานอล และ 80% เอทานอล กับการเปลี่ยนถุงมือตามแนวทาง WHO รวมถึงประเมิน ความคงทนของถุงมือทางการแพทย์ตามมาตรฐาน ASTM D5151-19 หลังการทำความสะอาดซ้ำ โดยแบ่งกลุ่ม ตัวอย่างเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มทำความสะอาดถุงมือด้วย 75% ไอโซโพรพานอล (n=51), 80% เอทานอล (n=55) และกลุ่มควบคุมที่เปลี่ยนถุงมือตามแนวทาง WHO (n=18) เก็บตัวอย่างก่อนและหลังดำเนินการด้วยวิธี swab ตรวจ นับจำนวนแบคทีเรียทั้งหมด (Total Bacteria Count) ตามมาตรฐาน BAM และจำแนกชนิดเชื้อด้วยการย้อมสีแกรม และการทดสอบทางชีวเคมี ผลการศึกษาพบว่าการทำความสะอาดถุงมือด้วย 75% ไอโซโพรพานอล และ 80% เอทานอล สามารถลดปริมาณแบคทีเรียได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) โดยลดลงเฉลี่ย 1.63 log10 (97.66%) และ 2.30 log10 (99.50%) ตามลำดับ ขณะที่กลุ่มควบคุมลดลง 1.45 log10 (96.45%) อย่างไรก็ตาม ปริมาณเชื้อคงเหลือในกลุ่มแอลกอฮอล์ทั้งสองชนิดยังสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01 และ p<0.05) เชื้อที่ พบมากที่สุดคือ Bacillus spp. (45.8%) รองลงมาคือ Acinetobacter spp. (16.7%) และ Staphylococcus epidermidis (12.5%) โดยพบเชื้อก่อโรค เช่น Escherichia coli และ Klebsiella pneumoniae ร่วมด้วย สำหรับการทดสอบความคงทนพบว่าถุงมือไม่เกิดการฉีกขาดหรือรั่วซึม (failure rate 0%) และผ่านเกณฑ์มาตรฐานทั้งหมด สรุปได้ว่าการทำความสะอาดถุงมือด้วยแอลกอฮอล์ โดยเฉพาะ 80% เอทานอล มีประสิทธิภาพสูงในการลดปริมาณแบคทีเรียและไม่กระทบต่อความคงทนของถุงมือ แม้ประสิทธิภาพจะยังด้อยกว่าการเปลี่ยนถุงมือใหม่ตามแนวทาง WHO แต่ผลการศึกษานี้สามารถใช้เป็นข้อมูลสนับสนุนทางเลือกในสถานการณ์ที่ขาดแคลนทรัพยากรหรือการปฏิบัติงานภาคสนามได้ ทั้งนี้ ควรมีการศึกษาทางคลินิกเพิ่มเติมเพื่อยืนยันความปลอดภัยก่อนนำไปใช้จริง; Strict adherence to the World Health Organization (WHO) hand hygiene guidelines, which require changing medical gloves between every patient encounter, often faces operational constraints during field activities or in resource-limited settings. This study aimed to evaluate the efficacy of glove disinfection using 75% isopropanol and 80% ethanol compared with the standard WHO glove-changing protocol in reducing bacterial load, and to assess the structural integrity of the medical gloves after repeated disinfection in accordance with the ASTM D5151-19 standard. Participants were allocated into three groups: the 75% isopropanol disinfection group (n = 51), the 80% ethanol disinfection group (n = 55), and the control group adhering to the WHO protocol (n = 18). Pre- and post-intervention samples were collected using the swab technique. Total bacterial counts were determined using the Bacteriological Analytical Manual (BAM) method, and bacterial species were identified via Gram staining and biochemical testing. Disinfection with both 75% isopropanol and 80% ethanol significantly reduced bacterial contamination (p < 0.001), achieving mean reductions of 1.63 log10 (97.66%) and 2.30 log10 (99.50%), respectively, while the control group showed a reduction of 1.45 log10 (96.45%). However, the residual bacterial loads in both alcohol-treated groups remained significantly higher than that of the control group (p < 0.01 and p < 0.05, respectively). Bacillus spp. was the most frequently isolated taxon (45.8%), followed by Acinetobacter spp. (16.7%) and Staphylococcus epidermidis (12.5%). Notably, hygiene indicators and opportunistic pathogens, including Escherichia coli and Klebsiella pneumoniae, were also detected. Regarding glove durability, no punctures, tears, or water leaks were observed after repeated disinfection (0% failure rate), fully meeting the ASTM standards. Glove disinfection with alcohol-based solutions, particularly 80% ethanol, demonstrates high efficacy in reducing bacterial loads without compromising glove integrity under the experimental conditions. Although its microbial reduction efficacy remains inferior to the standard WHO glove-changing protocol, these findings support glove disinfection as a viable alternative strategy in resource-constrained settings or field operations. Further clinical studies are warranted to validate its safety and effectiveness in real-world practice. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 101-116.

อุบัติการณ์สะสมและปัจจัยทางสังคมและประชากรที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อ SARS-CoV-2 ใน ประเทศไทย: การศึกษาแบบกลุ่มติดตามไปข้างหน้าเป็นระยะเวลา 1 ปี

2026-08-21T03:55:16Z

อุบัติการณ์สะสมและปัจจัยทางสังคมและประชากรที่สัมพันธ์กับการติดเชื้อ SARS-CoV-2 ใน ประเทศไทย: การศึกษาแบบกลุ่มติดตามไปข้างหน้าเป็นระยะเวลา 1 ปี จักรพันธุ์ รุณเจริญ; อินทรี เสนสอน; ณัฏฐกานต์ นนทวงค์; สุวรรณี สุรัตนโสภณ; ทิติยา บุญประกอบ; อรอุรา เห็มทอง; สุชาดา ชาวพิจิตร; วัชระ เชื้อปากน้ำ; วสันต์ จันทราทิตย์; Chakkaphan Runchareon; Insee Sensorn; Nuttakant Nontawong; Suwannee Surattanasophon; Thitiya Boonprakob; Suchada Chowplijit; Vachara Chuapaknam; Wasun Chantratita โรค COVID-19 ได้รับการประกาศให้เป็นภาวะฉุกเฉินด้านสาธารณสุขระดับโลกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 และยกระดับเป็นการระบาดใหญ่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 แม้ว่าลักษณะอาการทางคลินิกและปัจจัยเสี่ยงของโรค จะได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวาง แต่งานวิจัยส่วนใหญ่ยังคงอาศัยข้อมูลจากการศึกษาแบบย้อนหลังหรือแบบ ภาคตัดขวาง ซึ่งมีข้อจำกัดในการศึกษาผู้ติดเชื้อที่ไม่มีอาการหรือมีอาการเล็กน้อย การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ประเมินการเกิดการติดเชื้อ SARS-CoV-2 และความสัมพันธ์กับปัจจัยทางสังคมและประชากรในประชากรไทย การศึกษาแบบกลุ่มติดตามไปข้างหน้าเป็นระยะเวลา 1 ปี ดำเนินการระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ณ โรงพยาบาลประชาธิปัตย์ จังหวัดปทุมธานี (N = 202) และโรงพยาบาลวิชัยเวช อินเตอร์เนชั่นแนล (สมุทรสาคร) จังหวัดสมุทรสาคร (N = 212) โดยคัดเลือกผู้เข้าร่วมอายุ 18–65 ปี ที่ไม่มีอาการในช่วงเริ่มต้นการศึกษา และให้ตอบแบบสอบถามด้วยตนเองจำนวน 5 ช่วงเวลา ข้อมูลด้านสังคมประชากร ข้อมูลทางคลินิก และข้อมูลการได้รับวัคซีนถูกนำมาวิเคราะห์ความสัมพันธ์กับการติดเชื้อ ผลการศึกษาพบว่า อุบัติการณ์สะสมของการติดเชื้อ SARSCoV-2 เท่ากับ 47% ณ โรงพยาบาลประชาธิปัตย์ และ 40% ณ โรงพยาบาลวิชัยเวช อินเตอร์เนชั่นแนล (สมุทรสาคร) โดยพบการติดเชื้อซ้ำ ร้อยละ 5.3 และ 17.9 ตามลำดับ และไม่พบการกลับเป็นซ้ำในกลุ่มอาสาสมัคร จากข้อมูลการเฝ้าระวังทางจีโนมพบว่าสายพันธุ์หลักที่ระบาดในช่วงการศึกษาคือ Delta และ Omicron อาการทางคลินิกที่พบบ่อย ได้แก่ ไอ เจ็บคอ ไข้ น้ำมูกไหล และอ่อนเพลีย โดยพบอัตราการติดเชื้อสูงในบุคลากรทางการแพทย์และในกลุ่มที่มีปัจจัยทางสังคมและประชากรบางประการ ผลการศึกษานี้สะท้อนรูปแบบการติดเชื้อและปัจจัยเสี่ยงในประชากรไทย และอาจช่วยสนับสนุนการวางแผนมาตรการสาธารณสุขแบบมุ่งเป้าได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น; COVID-19 was declared a global health emergency in January 2020 and a pandemic in March 2020. Although its clinical features and risk factors have been widely studied, most research has relied on retrospective or cross-sectional data, limiting insight into asymptomatic or mildly symptomatic cases. This study aimed to assess the occurrence of SARS-CoV-2 infection and its association with sociodemographic factors in a Thai population. A one-year prospective cohort study was conducted from October 2021 to November 2022 at Prachatipat Hospital, Pathum Thani (N = 202), and Vichaivej International Hospital (Samut Sakhon), Samut Sakhon (N = 212). Adults aged 18–65 years who were asymptomatic at baseline were enrolled and completed self - administered questionnaires at five time points. Sociodemographic, clinical, and vaccination data were analyzed for associations with infection. The cumulative incidence of SARS-CoV-2 infection was 47% at Prachatipat Hospital and 40% at Vichaivej International Hospital (Samut Sakhon). Reinfections occurred in 5.3% and 17.9% of participants, respectively, with no relapses reported. Genomic surveillance identified Delta and Omicron as the predominant variants during the study period. Common symptoms included cough, sore throat, fever, runny nose, and fatigue. Higher infection rates were observed among healthcare workers and individuals with specific sociodemographic profiles. These findings provide important insights into infection patterns and risk factors across diverse Thai populations and may support more targeted public health strategies. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 117-132.