คณะพยาบาลศาสตร์

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง

2026-08-29T20:00:57Z

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง นันทวุฒิ วชิระพานิชกุล; สุชานรี อุ่นคำ; อจลา พรมมิ; สำเภา แก้วโบราณ; Nanthawuth Wachirapanitchakul; Suchanaree Aunkum; Ajala Prommi; Sampao Kaewboran การวางแผนการดูแลล่วงหน้า (Advance Care Planning) มีความสำคัญอย่างยิ่งในการเพิ่มคุณภาพการดูแลระยะสุดท้าย โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง อย่างไรก็ตาม การมีส่วนร่วมของพยาบาลในกระบวนการนี้ยังคงมีความซับซ้อน การศึกษาในครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงทำนายมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง และ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติงานในหอผู้ป่วย อายุรกรรม ศัลยกรรม และหอผู้ป่วยพิเศษโรงพยาบาลในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 233 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และ 3) แบบประเมินบรรยากาศองค์การ มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหา (Content validity index: CVI) เท่ากับ 1.00 ทุกฉบับ และค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบราค (Cronbach’s Alpha Coefficient) มีค่าเท่ากับ .916 และ .973 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์ถดถอยพหุคูณแบบนำตัวแปรเข้าทั้งหมด (Enter Regression)ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความตั้งใจในการวางแผนการดูแลล่วงหน้าของพยาบาลวิชาชีพส่วนใหญ่อยู่ในระดับสูงภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (Mean = 14.31, SD = 2.721) ปัจจัยทำนายประกอบด้วย ทัศนคติต่อการวางแผนการดูแลล่วงหน้า การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุม ความรู้ของพยาบาลต่อการมีส่วนร่วมในการวางแผนการดูแลล่วงหน้า ประสบการณ์การได้ยินเกี่ยวกับการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และบรรยากาศองค์การสามารถร่วมกันทำนายความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการวางแผนการดูแลล่วงหน้าได้ร้อยละ 38.8 (Adjust R2 = .388, p<.05)จากผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า จำเป็นต้องการกำหนดนโยบายและโครงสร้างการทำงานสนับสนุนให้มีส่วนร่วมการวางแผนการดูแลล่วงหน้า ร่วมกับจัดอบรมเพิ่มเติมเกี่ยวกับการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และการสื่อสารเพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่พยาบาลในการดำเนินกระบวนการวางแผนการดูแลล่วงหน้า; Advance Care Planning (ACP) is essential for enhancing the quality of end-of-life care, particularly in patients with chronic illness. However, nursing involvement in this process remains complex. This study aimed to: 1) describe the level of intention among professional nurses to participate in ACP for patients with chronic illnesses, and 2) identify factors influencing this intention. A predictive correlational study was conducted among 233 professional nurses working in medical, surgical, and private wards at hospitals in Samut Prakan Province, Thailand. Data were collected using: 1) a personal data questionnaire, 2) the Nurses’ Intention to Participate in ACP Scale [NIPACP], and 3) An Organizational Climate Questionnaire [AOCQ]. The instruments yielded a Content Validity Index (CVI) of 1.00 and Cronbach’s alpha coefficients of .916 and .973, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis (Enter method).The majority of the participants reported a high level of intention to participate in ACP, while the overall mean score was at a moderate level (Mean = 14.31, SD = 2.721). The combination of attitude toward ACP, subjective norms, perceived behavioral control (PBC), ACP knowledge, hearing experience regarding ACP, and organizational climate significantly predicted nurses’ intention, accounting for 38.8% of the total variance (Adjust R2 = .388, p<.05).These findings emphasize the necessity of establishing clear organizational policies and structural support to facilitate ACP participation. Furthermore, providing specialized ACP training and communication workshops is essential to bolster nurses’ confidence and competence, ultimately ensuring the effective implementation of advance care planning for patients with chronic conditions. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2567

ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะทางวิชาชีพพยาบาลกับความพร้อมในการประกอบอาชีพการพยาบาล

2026-08-21T20:02:42Z

ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะทางวิชาชีพพยาบาลกับความพร้อมในการประกอบอาชีพการพยาบาล อโนทัย ผลิตนนท์เกียรติ; กุลสตรี พิมศร; ธนัชชา น้อยจันทร์; ชนาภา มาลี; ปุณณิศา ศรีวัฒนา; ปวีณ์สุดา สินสุพรรณ; สุวิชา จันทร์ครบ; กนกวรรณ ขาวเขียว; นภวรรณ ถินถาวร; เสาวลักษณ์ เกตุเจริญคุณ; ศศิธร กันหาลา; Anothai Palitnonkert; Kunlasatri Phimmason; Tanatcha Noijan; Chanapha Malee; Punnisa Sriwattana; Paweesuda Sinsupan; Suwicha Chankrob; Kanokwan Khaokhiao; Noppawan Thinthaworn; Saowalak Ketucharoenkhun; Sasithon Kunhala การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะทางวิชาชีพพยาบาลกับความพร้อมในการ ประกอบอาชีพการพยาบาล กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาพยาบาล คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ชั้นปีที่ 4 จำนวน 127 คน เครื่องมือวิจัยมี 3 ส่วน ได้แก่ 1) ข้อมูลทั่วไปของนักศึกษาพยาบาล 2)แบบสอบถาม เกี่ยวกับสมรรถนะของพยาบาลวิชาชีพพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 4 3) แบบสอบถามเกี่ยวกับความพร้อม ในการประกอบอาชีพทางการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 4 ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาด้วย ผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน ทุกข้อมีค่าความตรง (IOC) ตั้งแต่ 0.70-1.00 ทุกข้อ และมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค โดยรวมทั้งฉบับเท่ากับ 0.98 ผลการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะทางวิชาชีพ พยาบาลกับความพร้อมในการประกอบอาชีพการพยาบาล พบว่า สมรรถนะทางวิชาชีพพยาบาลมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับความพร้อมในการประกอบอาชีพการพยาบาล (r = .76, p-value = .000) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01; This study aimed to investigate the relationship between nursing professional competency and readiness for nursing practice among fourth-year nursing students. The sample consisted of 127 fourth-year students from the Faculty of Nursing, Huachiew Chalermprakiet University. The research instruments comprised three sections: (1) General information of nursing students, (2) A questionnaire assessing nursing professional competency among fourth-year nursing students and (3) A questionnaire assessing readiness for nursing practice among fourth-year nursing students , Content validity was evaluated by three experts, Item-Objective Congruence (IOC) values ranging from 0 . 70 to 1.00 for all items. The reliability of the instruments was confirmed using Cronbach’s alpha coefficients with an overall coefficient of 0.98. The findings indicated a strong positive correlation between nursing professional competency and readiness for nursing practice (r = .76, p-value = .000), demonstrating a statistically significant association at the 0.01 level. These results suggest that higher levels of professional competency are closely linked to enhanced r e a d i n es s f o r nursing practice among final-year nursing students. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 151-159.

ผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง

2026-08-15T20:00:57Z

ผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง เรวดี ศรีสุข; นภาพร แก้วนิมิตชัย; กนกพร นทีธนสมบัติ; Rewadee Srisuk; Napaporn Kaewnimitchai; Kanokporn Nateetanasombat การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวก่อนและหลังที่ได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่าย เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) คือ ผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยในอายุรกรรมทั้งชายและหญิง จำนวน 50 ราย แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 25 ราย และกลุ่มทดลอง 25 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว และประเมินภาวะสุขภาพผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการทบทวนวรรณกรรม ตรวจสอบคุณภาพของแบบสอบถามโดยผู้ทรงคุณวุติจำนวน 5 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา (Content validity index : CVI) เท่ากับ 1.00 ทั้ง 2 ฉบับ แล้วนำมาหาค่าความเชื่อมั่น โดยใช้สูตรของคูเตอร์-ริชาร์ดสัน 20 ได้เท่ากับ 0.81 และ 0.80 ตามลำดับ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการหาร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติ Independent t-test และ paired t-test ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวภายหลัง การทดลองกลุ่มทดลองมีพฤติกรรมการดูแลตนเองดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 9t=5.84, p< .05) ในส่วนของภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวนั้นหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=1.03, p > .05) แต่จะพบว่าภาวะสุขภาพก่อนและหลังการให้โปรแกรมการวางแผนจำหน่ายในกลุ่มทดลอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t= 8.64, p < .05) นั่นแสดงให้เห็นว่า การวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยรูปแบบ D-METHOD สามารถส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะล้มเหลวให้ดีขึ้น ดังนั้นพยาบาลสามารถนำโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวไปใช้เป็นแนวทางในการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพที่เป็นประโยชน์ต่อไป; The objective of this research was to compare the self-care behavior and health status in older people with heart failure between control and experimental group, Fifty patients with heart failure from medical ward were equally divided into two groups. The control group received routine care while experimental group received D-METHOD Discharge Planning for Heart Failure Patients Program. The researchers developed the self-care behavior and the health status questionnaire for elderly people with heart failure from literature review. The instruments were validated by five experts, Reliability of both instruments was acceptable KR-20 = .81 and .80 respectively. Data were analyzed using descriptive statistics, Independent t-test and paired t-test. The results revealed that experimental group showed significantly higher self-care behaviors (t=5.84, p <.05) than control group, but health status were not different (t=1.03, p>.05) from the control group and health status were not different (t=1.03, p>.05) from the control group, but health status in experimental group after the intervention were significantly higher that before the intervention (t=8.64, p<.05). The indicate that the D-METHOD discharge Planning for Heart Failure Patients Program can promote better self-care behavior. Nurses are encouraged to apply this procedure to heart failure patients.

การพัฒนาระบบการดูแลผู้มีภาวะเสี่ยงโรคหลอดเลือดหัวใจแบบมีส่วนร่วมโดยพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน

2026-08-15T20:00:11Z

การพัฒนาระบบการดูแลผู้มีภาวะเสี่ยงโรคหลอดเลือดหัวใจแบบมีส่วนร่วมโดยพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน ชญานิษฐ์ แกล้วทนงค์; วนิดา ดุรงค์ฤทธิชัย; กมลทิพย์ ขลังธรรมเนียม; จิตร สิทธีอมร; Chayanit Kleawtanong; Vanida Durongrittichai; Kamontip Khungtumneam; Chitr Sitthi-amorn การประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ระดับชาติ ครั้งที่ 8 ประจำปีการศึกษา 2557 มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี จัดโดย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ณ อาคารเฉลิมพระเกียรติฯ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี : หน้า 1-11.