Science and Technology - Articles Journals

ผลของน้ำข่าต่อการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของหัวใจในหนูแรทเพศผู้

2026-04-25T04:40:01Z

ผลของน้ำข่าต่อการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของหัวใจในหนูแรทเพศผู้ จันเพ็ญ บางสำรวจ; ทิพวรรณ นนทะนำ; ศศิกานต์ เลิศนา; ศุภานัน พรเจริญ; สุธาวัลย์ สมพินิจ; ระพีพันธุ์ ศิริเดช; Janpen Bangsumruaj; Thipphawan Nonthanam; Sasikan Lertna; Supanan Porncharoen; Suthawan Sompinij; Rapipan Siridet ข่า (Alpinia galanga) เป็นสมุนไพรที่นิยมบริโภคในชีวิตประจำวันและมีรายงานฤทธิ์ทางชีวภาพหลากหลาย อย่างไรก็ตามข้อมูลด้านความปลอดภัยต่อโครงสร้างหัวใจ โดยเฉพาะในรูปแบบการบริโภคจริงยังมีจำกัด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลของน้ำข่าต่อการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างหัวใจทั้งในระดับมหกายวิภาคและจุลกายวิภาคในหนูแรทเพศผู้สายพันธุ์วิสตาร์ หนูทดลองถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 5 ตัว ได้แก่ กลุ่มควบคุมและกลุ่มที่ได้รับน้ำข่าขนาด 400 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมต่อวันเป็นเวลา 14 วัน จากนั้นประเมินลักษณะเชิงกายภาพของหัวใจและลักษณะทางจุลกายวิภาคของเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจด้วยวิธีการย้อม hematoxylin และ eosin (H&E) พบว่ากลุ่มที่ได้รับน้ำข่ามีน้ำหนักและความยาวของหัวใจลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่ความหนาของผนังหัวใจไม่แตกต่างกันในระดับจุลกายวิภาคพบว่าขนาดเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ขณะที่อัตราส่วนนิวเคลียสต่อไซโตพลาสซึมลดลงและพบความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างขนาดเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจกับน้ำหนักหัวใจเฉพาะในกลุ่มที่ได้รับน้ำข่าสรุปว่าการได้รับน้ำข่าอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของหัวใจทั้งในระดับมหกายวิภาคและจุลกายวิภาคผลการศึกษานี้ให้ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับความปลอดภัยของการบริโภคน้ำข่าในรูปแบบใกล้เคียงการใช้จริงเพื่อนำไปศึกษาต่อยอดในอนาคต; Alpinia galanga is a commonly used medicinal herb with a wide range of biological activities. However, information regarding its effects on cardiac structure, particularly under conditions that reflect actual consumption, remains limited. This study aimed to evaluate the effects of galangal decoction on cardiac structural changes at gross and microscopic level in male Wistar rats. The rats were randomly divided into two groups (n = 5 per group): a control and a galangal-treated group. The treated group received galangal decoction at 400 mg/kg body weight per day for 14 days. Cardiac physical characteristics and myocardial histology were assessed using hematoxylin and eosin (H&E) staining. The galangal-treated group showed significantly reduced heart weight and length, while ventricular wall thickness was unchanged. At the microscopic level, cardiomyocyte size significantly increased, whereas the nucleus-to-cytoplasm ratio decreased. A positive correlation between cardiomyocyte size and heart weight was observed only in the treated group. In conclusion, continuous intake of galangal decoction induced cardiac structural change sat gross and microscopic levels. The results provide preliminary data on the cardiac safety of galangal consumption and support further investigation. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/scihcu/article/view/263366/173667

การเปรียบเทียบข้อมูลเมตาโบโลมิกส์แบบไม่เจาะจงและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของข่าแดงและข่าหลวงที่ปลูกในจังหวัดสมุทรปราการ

2026-04-25T04:33:06Z

การเปรียบเทียบข้อมูลเมตาโบโลมิกส์แบบไม่เจาะจงและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของข่าแดงและข่าหลวงที่ปลูกในจังหวัดสมุทรปราการ ศรมน สุทิน; กรรณิการ์ แก้วกิ้ม; ปียนันท์ น้อยรอด; กฤษกมล ณ จอม; Soramon Sutin; Kannika Keawkim; Peeyanan Noirod; Kriskamol Na Jom งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบองค์ประกอบทางเคมี รวมถึงปริมาณสารต้านอนุมูลอิสระของข่าสองชนิด ได้แก่ ข่าแดงและข่าหลวง ซึ่งเป็นชนิดข่าที่ปลูกมากในจังหวัดสมุทรปราการ โดยศึกษาสารที่เป็นองค์ประกอบในส่วนต่างๆ ของพืชได้แก่เหง้า (แก่และอ่อน) ลำต้นเทียม ใบ และดอก จากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีด้วยเทคนิค UHPLC-Hi-Res-Orbitrap-MS/MS พบว่าข่าแดงมีความหลากหลายของสารฟลาโวนอยด์และฟีนอลิกสูง โดยเฉพาะในเหง้าอ่อน เช่น Quercetin Kaempferol และ Ferulic Acid ในขณะที่ข่าหลวงพบสาร Gallic Acid และ Vanillin สะสมในเหง้าแก่และใบมากกว่าส่วนอื่นๆโดยพบปริมาณสารฟีนอลิกรวมของข่าแดง เท่ากับ 110.41 ± 1.12 mg GAE/g DW และข่าหลวง พบปริมาณมากสุดในใบ เท่ากับ 75.21 ± 0.14 mg GAE/g DWและเมื่อทดสอบฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระด้วยวิธี DPPH และ ABTS พบว่าค่า IC50ของสารสกัดจากข่าแดงในส่วนของเหง้าแก่ มีค่า IC50 ต่ำสุด คือ 52.00 ± 4.04 g/mL และ 58.0 ± 2.60 g/mL ตามลำดับสำหรับข่าหลวงพบค่า IC50ต่ำสุดในส่วนของเหง้าอ่อน เท่ากับ52.00 ± 4.04 g/mL และ 58.0 ± 2.60 g/mL ตามลำดับ ดังนั้นจากผลการศึกษาเห็นได้ว่าข่าแดงมีศักยภาพในการเป็นแหล่งของสารต้านอนุมูลอิสระที่ดี โดยเฉพาะในส่วนของเหง้า มีประสิทธิภาพในการต้านอนุมูลอิสระสูงกว่าข่าหลวงอย่างมีนัยสำคัญที่ P< 0.05; This research aimed to compare the chemical constituents and antioxidant activities of two galangal varieties: Alpinia siamensis and Alpinia galanga, which are widely cultivated in Samut Prakan Province. Comprehensive analyses were performed on multiple plant parts, namely the mature and young rhizomes, pseudo stems, leaves, and flowers. Chemical profiling using UHPLC-Hi-Res-Orbitrap-MS/MS revealed that A.siamensis exhibited a high diversity of flavonoids and phenolics, particularly in the young rhizome, where compounds such as Quercetin, Kaempferol, and Ferulic acid were predominant. In contrast, A.galanga showed higher accumulations of Gallic acid and Vanillin in the mature rhizome and leaves compared to other parts. The total phenolic content (TPC) of A.siamensis was found to be of at 110.41 ±1.12 mg GAE/g DW. In contrast, for A.galanga, the highest concentration was observed in the leaves, reaching 75.21 ± 0.14 mg GAE/g DW. Antioxidant activity assays (DPPH and ABTS) demonstrated that the mature rhizome extract of A.siamensis possessed the lowest IC50values of 52.00 ± 4.04 g/mL and58.0 ± 2.60 g/mL, respectively. For A.galanga, the lowest IC50values were observed in the young rhizome at 52.00 ± 4.04 g/mL and58.0 ± 2.60 g/mL respectively. These results indicate that A.siamensis is a superior source of antioxidants, particularly its rhizomes, which exhibit significantly higher antioxidant efficiency compared to A.galanga(p <0.05). สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/scihcu/article/view/263363/173632

ผลของการบูรณาการการบริการวิชาการกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชากายวิภาคศาสตร์และวิชาพยาธิวิทยา

2026-04-11T14:43:29Z

ผลของการบูรณาการการบริการวิชาการกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชากายวิภาคศาสตร์และวิชาพยาธิวิทยา บังอร ฉางทรัพย์; ภาสินี สงวนสิทธิ์; ระพีพันธุ์ ศิริเดช; อมรรัตน์ โตทองหล่อ; จันเพ็ญ บางสํารวจ; อัญชลี ชุ่มบัวทอง; Bangon Changsap; Pasinee Sanguansit; Rapipan Siridet; Amornrat Tothonglor; Janpen Bangsumruaj; Unchalee Chumbuathong การจัดกิจกรรมการเรียนการสอนในลักษณะบูรณาการส่งผลให้ผู้เรียนมีการพัฒนาทักษะด้านการคิดวิเคราะห์ การประยุกต์ และการพัฒนาในด้านต่างๆ เป็นอย่างดี วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้เพื่อ 1) เปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์และวิชาพยาธิวิทยา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ระหว่างก่อนและหลังการจัดกิจกรรมบูรณาการบริการวิชาการกับการเรียนการสอน และ 2) ประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชากายวิภาคศาสตร์และวิชาพยาธิวิทยาต่อการจัดกิจกรรมการบูรณาการการบริการวิชาการกับการเรียนการสอน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์และวิชาพยาธิวิทยา จํานวน 475 คน ดําเนินการจัดกิจกรรมระหว่างเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือรูปแบบการจัดการเรียนการสอนแบบการบูรณาการบริการวิชาการเผยแพร่ความรู้ที่สอดคล้องกับรายวิชาทางสื่อออนไลน์และการให้บริการความรู้แก่นักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา จํานวน 2 โครงการ รวมทั้งแบบสอบถามและการสังกตความพึงพอใจต่อการจัดโครงการ ทําการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนทั้งก่อนและหลังการทดลอง รวมทั้งวิเคราะห์ความพึงพอใจของนักศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยโดยการวิเคราะห์ paried t-test ผลการทดลองพบว่าภายหลังการจัดกิจกรรมในโครงการการบูรณาการการบริการวิชาการ นักศึกษาเกือบทุกรายวิชามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มขึ้นกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติ (p<.001) โดยพบเพียง 1 วิชาที่นักศึกษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มขึ้นกว่าก่อนการทดลองอย่างไม่มีนัยสําคัญทางสถิติ (p>.05) ในส่วนความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดกิจกรรมดังกล่าว พบว่านักศึกษามีความพึงพอใจอยู่ในระดับคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 4.3 (จากคะแนนเต็ม 5) จากการสังเกตพบว่านักศึกษามีความตื่นตัวต่อการจัดกิจกรรมครั้งนี้เป็นอย่างมาก ทั้งนี้ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะให้การเรียนการสอนในรายวิชาต่างๆ มีการจัดกิจกรรมในลักษณะการบูรณาการการบริการวิชาการกับการเรียนการสอน และควรมีการศึกษาถึงการบูรณาการในรูปแบบอื่น ที่จะส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาต่อไป; The organization of teaching and learning activities in an integrated manner has resulted in learners developing skills in analytical thinking, application and development in various fields as well. The objective of this research were to 1) comparison of changes in learning achievement in anatomy and pathology subjects between before and after the integration of academic services in learning activities among students enrolled in anatomy and pathology courses, Faculty of Science and Technology, Huachiew Chalermprakiet university and 2) assess the satisfaction of students enrolled in anatomy and pathology courses on the activities of integrating academic services with teaching and learning. The sample consisted of 475 students enrolled in Anatomy and Pathology courses. The activities were organized between March and May 2022. The research instruments were teaching management activities that integrate academic services. It consists of two programs of academic services, aligned knowledge dissemination of online media courses and education services to students in secondary schools, as well as questionnaires and observation on project satisfaction. Data were collected by measuring learning achievement before and after the experiment. including analyzing student satisfaction. The data were analyzed using averages, standard deviation and test the difference of the mean by analyzing the paried t-test. The results showed that after the activities in the academic service integration project, students in almost all subjects had a statistically significant increase in learning achievement than before the experiment (p<.001). It was found in only one subject that the students had not statistically significant increase in learning achievement than before (p>.05). As for the students' satisfaction with the activities, it was found that the students' satisfaction was at the average score of 4.3 (out of a full score of 5). From the observation that the students are very alert to this event. However, the researcher suggested that teaching and learning in various subjects should be organized in a manner that integrates academic services with teaching and learning. And there should be a study of integration in other ways that will affect the student achievement further. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://so02.tci-thaijo.org/index.php/suedujournal/article/view/262568/181126

กลไกการดื้อยาและการแพร่กระจายยีนดื้อของแบคทีเรียแกรมลบในระบบบำบัดน้ำเสีย: มุมมองเชิงสิ่งแวดล้อมเพื่อการจัดการความเสี่ยง

2026-04-12T01:33:07Z

กลไกการดื้อยาและการแพร่กระจายยีนดื้อของแบคทีเรียแกรมลบในระบบบำบัดน้ำเสีย: มุมมองเชิงสิ่งแวดล้อมเพื่อการจัดการความเสี่ยง สุรีย์พร เอี่ยมศรี; Sureepohn Aeamsri เชื้อแบคทีเรียดื้อยาปฏิชีวนะ (Antimicrobial Resistance: AMR) เป็นปัญหาสาธารณสุขระดับโลก โดยเฉพาะเชื้อแบคทีเรียแกรมลบซึ่งมีกลไกการดื้อยาหลายรูปแบบ เช่น การสร้างเอนไซม์ย่อยสลายยา การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเป้าหมายของยา และการขับยาปฏิชีวนะออกจากเซลล์ โดยพบว่าระบบบำบัดน้ำเสียจากโรงพยาบาล โรงงานอุตสาหกรรม และชุมชน ถือเป็น “จุด hotspot” สำคัญที่ส่งเสริมการสะสมและแพร่กระจายของเชื้อดื้อยา(Antibiotic-Resistant Bacteria: ARB) และยีนดื้อยา (Antibiotic-Resistance Genes: ARGs) เนื่องจากมีสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการถ่ายทอดยีนในแนวนอน (Horizontal Gene Transfer: HGT) บทความนี้เป็นการทบทวนวรรณกรรมเชิงบรรยาย (Narrative Review) ที่สรุปกลไกการดื้อยา การแพร่กระจายของยีนดื้อยาในระบบบำบัดน้ำเสีย และเทคโนโลยีใหม่ในการจัดการเชิงสิ่งแวดล้อม พบว่าระบบบำบัดแบบดั้งเดิมยังไม่สามารถกำจัดยีนดื้อยาได้สมบูรณ์ จำเป็นต้องเสริมด้วยกระบวนการฆ่าเชื้อขั้นสูง เช่น รังสีอัลตราไวโอเลต โอโซน และกระบวนการออกซิเดชันขั้นสูง รวมทั้งควบคุมการปล่อยยาปฏิชีวนะและโลหะหนักจากแหล่งกำเนิด แนวทาง “One Health” จึงเป็นกรอบสำคัญในการบูรณาการสุขภาพมนุษย์ สัตว์ และสิ่งแวดล้อม เพื่อควบคุมการแพร่กระจายของเชื้อดื้อยาอย่างยั่งยืน; Antimicrobial resistance (AMR) is a global public health threat, particularly among Gram-negative bacteria that possess multiple resistance mechanisms, including enzymatic degradation, target modification, and antibiotic efflux. Wastewater treatment systems receiving discharges from hospitals, pharmaceutical industries, and community wastewater are recognized as major hotspots for the accumulation and dissemination of antibiotic-resistant bacteria (ARB) and resistance genes (ARGs) through horizontal gene transfer (HGT). This narrative review summarizes current knowledge on bacterial resistance mechanisms, environmental dissemination pathways, and recent technologies for AMR mitigation in wastewater systems. Evidence indicates that conventional treatment processes cannot completely remove resistance genes, highlighting the need for advanced disinfection methods such as ultraviolet irradiation, ozonation, and advanced oxidation processes. Strengthening source control by limiting the discharge of antibiotics and heavy metal sand adopting the “One Health” framework that integrates human, animal, and environmental health are essential for effective and sustainable AMR management สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/scihcu/article/view/259954/172938