Nursing - Articles Journals

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟในการเรียนขณะขึ้นฝึกปฏิบัติทางการพยาบาลบนหอผู้ป่วยของนักศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง จังหวัดสมุทรปราการ

2026-05-24T20:02:19Z

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟในการเรียนขณะขึ้นฝึกปฏิบัติทางการพยาบาลบนหอผู้ป่วยของนักศึกษาพยาบาล ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง จังหวัดสมุทรปราการ พิรุฬห์ลักษณ์ จิตดอน; เสฐียรพงษ์ ตั้งกฤตยกวิน; กิตติศักดิ์ ท้าวชินกิจ; ปราณิศา เดชาติวงศ์ ณ อยุธยา; พิมพิลา สมณะ; ศุภกานต์ กันยะ; ธัญชนก ทวีทรัพย์; ศิรภัทร ปุลันรัมย์; ประภาพร เหล่าหา; พรไพลิน ชาญชัย; สโรชา กวาดปรางค์; Pirunlak Jitdon; Sathiarphong Tangkittayakawin; Kittisak Thaochinnakit; Pranisa Dechatiwong Na Ayuthaya; Pimpila Samana; Supakarn Kanya; Thanchanok Tawisap; Sirapat Pulanram; Prapaporn Laoha; Pornpailin Chanchai; Sarocha Kwatprang ภาวะหมดไฟในการเรียนพบมากขึ้นในนักศึกษาระดับอุดมศึกษาโดยเฉพาะสายวิทยาศาสตร์สุขภาพ ภาวะนี้ ส่งผล กระทบทางลบหลายด้าน ประเด็นนี้จึงเป็นเรื่องสำคัญ การศึกษานี้เป็นแบบสำรวจภาคตัดขวางเพื่อศึกษาปัจจัยที่มี ความสัมพันธ์กับภาวะหมดไฟในการเรียนขณะขึ้นฝึกปฏิบัติทางการพยาบาลบนหอผู้ป่วยของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ชั้นปีที่ 3 จำนวน 120 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลรูปแบบออนไลน์ โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติไคสแควร์ และการ ทดสอบของฟิชเชอร์ ระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลพบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิง (ร้อยละ 93.30) มีบุคลิกภาพแบบ แอมบิเวิร์ต (ร้อยละ 73.30) ภาพรวมของคะแนนภาวะหมดไฟในการเรียนด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ระดับสูง ด้านการลด ความเป็นบุคคลในผู้อื่นระดับปานกลาง และด้านความสำเร็จส่วนบุคคลระดับสูง จากการศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทาง สถิติกับภาวะหมดไฟในการเรียนดังนี้ ปัจจัยส่วนบุคคลด้านลักษณะบุคลิกภาพมีความสัมพันธ์กับความอ่อนล้าทางอารมณ์ โรคประจำตัวทางจิตเวชและปัจจัยด้านสัมพันธภาพทางสังคมกับเพื่อนและครอบครัวมีความสัมพันธ์กับการลดความเป็นบุคคลในผู้อื่น ปัจจัยด้านสัมพันธภาพทางสังคมกับเพื่อนมีความสัมพันธ์กับความสำเร็จส่วนบุคคล ผลการศึกษาสามารถใช้ เป็นฐานข้อมูลเพื่อจัดทำโปรแกรมป้องกันการเกิดภาวะหมดไฟในการเรียน เพื่อพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอน ตลอดจน ยกระดับคุณภาพชีวิตที่ดีในการเรียน; Academic burnout has become increasingly prevalent among higher-education students, particularly those in the health sciences. This condition leads to numerous adverse consequences, making it an issue of considerable importance. This cross-sectional survey investigated factors related to academic burnout during clinical nursing practice among 120 third-year nursing students. Data were collected through an online questionnaire and analyzed using descriptive statistics, the Chi-square test, and Fisher’s exact test, with a significance level set at 0.05. The results indicated that the majority of participants were female (93.30%), and most (73.30%) exhibited ambivert personality traits. The overall average level of academic burnout indicated high levels of emotional exhaustion, moderate levels of depersonalization, and high levels of personal accomplishment. Based on the study, the factors statistically associated with academic burnout are as follows: personal factors, particularly personality traits, were related to emotional exhaustion; psychiatric disorders and social relationship factors with friends and family were related to depersonalization; and social relationship factors with friends were related to personal accomplishment. The findings of this study can serve as a foundational database for developing programs to prevent academic burnout, enhance the quality of teaching and learning, and ultimately promote a better quality of academic life. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he01.tci-thaijo.org/index.php/HCUJOURNAL/article/view/277734/189607

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้าของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง จังหวัดสมุทรปราการ

2026-05-24T20:02:27Z

ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้าของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง จังหวัดสมุทรปราการ พิรุฬห์ลักษณ์ จิตดอน; พรไพลิน ชาติเวช; พิชญธิดา พรมสิทธิ์; ศุทธิณี แซ่ลี่; อนุสรา สมฤทธิ์; วรรณภา หว่านพืช; ณัฐนรี วาระโว; กฤติมา ภูผิวฟ้า; อนุชา กล้ายุทธ; สุธีรา เรืองนิ่ม; กัลยรัตน์ รอดรักษา; Pirunlak Jitdon; Pornpailin Chatwech; Phitchayathida Prommasit; Suttinee Saelee; Anusara Somrit; Wannapa Vanphuech; Natnaree Warawo; Krittima Phuphiwfa; Anucha Klayut; Sutheera Ruangnim; Kanyaratn Rotraksa “บุหรี่ไฟฟ้า” เป็นผลิตภัณฑ์ชนิดใหม่ที่ได้รับความนิยมมากโดยเฉพาะในกลุ่มนักศึกษา แต่ส่งผลกระทบทางลบมากมาย การวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้า และความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล การรับรู้ต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า ทัศนคติต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า สิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการสูบบุหรี่ไฟฟ้ากับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้าของนักศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี ณ มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 381 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือวิจัยที่ใช้เป็นเครื่องมือที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้นเองจากการศึกษาค้นคว้าเอกสาร งานวิจัย และแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง จำนวน 1 ฉบับ ข้อคำถามประกอบด้วย 4 ส่วน ได้แก่ ข้อมูลส่วนบุคคล การรับรู้ต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า ทัศนคติต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า และปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการสูบบุหรี่ไฟฟ้า เครื่องมือวิจัยที่พัฒนาขึ้นส่งตรวจสอบโดยอาจารย์พยาบาลผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน คำนวณค่าความตรงตามเนื้อหา (Content validity index: CVI) ของเครื่องมือทั้งฉบับเท่ากับ 0.96 และค่าความเชื่อมั่น (Reliability) ของข้อคำถามส่วนที่ 2-4 เท่ากับ 0.78, 0.76, 0.74 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบไคสแควร์ (Chi-square Test) และ Fisher’s Exact Test กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ไม่มีพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้า ร้อยละ 81.90 รับรู้ต่อภัยจากบุหรี่ไฟฟ้าระดับสูง ร้อยละ 86.09 มีทัศนคติต่อภัยจากบุหรี่ไฟฟ้าระดับสูง ร้อยละ 85.04 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการสูบบุหรี่ไฟฟ้า ได้แก่ เพศ ระดับการศึกษา ศาสนา รายได้ต่อเดือน การรับรู้ต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า และทัศนคติต่อภัยบุหรี่ไฟฟ้า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จากผลการศึกษานี้สามารถนำไปวางแผนพัฒนาโครงการลด ละ เลิกการสูบบุหรี่ไฟฟ้า และนโยบายต่าง ๆ เพื่อแก้ไขปัญหาการสูบบุหรี่ไฟฟ้าในมหาวิทยาลัย; “Electronic cigarettes: e-cigarette” are a new type of product that has become increasingly popular, particularly among university students. However, they have numerous negative effects. This research was a cross-sectional survey study aimed to study e-cigarette smoking behavior and the relationship between personal factors, perception of e-cigarette hazards, attitude toward e-cigarette hazards, environmental factors conducive to e-cigarette use, and e-cigarette smoking behavior among university students. The sample consisted of 381 undergraduate students at a private university in Samut Prakan Province, with a selection using accidental sampling. The research instrument used in this study was a self-developed questionnaire, created based on a review of relevant literature, research studies, and theoretical frameworks. The questionnaire consists of four sections: personal information, perception of e-cigarette hazards, attitude toward e-cigarette hazards, and environmental factors conducive to e-cigarette use. It was reviewed by three expert nursing faculty members. The content validity index (CVI) of the entire instrument was calculated to be 0.96. The reliability coefficients for sections 2 to 4 of the questionnaire were 0.78, 0.76, and 0.74, respectively. Data were analyzed using the SPSS program, and statistics used included frequency, percentage, mean, standard deviation, Chi-square test, and Fisher’s exact test at a statistical significance level of 0.05. The findings revealed that most of the samples (81.90%) reported no e-cigarette smoking behavior. They had the perception of e-cigarette hazards were at a high level (86.09%) and had an attitude toward e-cigarette hazards were at a high level (85.04%). The factors that were significantly related to e-cigarette smoking behavior were gender, education level, religion, monthly income, perception of e-cigarette hazards, and attitude towards e-cigarette hazards at a statistical significance level of 0.05. The results of this study can be used to develop a project to reduce, stop, and quit e-cigarette smoking and various policies to solve the problem of e-cigarette smoking in universities. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he02.tci-thaijo.org/index.php/phjbuu/article/view/274415/189191

ปัจจัยที่มีสัมพันธ์กับความเครียดของนักศึกษาพยาบาลในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

2026-05-24T20:02:34Z

ปัจจัยที่มีสัมพันธ์กับความเครียดของนักศึกษาพยาบาลในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ทวีศักดิ์ กสิผล; ชนิกา เจริญจิตต์กุล; Taweesak Kasiphol; Chanika Jaroenjitkul การวิจัยเชิงพรรณนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเครียดของนักศึกษาพยาบาล มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างชั้นปีการศึกษา ผลการเรียน ค่าใช้จ่ายต่อเดือน ความสัมพันธ์ในครอบครัว และรูปแบบการจัดการความเครียด กับคะแนนความเครียดของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาลจำนวน 145 คน ได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้นและการสุ่มอย่างมีระบบ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและแบบประเมินความเครียดสวนปรุง 20 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และค่าสหสัมพันธ์สเปียร์แมน ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษาพยาบาลส่วนใหญ่มีความเครียดระดับมาก (ร้อยละ 64.10) มีวิธีการจัดการความเครียดแบบมุ่งเน้นการจัดการปัญหา (ร้อยละ 44.83) และด้านความสัมพันธ์ในครอบครัว พบว่าส่วนใหญ่มีการพูดคุยเพื่อแก้ไขปัญหาร่วมกัน (ร้อยละ 67.59) ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่า ผลการเรียนมีความสัมพันธ์เชิงลบระดับต่ำกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (rs = −.218, p < .05) ขณะที่ความสัมพันธ์ในครอบครัวมีความสัมพันธ์ทางบวกระดับปานกลางกับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (rs = .35, p < .05) ส่วนชั้นปีที่ศึกษา ค่าใช้จ่ายต่อเดือน และรูปแบบการจัดการความเครียดไม่พบความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > .05) โดยสรุป ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่าผลการเรียนและความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นปัจจัยที่มีบทบาทต่อระดับความเครียดของนักศึกษาพยาบาล ซึ่งผลการวิจัยนี้จะช่วยให้หน่วยงานสถาบันการศึกษานำไปใช้วางแผนกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพจิตที่ดีสำหรับนักศึกษาพยาบาล; This descriptive research aimed to study the stress levels among nursing students at a private university and to examine the relationships between academic year level, academic performance, monthly expenses, family relationships, and stress-management styles with students’ stress scores. The sample consisted of 145 nursing students selected through stratified sampling and systematic random sampling. The research instruments included a personal information questionnaire and the 20 item Suanprung Stress Assessment Scale. Data were analyzed using descriptive statistics and Spearman’s correlation coefficients. The findings revealed that the majority of nursing students experienced high levels of stress (64.10%). The predominant stress-management strategy was problem-focused coping (44.83%). Regarding family relationships, the majority reported engaging in mutual discussion to solve problems (67.59%). The correlation analysis showed that academic performance had a low negative correlation with stress, which was statistically significant (rs = -.218, p < .05), while, family relationships showed a moderate positive correlation with stress at a statistically significant level (rs = .35, p < .05). Academic year level, monthly expenses, and stress-management styles were not significantly associated with stress (p > .05). In conclusion, the results reflect that academic performance and family relationships play important roles in influencing stress levels among nursing students. These findings can inform educational institutions in planning and implementing mental health–promoting activities that promote good mental health for nursing students. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Nubuu/article/view/278385/190302

บทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ

2026-05-24T20:01:42Z

บทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ จิรัชญา สุระสุข; วีรยุทธ โตวัฒนา; อโนทัย ผลิตนนท์เกียรติ; ดวงใจ บุญศิริคาชัย; อังคณา อาจยุทธณรงค์; จินตนา วราภาสกุล; Jiratchaya Surasuk; Weerayuth Towattana; Anothai Palitnonkert; Duangjai Bunsiricumchai; Angkana Arjyuthnarong; Chintana Warapasakul การวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวาง เพื่อศึกษาบทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับบทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ กลุ่มตัวอย่าง คือ อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน ซึ่งมีบทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 เก็บข้อมูล โดยการตอบแบบสอบถามด้วยตนเองจากกลุ่มตัวอย่าง 235 คน ระหว่างวันที่ 8-28 กุมภาพันธ์ 2564 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ ไคสแควร์ และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการศึกษา พบว่า บทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 อยู่ในระดับมากร้อยละ 36.6 ระดับปานกลางร้อยละ 57.4 และ ระดับน้อย ร้อยละ 3.0 ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับบทบาทของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้านในการป้องกันโรคโควิด-19 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value <0.05) ได้แก่ อายุ รายได้ ความรู้เกี่ยวกับโรคโควิด-19 และแรงสนับสนุนทางสังคม ผลการศึกษาครั้งนี้เสนอแนะให้หน่วยงานที่รับผิดชอบในพื้นที่ ส่งเสริมความรู้เรื่องโรคโควิด-19 ให้แก่อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน และส่งเสริมแรงสนับสนุนทางสังคมให้ อสม. รณรงค์ให้ความรู้ ให้คำแนะนำแก่ประชาชนและชุมชนเรื่องการป้องกัน ควบคุม ลดการแพร่การกระจายเชื้อโรคโควิด-19; This cross-sectional study aimed to investigate the role of village health volunteers and factors related to their roles in COVID-19 prevention in Sumrongnuea Sub-District, Mueang District, Samutprakarn Province. The sample consisted of 235 village health volunteers who completed self-administered questionnaires between February 8-28, 2021. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, Chi-square analysis, and Pearson's correlation coefficient. The results revealed that 57.4% of village health volunteers demonstrated roles at a moderate level, 36.6% at a high level, and 3.0% at a low level in COVID-19 prevention. Factors statistically significantly related to their roles (p-value <0.05) included age, income, knowledge about COVID-19, and social support. The study recommends that relevant health authorities should continuously promote COVID-19 knowledge and social support for village health volunteers to enhance their capacity in educating communities about prevention, control, and reducing COVID-19 transmission. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jhscph/article/view/276640/186878