Physical Therapy - Research Reports

ผลของการออกกำลังกายด้วยมวยไทยต่อความสามารถในการทำงานของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุไทย

2026-08-29T20:02:39Z

ผลของการออกกำลังกายด้วยมวยไทยต่อความสามารถในการทำงานของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุไทย น้ำผึ้ง ปุญญนิรันดร์; มัญชุลีพร วิริยะวัฒนากูล; Numpung Punyanirun; Monchuleeporn Viriyawattanakul วัตถุประสงค์ : วัตถุประสงค์หลัก: เพื่อเปรียบเทียบผลก่อน หลัง และการติดตามผลเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ของการออกกำลังกายด้วยมวยไทยต่อความสามารถในการทำงานของรยางค์แขนในผู้สูงอายุ วัตถุประสงค์รอง: เพื่อเปรียบเทียบผลก่อน หลัง และการติดตามผล 4 สัปดาห์ ของการออกกำลังกายด้วยมวยไทยต่อคุณภาพชีวิตในผู้สูงอายุวิธีการ : ผู้สูงอายุจากชุมชน ที่ผ่านเกณฑ์การคัดเข้าดังต่อไปนี้ 1.อายุ 60 ปีขึ้นไป 2. สามารถเดินได้ด้วยตนเองโดยที่ไม่ต้องใช้เครื่องช่วยเดิน 3. ไม่มีความผิดปกติของระบบกระดูกและกล้ามเนื้อที่ส่งผลต่อการออกกำลังกาย เช่น กล้ามเนื้ออักเสบ กระดูกหัก เป็นต้น 4. ไม่มีโรคทางระบบประสาท เช่น โรคหลอดเลือดในสมอง หรือโรคพาร์กินสัน 5. ไม่มีโรคทางระบบหัวใจ หายใจและหลอดเลือด เช่น โรคหอบหืด โรคหัวใจ 6. ไม่มีปัญหาด้านการมองเห็น, ภาพไม่ชัด, ภาพซ้อน โดยสามารถใส่แว่นหรือคอนแทคเลนส์ได้ และเกณฑ์การคัดออก คือ ไม่สามารถออกกำลังกายตามโปรแกรมที่กำหนด ผู้สูงอายุ จำนวน 24 คน ถูกสุ่มแบ่งออกเป็น กลุ่มออกกำลังกายด้วยมวยไทย และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 12 คน กลุ่มออกกำลังกายด้วยมวยไทย ออกกำลังกาย 50 นาที ต่อครั้ง จำนวน 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 4 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับสมุดออกกำลังกาย ผู้สูงอายุทั้ง 2 กลุ่มได้รับการประเมินความสามารถในการทำงานของรยางค์แขนด้วยแบบประเมิน Upper extremity performance test for the elderly (TEMPA) และ ประเมินคุณภาพชีวิต ด้วยแบบประเมิน WHOQOL-BREF-THAI ทำการวัดผล 3 ครั้งประกอบด้วย ก่อนการฝึก หลังการฝึก และการติดตามผลหลังการฝึก 4 สัปดาห์ โดยการเปรียบเทียบใช้สถิติ สถิติ two-way repeated measure ANOVA และ post hoc analysis ด้วย Bonferroni testผลการวิจัย : ก่อนการฝึกพบว่า ความสามารถในการใช้รยางค์แขนและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุทั้ง 2 กลุ่ม ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ หลังการออกกำลังกาย 4 สัปดาห์ ผู้สูงอายุในกลุ่มออกกำลังกายด้วยมวยไทย มีระยะเวลาในการทำงานของรยางค์แขนในรูปแบบ unilateral hand function และ bilateral hand function ที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและยังคงอยู่หลังจากการฝึก 4 สัปดาห์ นอกจากนี้ในกลุ่มการออกกำลังกายด้วยมวยไทยยังมีคะแนนของคุณภาพการเคลื่อนไหวที่เพิ่มมากขึ้น และคงอยู่หลังจากการฝึก 4 สัปดาห์ แต่คุณภาพชีวิตของทั้ง 2 กลุ่มไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติหลังการฝึกและการติดตามผลหลังการฝึก 4 สัปดาห์สรุปผลการวิจัย : การออกกำลังกายด้วยมวยไทย 50 นาที ต่อครั้ง จำนวน 3 ครั้งต่อสัปดาห์ เป็นเวลา 4 สัปดาห์ สามารถเพิ่มความสามารถในการทำงานของรยางค์แขนได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุหลังการฝึก 4 สัปดาห์; Objective: Primary objective: To compare the effects of Muay Thai exercise on upper limb functional ability in older adults at baseline, post-intervention, and at 4-week follow-up. Secondary objective: To compare the effects of Muay Thai exercise on quality of life in older adults at baseline, post-intervention, and at 4-week follow-up. Method: Community-dwelling older adults who met the following inclusion criteria were recruited: (1) aged 60 years or older; (2) able to walk independently without the use of walking aids; (3) no musculoskeletal disorders affecting exercise participation, such as muscle inflammation or fractures; (4) no neurological disorders, such as stroke or Parkinson’s disease; (5) no cardiovascular or respiratory diseases, such as asthma or heart disease; and (6) no visual impairments, blurred vision, or diplopia, while the use of eyeglasses or contact lenses was permitted. The exclusion criterion was the inability to participate in the exercise program as prescribed. A total of 24 older adults were randomly assigned into two groups: a Muay Thai exercise group and a control group, with 12 participants in each group. The Muay Thai exercise group participated in 50-minuteexercise sessions, three times per week, for 4 weeks, whereas the control group received an exercise booklet. Participants in both groups were assessed for upper extremity function using the Upper Extremity Performance Test for the Elderly (TEMPA) and for quality of life using the WHOQOL-BREF-THAI questionnaire. Outcome measures were collected at three time points: baseline, post-intervention, and 4-week follow-up after the intervention. Data were analyzed using two-way repeated measures ANOVA, followed by Bonferroni post hoc analysis. Result: Before the intervention, there were no statistically significant differences in upper limb function and quality of life between the two groups. After 4 weeks of exercise, the older adults in the Muay Thai exercise group showed a statistically significant improvement in upper limb task performance time (TEMPA time) in both unilateral and bilateral hand functions, and these improvements were maintained at the 4-week follow-up after the intervention. In addition, the Muay Thai exercise group demonstrated increased scores in movement quality (TEMPA score), which were also maintained at the 4-week follow-up. However, there were no statistically significant differences in quality of life between the two groups after the intervention or at the 4-week follow-up. Conclusion: Muay Thai exercise performed for 50 minutes per session, three times per week for four weeks, can improve upper limb functional ability. However, there was no change in the quality of life of older adults after four weeks of training. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2568

ผลของโปรแกรมฝึกการทรงตัวต่อการคิดเชิงบริหาร ทักษะการเคลื่อนไหว การทรงตัวขณะอยู่นิ่งและขณะเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนอายุ 4-6 ปี

2026-05-10T20:11:38Z

ผลของโปรแกรมฝึกการทรงตัวต่อการคิดเชิงบริหาร ทักษะการเคลื่อนไหว การทรงตัวขณะอยู่นิ่งและขณะเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนอายุ 4-6 ปี สุภาณี ชวนเชย; เจนจิรา อัสพันธ; บุญรัตน์ โง้วตระกูล; วรรณิษา แสนพันธ; Supanee Chounchay; Jenjira Assapun; Boonrat Ngowtrakul; Wannisa Saenphan ผลของการฝึกการทรงตัวต่อการคิดเชิงบริหารในเด็กปฐมวัย (Effect of balance training on executive functions in preschool children) การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการออกกําลังกายฝึกการทรงตัวต่อทักษะ ความคิดเชิงบริหาร 5 ด้าน ประกอบด้วย การยับยั้งพฤติกรรม การยืดหยุ่นทางความคิด การควบคุมอารมณ์ ความจําขณะทํางาน และการวางแผนจัดการในเด็กอายุ 4 - 6 ปีโดยศึกษาในนักเรียนชั้นอนุบาลอายุ 4 - 6 ปี จํานวน 66 คน สุ่มแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 33 คน คือ กลุ่มควบคุม และกลุ่มฝึกการทรงตัวที่ได้รับโปรแกรม การออกกําลังกายฝึกการทรงตัว ครั้งละ 45 นาที 3 ครั้งต่อสัปดาห์จํานวนทั้งสิ้น 4 สัปดาห์โปรแกรม ประกอบด้วย 4 ฐาน ได้แก่ การยืนทรงตัวด้วยขาสองข้าง การยืนทรงตัวด้วยขาข้างเดียว การเดินทรงตัวตามเส้นทางที่กําหนด และการกระโดดไปข้างหน้าบนแผ่นโฟม โดยผู้เข้าร่วมการวิจัยทั้งสองกลุ่มจะได้รับการประเมิน ความสามารถทางความคิดเชิงบริหารด้วยแบบประเมิน MU.EF-101 โดยคุณครูประจําชั้นทั้งก่อนการฝึก (T0) หลังการฝึก 4 สัปดาห์ (T1) และหลังการฝึก 12 สัปดาห์ (T2) จากนั้นวิเคราะห์ความแตกต่างของข้อมูลทั้งภายในกลุ่มและระหว่างกลุ่ม ด้วยสถิติ Friedman test และ Mann-Whitney test ตามลําดับ กําหนดค่า P < 0.05 ผลการศึกษาพบว่าความคิดเชิงบริหารหลังการฝึก 4 สัปดาห์และ 12 สัปดาห์เพิ่มขึ้นทุกด้านอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการฝึกทั้งกลุ่มควบคุมและกลุ่มฝึกการทรงตัว อย่างไรก็ตามเมื่อเปรียบเทียบความคิดเชิงบริหารระหว่างหลังการฝึก 4 สัปดาห์และ 12 สัปดาห์กลุ่มควบคุมมีความคิดเชิงบริหารด้านความจําขณะทํางาน การวางแผนจัดการ และคะแนนรวม ลดลงอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติขณะที่กลุ่มฝึกการทรงตัวมีความคิดเชิงบริหารด้านการยืดหยุ่นทางความคิด และการควบคุมอารมณ์ลดลงอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบความคิดเชิงบริหารระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มฝึกการทรงตัวพบว่าหลังการฝึก 4 สัปดาห์กลุ่มฝึกการทรงตัวมีความคิดเชิงบริหารด้านการควบคุมอารมณ์ดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติและหลังการฝึก 12 สัปดาห์ กลุ่มฝึกการทรงตัวมีความคิดเชิงบริหารด้านการควบคุมอารมณ์ความจําขณะทํางาน และการวางแผนจัดการ ดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติดังนั้นเด็กปฐมวัยสามารถการพัฒนาทักษะความคิดเชิงบริหารผ่านการ เรียนและการออกกําลังการผึกการทรงตัวอย่างน้อย 4 สัปดาห์ The objective of the study was investigated the effect of balance training program on the executive function, including inhibition, shift, emotional control, working memory, plan and organize in children aged 4 - 6 years old. The sixty-six preschool children were randomly assigned to a control group and a balance group, which were trained the balance program for 45 minutes/day, 3 days a week for4 weeks. The balance program consisted of the4stations including double leg stand, single leg stand, balance path, and forward hop on marking sheets. The executive function assessed using the executive function development assessment (MU.EF-101), which all participants were assessed by their teacher before training (T0), after training for 4 weeks (T1) and follow up in 12 weeks (T2). All data were analyzed at statistical significance < 0.05 by Friedman test and Mann-Whitney test. Within group, the results showed significantly increased all EF domains at T1 and T2 when compared with T0. On the other hand, the control group was significantly decreased in working memory, plan and organize and total score of executive function at T2 compared with T1. The balance group was significantly decreased in shift and emotional control at T2 compared with T1. Between group, the results showed the emotional control of balance group was higher than the control group after training for 4 weeks. At 12 weeks follow up found the emotional control, working memory, plan and organize of balance group was higher than the control group. Therefore, both typical curriculum and balance exercise at least 4 weeks can enhance executive function in preschool children.; ผลการฝึกการทรงตัวต่อทักษะการเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียน อายุ 4-6 ปี (Effect of balance training on motor skills in preschool children aged 4 to 6 years) วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการฝึกการทรงตัวต่อทักษะการเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนอายุ 4-6 ปี วิธีการศึกษา อาสาสมัครจํานวน 48 คน (อายุระหว่าง 4 ถึง 6 ปี) อาสาสมัครจะถูกแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง (n = 24) ได้รับการฝึกการทรงตัวเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ฝึกการทรงตัว ครั้งละ 45 นาที 3 วันต่อสัปดาห์กลุ่มควบคุมทํา กิจกรรมปกติในห้องเรียน ประเมินทักษะการเคลื่อนไหวด้วย Movement Assessment Battery for Children-2 (MABC-2) ทําการประเมินก่อนและหลังสิ้นสุดการฝึกเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ผลการศึกษา ผลการศึกษาพบว่าค่าคะแนนมาตรฐานด้านการเคลื่อนไหวแบบมีเป้าหมาย (aiming & catching) และการทรงตัว (balance) เพิ่มขึ้นในกลุ่มที่ได้รับการฝึกการทรงตัวเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม (p<0.05) ไม่พบความแตกต่างของคะแนนมาตรฐานด้านความคล่องแคล่วของทักษะการใช้มือและคะแนนรวมมาตรฐานระหว่างกลุ่ม สรุปผลการศึกษา จากผลการการศึกษาในครั้งนี้พบว่าการโปรแกรมการฝึกการทรงตัวเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ในเด็กก่อนวัยเรียนช่วยเพิ่มทักษะการเคลื่อนไหวด้านการเคลื่อนไหวแบบมีเป้าหมาย (aiming & catching) และการทรงตัว (balance) ดังนั้นการส่งเสริมให้มีโปรแกรมฝึกการทรงตัวเพิ่มเติมจากกิจกรรมในชั้นเรียนสามารถช่วย พัฒนาทักษะการเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนให้มีพัฒนาการที่สมวัยได้ Objectives: The purpose of this research was to investigate the effects of balance training on motor skills in preschool children aged 4-6 years. Methods: Forty-eight preschool children (aged between 4 and 6 years) were recruited. Participant were divided into an experimental group (n = 24), receiving four weeks of balance training program for 45 min, 3 days a per; and a control group (n =24), continued their class activity. The outcome measure was Movement Assessment Battery for Children (MABC-2). The outcome measure was measured at baseline and 4 weeks after intervention. Results: The results showed that the standard score of aiming and catching and balance were improved significantly in the experimental group compared to control group after balance training (all p-values < 0.05) The were no significant differences in standard score of manual dexterity and total standard score between group (all p-values > 0.05) Conclusions: The results of this study suggested that 4 weeks of balance training was effective for improving the aiming and catching skills as well as balance. Thus, additional balance training programs with regular classroom activities could further enhance motor skill development in preschool children.; ผลของการฝึกทรงตัวต่อการทรงตัวขณะอยู่นิ่งและขณะเคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนระหว่างอายุ 4-6 ปี (Effect of balance training on static and dynamic balance in preschool children aged 4-6 years) วัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการฝึกการทรงตัวเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ต่อการทรงตัวขณะอยู่นิ่งและขณะ เคลื่อนไหวในเด็กก่อนวัยเรียนอายุระหว่าง 4-6 ปี เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม วิธีการศึกษา ศึกษาในเด็กก่อนวัยเรียนอายุระหว่าง 4-6 ปี จํานวน 30 คน สุ่มเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มฝึกทรงตัว 15 คน (อายุเฉลี่ย 5.11 ปี) ได้รับโปรแกรมการฝึกทรงตัวเป็นระยะเวลา 45 นาทีต่อครั้ง 3 วันต่อสัปดาห์เป็น ระยะเวลาติดต่อกัน 4 สัปดาห์และกลุ่มควบคุม 15 คน มีอายุ เพศ นํ้าหนัก ส่วนสูงใกล้เคียงกับกลุ่มฝึกทรงตัว (อายุเฉลี่ย 5.01 ปี) อาสาสมัครทั้ง 2 กลุ่มได้รับการประเมินการทรงตัวแบบ static balance ด้วย single leg stance 4 เงื่อนไข คือ ลืมตาและหลับตายืนขาข้างเดียวบนพื้นแข็ง ลืมตาและหลับตายืนขาข้างเดียวบนพื้นนิ่ม และแบบ dynamic balance ด้วย balance beam ประเมินก่อนและหลังสิ้นสุดการฝึกระยะเวลา 4 สัปดาห์ ผลการศึกษา ภายหลังการฝึกทรงตัว 4 สัปดาห์ กลุ่มฝึกทรงตัวมีค่า single leg stance ในเงื่อนไขการทดสอบ หลับตายืนขาข้างเดียวบนพื้นแข็งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (p<0.05) สําหรับการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มหลังสิ้นสุด 4 สัปดาหพบว่า กลุ่มฝึกทรงตัวมีค่า single leg stance เพิ่มขึ้นจากก่อนการฝึกมากกว่ากลุ่มควบคุมในเงื่อนไขหลับตายืนขาข้างเดียวบนพื้นแข็งอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (p<0.05) สรุป โปรแกรมการฝึกทรงตัวตามระดับความสามารถของแต่ละบุคคล 45 นาทีต่อครั้ง 3 วันต่อสัปดาห์เป็น ระยะเวลาทั้งหมด 4 สัปดาห์ มีแนวโน้มช่วยเพิ่มความสามารถในการทรงตัวของเด็กก่อนวัยเรียนระหว่าง 4-6 ปีได้ แต่อย่างไรก็ตามควรเพิ่มระยะเวลาฝึกเพื่อเพิ่มความสามารถการทรงตัวในเด็กให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น Objective: To examine the effect of 4-weeks balance training compared to control group on static and dynamic balance in preschool children aged 4-6 years. Method: Thirty preschool children aged between 4-6 years old were randomly assigned to the balance group (n = 15; mean age 5.11 years), and a control group (n =15; mean age 5.01 years). Both groups were age gender weight and height matched. Participants in balance group practiced for 45 minutes per session, 3 times a week for 4 consecutive weeks. Static balance was measured using single leg stance under 4 conditions (stand with eyes open on floor, eyes closed on floor, eyes open on foam, eyes closed on foam). Dynamic balance was measured using beam test. All evaluations were performed before and after 4-week period. Repeated-Measures ANOVA test were conducted to compare differences of each outcome measure between and within groups. Significance level was set at p ≤ 0.05. Result: After 4-weeks balance training, the balance group demonstrated significant improvement from baseline in single leg stance while standing on floor with eyes closed condition (p < 0.05). In contrast, the control group showed no significant differences in all outcome variables when compared between baseline and at 4-week period (p > 0.05).The differences between the groups at 4-week period, results showed that single leg stance while standing on floor with eyes closed condition significantly improved for the balance group as compared to control group (p < 0.05). There were no significant difference in single leg stance between two groups for standing on floor with open eyes and foam conditions both under eyes open and eyes closed and the balance beam test (p>0.05). Conclusion: The specific balance training for 45 minutes per session, 3 times per week for 4 consecutive weeks could trend to improve balance in preschool children aged 4-6. However, the training program should be more duration for improve balance ability in children significantly. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนวิจัยจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2565

การเปรียบเทียบความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์แขนในผู้สูงอายุกับผู้ใหญ่ตอนต้น

2026-05-10T21:35:18Z

การเปรียบเทียบความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์แขนในผู้สูงอายุกับผู้ใหญ่ตอนต้น น้ำผึ้ง ปุญญนิรันดร์; รุ้งเพชร สงวนพงษ์; Numpung Punyanirun; Rungpetch Sanguanpong เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์แขนในผู้สูงอายุกับผู้ใหญ่ตอนต้นและมีวัตถุประสงค์รอง3 ข้อ เพื่อดูความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์แขนเพื่อดูความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุและเพื่อดูความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแรงของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตชองผู้สูงอายุวิธีการ: ผู้เข้าร่วมงานวิจัยทั้งหมด 72 คน ผู้ใหญ่ตอนต้นช่วงอายุ 25-35ปี 20 คน (ชาย 10 คน หญิง 10 คน) ผู้สูงอายุ ช่วงอายุ 60-69 ปี 20 คน(ชาย 10 คน หญิง 10 คน) ช่วงอายุ 70-79 ปี 20 คน (ชาย 10 คน หญิง 10 คน)และช่วงอายุ 82 ปีขึ้นไป 12 คน (ชาย 6 คน หญิง 6 คน)ผู้เข้าร่วมงานวิจัยที่ผ่านเกณฑ์การคัดเข้าและคัดออกเข้ารับการประเมินความสามาถในการทำกิจกรรมของรยางค์แขนโดยใช้แบบประเมินupper extremity performance test for the elderly (TEMPA)ความแข็งแรงของแขนด้วยการทดสอบ arm curlและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุด้วยแบบประเมิน WHOQOL-BREF-THAI (WHOQOL)วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Kruskal-Wallist testในการเปรียบเทียบความแตกต่างของแต่ละกลุ่ม และใช้ post hoc bonferroniเพื่อหากลุ่มอายุที่มีความแตกต่างกันใช้สถิติ Spearman correlationใช้ในการหาความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและคุณภาพชีวิตของผูัสูงอายุและความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแรงของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุผลการวิจัย จากผลการวิจัยพบว่า กลุ่มผู้ใหญ่ตอนต้นมีความแตกต่างกันของความสามารถในการทำกิจกรรมของรยางค์แขนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับกลุ่มของผู้สูงอายุทั้ง3 กลุ่ม (ช่วงอายุ 60-69 70-79 ปี และ 80 ปีขึ้นไป)อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในงานที่ 1 ยกและย้ายเหยือกน้ำไปยังตำแหน่งอื่นงานที่ 2 เปิดขวดโหลและตักกาแฟให้เต็มช้อน งานที่ 4ไขกุญแจและนำขวดยาออกจากกล่อง งานที่ 5 เขียนจดหมายและติดแสตมป์ งานที่6 ผูกผ้าพันคอ และในงานที่ 3 ยกเหยือกน้ำและเทน้ำใส่แก้ว งานที่ 7สับไพ่และแจกไพ่ พร้อมกับเก็บคืน งานที่ 8 หยิบเหรียญและหยอดลงในกระปุกและงานที่ 9 หยิบของชิ้นเล็ก ๆ ใส่ถ้วยพบว่ากลุ่มผู้ใหญ่ตอนต้นมีความแตกต่างของความสามรถในการทำกิจกรรมของรยางค์แขนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับกลุ่มผู้สูงอายุ2 กลุ่ม (ช่วงอายุ 70-79 ปี และ 80 ปีขึ้นไป)แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในกลุ่มผู้สูงอายุ (ช่วงอายุ60-69 ปี) ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์แขนมีค่าระหว่าง-0.55 ถึง -0.24ค่าความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุมีค่าระหว่าง 0.04 ถึง 0.19ค่่าความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแรงของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุมีค่า 0.11สรุปผลการวิจัย :ความสามารถในการทำกิจกรรมของรยางค์แขนและความแข็งแรงของรยางค์แขนในผู้สูงอายุมีแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับผู้ใหญ่ตอนต้นความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและความแข็งแรงของรยางค์เป็นความสัมพันธ์ในเชิงลบซึ่งอยู่ในระดับปานกลางความสามารถในการใช้รยางค์แขนในการทำกิจกรรมและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุไม่มีความสัมพันธ์กันและความแข็งแรงของรยางค์แขนและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุไม่มีความสัมพันธ์กัน; Objective: The primary aim of this study was to compare upper limbfunction and strength between the elderly (age above 60 years) andyoung adults (age 25-35 years). This study had three secondaryobjectives. The first objective was to investigate the correlationbetween upper limb function and strength. The Second objective was toinvestigate the correlation between limb function and quality of lifeof the elderly. The last objective was to investigate the correlationbetween upper limb strength index (arm curl) and quality of life ofthe elderly.Method: Seventy-two participants were recruited into the study. All ofparticipants were divided into 4 groups including aged 25-35 years,aged 60-69 years, aged 70-79 years and above 80 years. Participantswho passed the inclusion and exclusion criteria were tested theability to perform activities of upper limb by using the upperextremity performance test for the elderly (TEMPA), upper limbstrength with arm curl test, and the WHOQOL-BREF-THAI (WHOQOL) testfor quality of life of the elderly. A Kruskal-Wallist test was used tocompare between the elderly and young adult with post hoc bonferronitest to find different age groups. A Spearman correlation was used tofind the correlation between upper limb function and strength,correlation between upper limb function and quality of life of theelderly, and correlation between upper limb strength index (arm curl)and quality of life the elderly.Result: The results showed that the ability to perform activities ofupper limb in young adult was significantly different from the 3groups if the elderly. The ability to perform activities of upper limbthat included picking up and moving a jar, openning a jar and taskinga spoonful of coffee, unlocking a lock and opening a pill container,writing on an envelope and sticking on a stamp, and tieing a scarfaround one's neck and in task picking up a pitcher of water and pourwater into a glass, shuffling and deal playing cars, handling coins,and picking up and moving small objects, showed that the ability toperform activities of upper limb in young adult was significantlydifferent from the 2 groups (aged 70-79 and above 80 years) of theelderly, but was no statistically significant different in the abilityof the limb activities in the elderly with ages 60-69 years. Thecorrelation between the ability to perform activities of upper limb(TEMPA) and strength varied between -0.55 to -0.24. The correlationbetween activities of upper limb (TEMPA) and quality of life of theelderly (WHOQOL) was 0.04 to 0.19. The correlation between the upperlimb strength (arm curl) and quality of life of the elderly (WHOQOL)was 0.11.Conclusion: The upper extremity function in the elderly werestatistically significant different from the young adults. Theactivities of upper limb (TEMPA) and strength has a negativerelationship. There was neither correlation between activities ofupper limb (TEMPA) and quality of life of the elderly (WHOQOL), norbetween strength and quality of life of the elderly.

ความสัมพันธ์ระหว่างระดับดัชนีมวลกายต่อการรับรู้และความเข้าใจและระดับความสามารถทางการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุ : การศึกษาภาคตัดขวาง

2026-06-07T10:29:06Z

ความสัมพันธ์ระหว่างระดับดัชนีมวลกายต่อการรับรู้และความเข้าใจและระดับความสามารถทางการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุ : การศึกษาภาคตัดขวาง ชญานี แก้วทอง; มัญชุลีพร วิริยะวัฒนากูล; Chayanee Kaewthong; Monchuleeporn Viriyawattanakul วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าดัชนีมวลกายต่อการรับรู้และความเข้าใจ ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้และความเข้าใจต่อความสามารถในการเคลื่อนไหวและเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างระดับดัชนีมวลกายต่อการรับรู้และความเข้าใจของผู้สูงอายุ วิธีการ : มีผู้เข้าร่วมวิจัยทั้งหมด 183 คน ที่ผ่านเกณฑ์คัดเข้าและคัดออกผู้สูงอายุทุกคนจะต้องตอบแบบสอบถามข้อมูลพื้นฐาน และตอบแบบสอบถามความซึมเศร้าในผู้สูงอายุ แบ่งผู้สูงอายุเป็น 5 กลุ่ม กลุ่มที่มีค่าดัชนีมวลกายน้อยกว่าปกติจำนวน 24 คน กลุ่มที่มีค่าดัชนีมวลกายปกติ จำนวน 40 คน กลุ่มอ้วนระดับที่ 1 จำนวน 37 คน กลุ่มอ้วนระดับที่ 2 จำนวน 51 คน และกลุ่มอ้วนระดับที่ 3 จำนวน 31 คน ผู้สูงอายุทั้งห้ากลุ่มจะได้รับการประเมินการรับรู้และความเข้าใจด้วยแบบประเมิน Montreal Cognitive Assessment: MOCA และประเมินความสามารถทางการเคลื่อนไหวด้วยการประเมิน Timed up and go นำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ One-way Analysis of variance (ANOVA) เพื่อเปรียบเทียบการรับรู้และความเข้าใจของผู้สูงอายุระหว่างกลุ่มและใช้สถิติ Spearman correlation เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างค่าดัชนีมวลกายกับการรับรู้และความเข้าใจและความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้และความเข้าใจกับความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุ ผลการวิจัย : จากผลการวิจัยพบว่า พบว่าค่าคะแนนการรับรู้และความเข้าใจในผู้สูงอายุทั้ง 5 กลุ่มมีภาวะการรับรู้และความเข้าใจบกพร่อง (mild cognitive impairment) โดยที่กลุ่มที่มีค่าดัชนีมวลกายน้อยกว่าปกติมีคะแนนการรับรู้และความเข้าใจ เท่ากับ 16.08 ± 5.12 กลุ่มที่มีค่าดัชนีมวลกายปกติเท่ากับ 16.33 ± 5.71 กลุ่มอ้วนระดับที่ 1 เท่ากับ 16.57 ± 4.80 กลุ่มอ้วนระดับที่ 2 เท่ากับ 18.02 ± 5.03 และกลุ่มอ้วนระดับที่ 3 เท่ากับ 16.35 ± 4.39 ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างค่าดัชนีมวลกายและการรับรู้และความเข้าใจ เมื่อเปรียบเทียบคะแนนของผู้สูงอายุทั้ง 3 กลุ่มพบว่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ P value เท่ากับ 0.393 และพบความสัมพันธ์เชิงลบในระดับปานกลาง (r= -0.364) ระหว่างการรับรู้และความเข้าใจและความสามารถทางการเคลื่อนไหวในผู้สูงอายุสรุปผลงานวิจัย : ผู้สูงอายุอยู่ภายในจังหวัดสมุทรปราการมีภาวะมีการรับรู้และความเข้าใจบกพร่อง (mild cognitive impairment : MCI) ค่าการรับรู้และความเข้าใจในผู้สูงอายุทั้ง 5 กลุ่ม ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ค่าดัชนีมวลกายและการรับรู้และความเข้าใจไม่สัมพันธ์กันและพบว่ามีความสัมพันธ์เชิงลบระดับปานกลางระหว่างการรับรู้และความเข้าใจต่อความสามารถในการเคลื่อนไหว ซึ่งบ่งชี้ได้ว่าในกลุ่มผู้สูงอายุที่มีภาวะการรับรู้และความเข้าใจบกพร่องส่งผลถึงความสามารถในการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวัน; Objective : The aim of this study was to investigate the correlation between body mass index and cognitive function, cognitive function and functional mobility and to comparison of cognitive function between the 5 group of elderly (underweight, normal weight, obesity class I, obesity class II and obesity class III) in elderly. Method : There were 183 participants in this study. Participants were divided into 5 groups including underweight, normal weight, obesity class I, obesity class II and obesity class III. All participant were tested cognitive function with Montreal Cognitive Assessment (MOCA) and functional mobility with Timed up and go test. The comparison between 5 groups were test by One-way Analysis of variance. A spearman correlation used to find the relation between body mass index and cognitive function and cognitive function and functional mobility. Result : All of 5 groups of elderly showed mild cognitive function. The cognition score of underweight group was 16.08 ± 5.12, normal group was 16.33 ± 5.71 obesity class I group was 16.57 ± 4.80, obesity class II group was 18.02 ± 5.03 and obesity class III group was 16.35 ± 4.39. The result showed that no significant difference of cognitive function between 5 groups. no correlation between body mass index and cognitive function, however finding to the correlation between cognitive and functional mobility. (r= -0.364)Conclusion : The elderly were mild cognitive function and cognitive function correlated to functional mobility in elderly.