Nursing - Articles Journals

Effect of Lifestyle Interventions on Gestational Weight Gain Among Pregnant Women with Overweight: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials

2026-09-28T20:00:08Z

Effect of Lifestyle Interventions on Gestational Weight Gain Among Pregnant Women with Overweight: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials Phunthip Chomkhuntod Setthathanapokin; Phatcharaphon Whaikid; Noppawan Piaseu; พรรณทิพย์ โชมขุนทด เศรษฐาธนโภคิน; พัชราภรณ์ ไหวคิด; นพวรรณ เปียซื่อ Background/Objectives: Excessive gestational weight gain (GWG) among pregnant women with overweight is associated with adverse maternal and neonatal outcomes. Previous reviews have often combined women with overweight and obesity, limiting overweight-specific evidence. This systematic review and meta-analysis evaluated the effects of lifestyle interventions on GWG among pregnant women with pre-pregnancy overweight. Methods: PubMed, Embase, Scopus, and CINAHL were searched for randomized controlled trials (RCTs) published between January 2015 and December 2025. Eligible studies included pregnant women aged ≥ 18 years with pre-pregnancy overweight who received lifestyle interventions incorporating dietary and physical activity (PA) components compared with usual antenatal care. Risk of bias was assessed using the Joanna Briggs Institute (JBI) Critical Appraisal Checklist for RCTs. Random-effects meta-analysis was performed to calculate pooled mean differences (MDs) with 95% confidence intervals (CIs). Results: Seventeen reports representing 15 unique RCTs involving 6256 participants were included in the systematic review, of whom 2216 were included in overweight subgroup analyses. Twelve studies contributing data from 1728 women with overweight were included in the meta-analysis. Common support strategies included behavioral support through goal setting and self-monitoring, as well as digital or remote follow-up. Lifestyle interventions were associated with a significant reduction in total GWG compared with usual antenatal care (MD = −1.44 kg; 95% CI: −2.34 to −0.55; p < 0.05). Substantial heterogeneity was observed across studies (I2 = 76%). Limitations included substantial heterogeneity in intervention characteristics, limited reporting of blinding procedures, and the relatively small number of studies available for subgroup analyses. Conclusions: Lifestyle interventions incorporating dietary and PA components were associated with significant reductions in GWG among pregnant women with overweight. These findings support the integration of lifestyle interventions into antenatal care to promote appropriate GWG. Further research is needed to identify the most effective intervention components and optimize intervention implementation in this population. Registration: PROSPERO CRD42023473693. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://www.mdpi.com/2072-6643/18/14/2258

Roles and Outcomes of Advanced Practice Nurses in Thailand: A Systematic Review

2026-09-28T20:02:31Z

Roles and Outcomes of Advanced Practice Nurses in Thailand: A Systematic Review Phatcharaphon Whaikid; Noppawan Piaseu; พัชราภรณ์ ไหวคิด; นพวรรณ เปียซื่อ Background and Objectives: Advanced practice nurses (APNs) play an increasingly important role in improving healthcare quality and outcomes. This systematic review synthesized evidence on APN roles and healthcare outcomes in Thailand. Methods: The review protocol was prospectively registered in PROSPERO (CRD420261331793). Four databases (PubMed, CINAHL, Scopus, and Thai Journals Online) were searched from inception to January 2026. Two independent reviewers performed study selection, data extraction, and methodological quality assessment using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT, 2018) for mixed-methods studies and the Joanna Briggs Institute (JBI) critical appraisal checklists for quasi-experimental, analytical cross-sectional, and qualitative studies. A narrative synthesis was undertaken because of methodological heterogeneity. Results: Twenty studies were included, comprising eight quasi-experimental studies, six cross-sectional studies, four mixed-methods studies, one retrospective study, and one qualitative descriptive study. APNs performed diverse roles, including direct clinical care, care coordination, consultation, patient education, mentoring, and implementation of evidence-based practice. APN-led models of care were associated with favorable clinical outcomes, enhanced self-care and quality of life, increased patient and caregiver satisfaction, and reduced hospital length of stay and healthcare costs. Conclusions: The available evidence suggests that APN-led models of care may be associated with favorable patient, family, and health system outcomes in Thailand. However, these findings should be interpreted cautiously because the evidence was derived predominantly from non-randomized and observational studies, and the independent effects of APN practice could not always be isolated. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://www.mdpi.com/2227-9032/14/15/2300

ผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง

2026-08-15T20:00:57Z

ผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคกลาง เรวดี ศรีสุข; นภาพร แก้วนิมิตชัย; กนกพร นทีธนสมบัติ; Rewadee Srisuk; Napaporn Kaewnimitchai; Kanokporn Nateetanasombat การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวก่อนและหลังที่ได้รับโปรแกรมการวางแผนจำหน่าย เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) คือ ผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวที่เข้ารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยในอายุรกรรมทั้งชายและหญิง จำนวน 50 ราย แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 25 ราย และกลุ่มทดลอง 25 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบประเมินพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว และประเมินภาวะสุขภาพผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลว ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นจากการทบทวนวรรณกรรม ตรวจสอบคุณภาพของแบบสอบถามโดยผู้ทรงคุณวุติจำนวน 5 ท่าน ได้ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหา (Content validity index : CVI) เท่ากับ 1.00 ทั้ง 2 ฉบับ แล้วนำมาหาค่าความเชื่อมั่น โดยใช้สูตรของคูเตอร์-ริชาร์ดสัน 20 ได้เท่ากับ 0.81 และ 0.80 ตามลำดับ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการหาร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติ Independent t-test และ paired t-test ผลการศึกษาพบว่า พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวภายหลัง การทดลองกลุ่มทดลองมีพฤติกรรมการดูแลตนเองดีกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 9t=5.84, p< .05) ในส่วนของภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวนั้นหลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุมไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=1.03, p > .05) แต่จะพบว่าภาวะสุขภาพก่อนและหลังการให้โปรแกรมการวางแผนจำหน่ายในกลุ่มทดลอง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t= 8.64, p < .05) นั่นแสดงให้เห็นว่า การวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยรูปแบบ D-METHOD สามารถส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพของผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะล้มเหลวให้ดีขึ้น ดังนั้นพยาบาลสามารถนำโปรแกรมการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยสูงอายุที่มีภาวะหัวใจล้มเหลวไปใช้เป็นแนวทางในการส่งเสริมพฤติกรรมการดูแลตนเองและภาวะสุขภาพที่เป็นประโยชน์ต่อไป; The objective of this research was to compare the self-care behavior and health status in older people with heart failure between control and experimental group, Fifty patients with heart failure from medical ward were equally divided into two groups. The control group received routine care while experimental group received D-METHOD Discharge Planning for Heart Failure Patients Program. The researchers developed the self-care behavior and the health status questionnaire for elderly people with heart failure from literature review. The instruments were validated by five experts, Reliability of both instruments was acceptable KR-20 = .81 and .80 respectively. Data were analyzed using descriptive statistics, Independent t-test and paired t-test. The results revealed that experimental group showed significantly higher self-care behaviors (t=5.84, p <.05) than control group, but health status were not different (t=1.03, p>.05) from the control group and health status were not different (t=1.03, p>.05) from the control group, but health status in experimental group after the intervention were significantly higher that before the intervention (t=8.64, p<.05). The indicate that the D-METHOD discharge Planning for Heart Failure Patients Program can promote better self-care behavior. Nurses are encouraged to apply this procedure to heart failure patients.

โรคหลอดเลือดสมอง : ท่านเสี่ยงหรือไม่

2026-07-30T12:19:25Z

โรคหลอดเลือดสมอง : ท่านเสี่ยงหรือไม่ สุนีย์ กิจศิริเจริญชัย; Sunee Kitsiricharoenchai