คณะสาธารณสุขศาสตร์ และสิ่งแวดล้อม

ความรู้และพฤติกรรมการบริโภคหมูกระทะของนักศึกษาในบริบทกฎหมายสาธารณสุข

2026-11-12T20:01:32Z

ความรู้และพฤติกรรมการบริโภคหมูกระทะของนักศึกษาในบริบทกฎหมายสาธารณสุข อาภาภรณ์ บุลสถาพร; สุชาดา ยางเอน; อรุณกมล ทองแท้; ชลธิชา อรุณศรี; ปัณณฑัต จะนัน; ฟาเดลล์ อะซัน; Apaporn Bulsathaporn; Suchada Yangen; Arunkamon Thongthae; Chonthicha Arunsri; Pannathat Chanan; Fadel Asun การวิจัยเชิงสำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้และพฤติกรรมการบริโภคหมูกระทะของนักศึกษา วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลและความรู้พฤติกรรมการบริโภค และเปรียบเทียบความรู้และพฤติกรรมระหว่างนักศึกษาที่ผ่านและไม่ผ่านการเรียนรายวิชาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายสาธารณสุข กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาคณะสาธารณสุขศาสตร์และสิ่งแวดล้อม และวิทยาลัยจีนศึกษา มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำนวน 288 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบคุณภาพ วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา Chi-square Test และ Mann-Whitney U Test ผลการศึกษาพบว่านักศึกษาส่วนใหญ่มีความรู้ระดับปานกลาง (71.2%) และพฤติกรรมการบริโภคระดับเหมาะสม (51.7%) ปัจจัยส่วนบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ อายุ สาขาวิชา คณะ/วิทยาลัย รายได้ ที่พักอาศัย และสถานะการเรียนรายวิชากฎหมายสาธารณาสุข (p <.05) ความรู้มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับพฤติกรรม (χ² = 29.76,p < .001) นักศึกษาที่ผ่านการเรียนรายวิชากฎหมายสาธารณสุขมีคะแนนความรู้และพฤติกรรมที่เหมาะสมสูงกว่ากลุ่มที่ไม่ผ่านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยขนาดอิทธิพลด้านความรู้ (r = .27) สูงกว่าด้านพฤติกรรม (r = .12) สะท้อนว่ากฎหมายสาธารณสุขที่บังคับใช้ในปัจจุบันยังมีช่องว่างในการส่งเสริมพฤติกรรมการบริโภคที่ปลอดภัยในระดับผู้บริโภค; This survey research aimed to examine the levels of knowledge and Moo Krata (Thai barbecue) consumption behavior among university students, analyze the relationships between personal factors and knowledge with consumption behavior, and compare knowledge and behavior between students who had and had not completed coursework related to public health law. The sample consisted of 288 students from the Faculty of Public and Environment Health and the College of Chinese Studies at Huachiew Chalermprakiet University. Data were collected using a validated questionnaire and analyzed using descriptive statistics, Chi-square Test, and Mann-Whitney U Test. The findings revealed that the majority of students had moderate levels of knowledge (71.2%) and appropriate consumption behavior (51.7%). Personal factors significantly associated with consumption behavior included age, field of study, faculty/college, monthly income, place of residence, and public health law course completion status (p < .05). Knowledge showed a significant positive relationship with consumption behavior (χ² = 29.76,p < .001). Students who had completed public health law coursework demonstrated significantly higher knowledge scores and more appropriate consumption behavior scores than those who had not; however, the effect size for knowledge (r = .27) was notably larger than for behavior (r = .12), indicating that current public health legislation has limited reach in directly shaping consumer-level food safety behavior. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://so01.tci-thaijo.org/index.php/lawhcu/article/view/289271/184179

รายงานการวิจัยของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ประจำปีการศึกษา 2544

2026-11-12T20:02:17Z

รายงานการวิจัยของนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ประจำปีการศึกษา 2544 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. คณะสาธารณสุขศาสตร์และสิ่งแวดล้อม; Huachiew Chalermprakiet University. Faculty of Public and Environmental Health รวบรวมงานวิจัยของนักศึกษาอนามัยสิ่งแวดล้อมและอาชีวอนามัยและความปลอดภัยที่ศึกษาวิชา PB 4123 การวิจัยทางสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม ในปีการศึกษา 2545 รวม 16 เรื่อง [จากคำนำ]; สารบัญ: การกำจัดเหล็กออกจากน้ำในแม่น้ำบางปะกงโดยวิธีการกรองผ่านกากใบชา / รุ่งฤดี ศรีสำราญ วชิราภรณ์ รองเดช วนิดา โต๊ะทิ้ง -- การจัดการขยะครัวเรือนของประชาชนในจังหวัดสมุทรปราการ / ณรงค์ เจ็กกระโทก อาทิตยา ทองธงชัย เฉลิมพล ตะเภาทอง -- การเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างค่าเฉลี่ยความเมื่อยล้าทางสายตากับปริมาณชิ้นงานของพนักงานประกอบชิ้นส่วนรถยนต์ในช่วงเช้ากับช่วงบ่าย / น้ำฝน ธัญธรตั้งสกุล ปัทมาวรรณ อินทนิล สุพรรณี สว่างเวียง -- การเปรียบเทียบค่าดัชนีความร้อนแบบติดตั้งกับแบบไฟฟ้า / วิชิตร มูลสาร จันทร์พร บริบูรณ์ทรัพย์ เอกชัย วิมูล -- การเปรียบเทียบค่าออกซิเจนละลายในน้ำของคลองชวดหมันโดยใช้เครื่องมือ (Portable DO Meter กับวิธี Azide Modification of Iodometric Method) / พนารัตน์ ประทีปดลปรีชา ศิริรัตน์ บุญใบ นุชนะภา จันทร์เรือง -- การเปรียบเทียบคุณภาพน้ำก่อนและหลังบำบัดของระบบน้ำเสียนิคมอุตสาหกรรมบางปู / ธวัชชัย กองขันธ์ วันเพ็ญ พะวัง เกยูร พรหมมณี รสจรินทร์ เกิดช่วย -- การตรวจเชื้อโคลิฟอร์มแบคทีเรียและประเมินภาวะสุขาภิบาลอาหารของร้านจำหน่ายอาหาร อาคารโภชนาการ มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / ไกรทอง สีขอน บุญญรักษ์ ถิรวรกุล เขมชาติ บุญรุ่ง -- การวิเคราะห์คุณภาพน้ำดื่มบรรจุขวดปิดสนิทพลาสติกขุ่นที่ขายในตลาดบางพลีใหญ่ / รอสือน๊ะ สะนิ กฤษณียา ศังขจันทรานนท์ บุญรัตน์ จันคูเมือง -- ความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติในการป้องกันการเสื่อมสมรรถภาพการได้ยินของพนักงานในสถานประกอบการผลิตชิ้นส่วนยานยนต์แห่งหนึ่งใน จ. ฉะเชิงเทรา / พิกุลศรี บริกุล กมลวรรณ พรหมรักษ์ ประภาพร เจริญวงษ์ตระกูล -- ความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานสัมผัสเสียงดังกับความดันโลหิตของพนักงานในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ / จิรนันท์ นิยมนา วิลาสินี นิ่มนวล พนมศักดิ์ องค์เอี่ยม -- ความสัมพันธ์ระหว่างความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อกับช่วงระยะเวลาการทำงาน / รุจิรา ทวีเฉลิมดิษฐ์ เพชรอำไพ ลัคนทิน กาญจนา ภูวรัตน์ -- คุณภาพอากาศในห้องเรียนปรับอากาศของมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / บัวขาว เพ็งศรี มณีรัตน์ ดาวมณี สุธารัตน์ เมือนศรี -- ประสิทธิภาพจุลินทรีย์ที่เป็นประโยชน์ (EM : Effective Micro-organism) ในการลดค่าความขุ่นและสารอินทรีย์ในรูป COD ของน้ำเสียจากบ่อน้ำพักเสียของมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / พรพิสุทธิ์ โกมุทธพงศ์ สุภาพร แฝงจันดา จรรยา กาฬจันโท -- ปริมาณไนโตรเจนและฟอสฟอรัสในแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ / กัลยาวดี สัตนาโค สมหมาย วงศ์สุข สุรณี เสมอภาค สุภาภรณ์ เครือเสนา -- พฤติกรรมเสี่ยงที่มีผลต่อสมรรถภาพการได้ยินของนักศึกษามหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / วิชุดา อนุภาพยุทธชัย กาญจนา ลีละวานิชย์ กิตติยา จุฬานนท์ -- สารตะกั่วในปลาสลิดบางบ่อ / กาญจนา ภักดีอุดม วรัญญา พูนอุย ชัญญา เชิดแสงแก้ว

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเวชระเบียนและเวชสถิติโรงพยาบาล (หลักสูตรปรับปรุงพุทธศักราช 2565)

2026-11-01T20:01:05Z

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเวชระเบียนและเวชสถิติโรงพยาบาล (หลักสูตรปรับปรุงพุทธศักราช 2565) ภัทรพร ยุบลพันธ์; นิลาวรรณ งามขำ; อมรรัตน์ ลือนาม; อุมารัตน์ ศิริจรูญวงศ์; นิรัญกาญจ์ จันทรา; Pataraporn Yubonpunt; Nilawan Ngamkham; Amornrat Ruenam; Umarat Sirijaroonwong; Niranyakarn Chantra การวิจัยประเมินหลักสูตร ใช้การศึกษาเชิงพรรณนา เพื่อประเมินคุณภาพการจัดการศึกษา หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการเวชระเบียนและเวชสถิติโรงพยาบาล (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2565) คณะสาธารณสุขศาสตร์และสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ กำหนดกลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษา แบบเฉพาะเจาะจง ประกอบด้วย นักศึกษาปัจจุบัน ศิษย์เก่า ผู้บริหาร อาจารย์ ผู้ทรงคุณวุฒิ และแหล่งฝึก เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม โดยมีเนื้อหาการประเมินในด้านบริบท ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ และผลผลิตของหลักสูตร วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการประเมินหลักสูตรตามรูปแบบ CIPP พบว่าโดยภาพรวมหลักสูตรได้รับการประเมินอยู่ในระดับดีถึงดีมากทุกด้าน ด้านบริบท พบว่าชื่อหลักสูตร วัตถุประสงค์ โครงสร้าง เนื้อหารายวิชาและผลลัพธ์การเรียนรู้ของหลักสูตรมีความสอดคล้องกับมาตรฐานวิชาชีพ ความต้องการของตลาดแรงงานและระบบบริการสุขภาพยุคดิจิทัล ด้านปัจจัยนำเข้า พบว่า อาจารย์ผู้สอนมีความรู้ ความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ที่เหมาะสม นักศึกษามีความพร้อมในการเรียน และสิ่งสนับสนุนการเรียนรู้มีความเพียงพอ ด้านกระบวนการ พบว่า หลักสูตรมีการบริหารจัดการและจัดการเรียนการสอนอย่างเป็นระบบ เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ เชื่อมโยงทฤษฎีกับการปฏิบัติ และมีการประเมินผลที่สอดคล้องกับผลลัพธ์การเรียนรู้ พร้อมนำผลการประเมินไปใช้ในการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ส่วนด้านผลลัพธ์ พบว่าบัณฑิตมีสมรรถนะด้านวิชาชีพ คุณธรรม จริยธรรม การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ และการทำงานร่วมกับผู้อื่นสอดคล้องกับความต้องการของสถานประกอบการและสามารถปฏิบัติงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อพิจารณาแยกตามกลุ่มผู้ตอบแบบสอบถามโดยนักศึกษาปัจจุบัน พบว่าโดยภาพรวมอยู่ในระดับดี ค่าคะแนนเฉลี่ย 4.02 (S.D> = 0.87) โดยข้อที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 4.43 (S.D. = 0.87) โดยข้อที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 4.43 (S.D. = 0.72) ได้แก่ ความชัดเจนของชื่อหลักสูตรที่สามารถคาดการณ์งานหรืออาชีพในอนาคตได้ และรายวิชา ศัพท์ทางการแพทย์ 1 และ ศัพท์ทางการแพทย์ 2 ผลประเมินโดยอาจารย์ ผู้บริหาร พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก ค่าเฉลี่ย 4.74 (S.D = 0.42) โดยข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดมีหลายรายการ ซึ่งสะท้อนถึงความเหมาะสมของหลักสูตร รายวิชา และกระบวนการจัดการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ เนื้อหารายวิชาเป็นประโยชน์ในการประกอบอาชีพ ผลการประเมินโดยผู้ทรงคุณวุฒิ พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับดี ค่าเฉลี่ย 4.49 (S.D = 0.63) ข้อที่มีคะแนนสูงสุด สถานประกอบการในปัจจุบันมีการขยายตัวหรือต้องการบุคลากรด้านเวชระเบียนและเวชสถิติในรูปแบบใหม่ ๆ เช่น Data Analyst และ Coder เพิ่มขึ้น มีความเห็นว่าตลาดแรงงานมีความต้องการบุคลากรด้านเวชระเบียนและเวชสถิติในรูปแบบใหม่เพิ่มขึ้น สะท้อนให้เห็นถึงความสอดคล้องของหลักสูตรกับแนวโน้มความต้องการกำลังคนในอนาคต และผลประเมินจากแหล่งฝึก พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับดี ค่าเฉลี่ย 4.42 (S.D. = 0.59) โดยข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ปฏิบัติตามจรรยาบรรณในการปฏิบัติงานเวชระเบียน และปฏิบัติตนโดยมีสำนักรับผิดชอบในหน้าที่ของตนเองและพร้อมช่วยเหลือผู้อื่น และข้อที่ค่าเฉลี่ยคต่ำสุด คือ อธิบายความรู้และคำศัพท์ทางกายวิภาคศาสตร์และกลไกการทำงานของร่างกาย การเกิดโรค และแปลความหมายศัพท์ทางการแพทย์ได้ถูกต้อง ประเด็นโอกาสพัฒนาที่ได้จากข้อเสนอแนะต่อหลักสูตร ได้แก่ เพิ่มเนื้อหาด้านเทคโนโลยีดิจิทัลและปัญญาประดิษฐ์ ทักษะการวิเคราะห์ข้อมูล องค์ความรู้ด้านการวินิจฉัยโรคเบื้องต้น ความรู้ด้านยา การทบทวนด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องในระบบงานเวชระเบียน และระบบบริการของโรงพยาบาล รวมถึงทักษะภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะคำศัพท์ทางการแพททย์; The curriculum evaluation study employed a descriptive research design to evaluate the quality of educational management of the Bachelor of Science Program in Medical Records and Hospital Medical Statistics (Revised Curriculum B.E. 2565), Faculty of Public and Environmental Health, Huachiew Chalermprakiet University. A purposive population was selected, comprising current students, alumni, administrators, instructors, experts, and clinical training sites. The research instrument was a questionnaire covering four dimensions of curriculum evaluation based on the CIPP model: context, input, process, and product. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. The overall CIPP-based curriculum evaluation indicated that the curriculum was rated at a good to very good level across all dimensions. In the context dimension, the program title, objectives, structure, course content, and program learning outcomes were found to be consistent with professional standards, labor market needs, and the requirements of healthcare services in the digital era. In the input dimension, instructors were considered to have appropriate knowledge, expertise, and experience; students were adequately prepared for learning; and learning support facilities and resources were sufficient. In the process dimension, the curriculum was systematically administered and delivered, with a learner-centered approach, integration of theoretical knowledge with practical application, and assessment methods aligned with the intended learning outcomes. The evaluation results were also used for continuous curriculum improvement. In the product dimension, graduates demonstrated professional competencies, ethical and moral conduct, information technology skills, and the ability to work effectively with others, consistent with the needs of employers and enabling them to perform their professional duties effectively. When classified by respondent group, current students rated the curriculum overall at a good level, with a mean score of 4.02 (S.D = 0.87). The highest mean score was 4.43 (S.D = 0.72), reported for the clarity of the program title in enabling students to anticipate future jobs or careers, as well as for Medical Terminology I and Medical Terminology II. Instructors and administrators rated the curriculum overall at a very good level, with a mean score of 4.74 (S.D. = 0.42). Several items received the highest mean ratings, reflecting the appropriateness of the curriculum and courses and the quality of teaching and learning processes, particularly the usefulness of course content for future employment. Experts rated the curriculum overall at a good level, with a mean score of 4.49 (S.D = 0.63). The highest-rated item concerned the expansion of current healthcare establishments and the increasing demand for medical records and medical statistics personnel in emerging roles, such as data analysts and coders. This finding reflects the alignment of the curriculum with future workforce demands. Training sites rated the curriculum overall at a good level, with a mean score of 4.42 (S.D. = 0.59). The highest-rated aspects were adherence to professional ethics in medical records practice and demonstration of responsibility for assigned duties willingness to assist others. The lowest-rated aspect was the ability to explain anatomical knowledge and terminology physiological mechanisms, disease processes, and accurately interpret medical terminology. Key areas for curriculum development identified from stakeholder recommendations included increasing content related to digital technology and artificial intelligence, strengthening data analysis skills, and enhancing knowledge of basic diagnostic principles, pharmacology, relevant laws governing medical records systems, and hospital service systems. In addition, English language skills, particularly medical terminology, should be further strengthened.

ประสิทธิภาพของถังดักไขมันสาหรับร้านอาหารในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

2026-09-03T20:02:14Z

ประสิทธิภาพของถังดักไขมันสาหรับร้านอาหารในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ กานดา ปิยะมาตย์; สุภัทรา บุญทัย; ศรัญญา โตสงคราม; จันทร์เพ็ญ จับทอง; Kanda Piyamat; Supattra Bunthai; Saranya Torsongkram; Chanpen Jubthong การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง เพื่อศึกษาประสิทธิภาพและการเพิ่มประสิทธิภาพของ ถังดักไขมันในการบำบัดน้ำเสียจากร้านอาหาร ได้แก่ ร้านก๋วยเตี๋ยวและร้านข้าวแกงใต้ แล้วนำมา เปรียบเทียบประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียของถังดักไขมันแบบทั่วไป และแบบที่มีการทดลอง เพิ่มประสิทธิภาพโดยการเติมอากาศ ทำการวิเคราะห์ปริมาณน้ำมันและไขมันด้วยวิธีสกัดด้วยซอกฮ์เลต วิเคราะห์ค่าบีโอดี และค่าความเป็นกรด – ด่าง ด้วยวิธีเอไซด์โมดิฟิเคชั่น และ วิธีไฟฟ้า และเปรียบเทียบประสิทธิภาพการกำจัดน้ำมันและไขมันโดยใช้สถิติเชิงอนุมาน ตามลำดับ จากผลการศึกษา พบว่า ถังดักไขมันแบบทั่วไป สามารถกำจัดน้ำมันและไขมันในน้ำเสีย จากร้านก๋วยเตี๋ยวได้ร้อยละ 66.7 – 68.8 กำจัดค่าบีโอดีได้ร้อยละ 45.0 – 48.2 โดยมีค่าความเป็น กรด – ด่าง เท่ากับ 5.9 – 6.0 ส่วนน้ำทิ้งมีค่าความเป็นกรด – ด่าง เท่ากับ 5.8 – 6.1 และสามารถกำจัดน้ำมันและไขมันในน้ำเสียจากร้านข้าวแกงใต้ได้ร้อยละ 60.0 – 63.2 กำจัดค่าบีโอดีได้ร้อยละ 30.0 – 32.8 โดยน้ำเสียมีค่าความเป็นกรด – ด่าง เท่ากับ 4.6 – 6.7 ส่วนน้ำทิ้งมีค่าความเป็น กรด – ด่าง เท่ากับ 4.6 – 6.9 ในขณะที่ถังดักไขมันแบบที่มีการเติมอากาศ เป็นระยะเวลา 30 นาที มีประสิทธิภาพในการกาจัดน้ำมันและไขมันได้ ร้อยละ 77.8 – 81.8 กาจัดค่าบีโอดีได้ ร้อยละ 31.8 – 36.4 โดยมีค่าความเป็นกรด – ด่างของน้ำเสียและน้ำทิ้ง เท่ากับ 4.7 – 5.3 และ 4.5 – 5.3 ถังดักไขมันแบบที่มีการเติมอากาศ เป็นระยะเวลา 60 นาที มีประสิทธิภาพในการกาจัดน้ำมันและไขมันได้ ร้อยละ 72.7 – 75.0 กำจัดค่าบีโอดีได้ร้อยละ 33.1 – 34.6 ค่าความเป็น กรด –ด่างของน้ำเสียและน้ำทิ้ง เท่ากับ 4.6 – 4.9 และ 4.4 – 5.1 นอกจากนี้ จากผลการเปรียบเทียบประสิทธิภาพการกาจัดน้ำมันและไขมันของถังดักไขมันแบบทั่วไปและแบบที่มีการเพิ่มประสิทธิภาพโดยการเติมอากาศ พบว่า ถังดักไขมันแบบที่มีการเติมอากาศเป็นระยะเวลา 30 นาที มีประสิทธิภาพการกาจัดน้ำมันและไขมันสูงสุด ร้อยละ 81.8 ซึ่งจากผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า ประสิทธิภาพของถังดักไขมันแบบทั่วไป มีค่าแตกต่างจากแบบที่มีการเติมอากาศอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < 0.05) ในขณะที่ระยะเวลาการเติมอากาศที่แตกต่างกัน ไม่มีผลทำให้ประสิทธิภาพของถังดักไขมันแบบที่มีการเติมอากาศ แตกต่างกันอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (P < 0.05); This research was an experimental research for studying of the efficiency and the increasing of efficiency of grease traps for treating of wastewater from restaurants such as noodle and Thai southern style food restaurants. The wastewater treatment efficiency of general grease trap type and the tested increasing efficiency grease trap type by aeration were then compared. The amount of oil and grease was analyzed by Soxhlet Extraction method. The analysis of BOD and pH values was achieved by Azides Modification method, Electrometric method, and the removal efficiency of oil and grease was considered using inferential statistics, respectively. From the results, it was found that the removal efficiency of oil and grease from noodle restaurant wastewater of the general grease trap type of 66.7 – 68.8%, BOD removal efficiency of 45.0 – 48.2% were recorded with the influent and effluent pH values of 5.9 – 6.0 and 5.8 – 6.1. In addition, the removal efficiency of oil and grease from Thai southern style food restaurants wastewater of 60.0 – 63.2%, BOD removal efficiency of 30.0 – 32.8% with the influent and effluent pH values of 4.6 – 6.7 and 4.6 – 6.9 were observed. While, the oil and grease removal efficiency of the aerated grease trap type for 30 minutes was 77.8 – 81.8%, BOD removal efficiency was 31.8 – 36.4%. The influent and effluent pH values were 4.7 – 5.3 and 4.5 – 5.3. The oil and grease removal efficiency of the aerated grease trap type for 60 minutes was 72.7 – 75.0%, BOD removal efficiency was 33.1 – 34.6%. The influent and effluent pH values were 4.6 – 4.9 and 4.4 – 5.1. Moreover, from the compare result of oil and grease removal efficiency off the general grease trap and the tested increasing efficiency grease trap type by aeration showed that the maximum oil and grease removal efficiency of the aerated grease trap type for 30 minutes was 81.8%. The result of hypothesis test showed that the efficiency of general grease trap type had statistical significant different from the aerated grease trap type (P < 0.05). Whereas, the different aerated period had no effect to the efficiency of aerated grease trap with statistical significant different (P < 0.05). รายงานฉบับนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชา EH4233 การวิจัยทางสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม สาขาวิชาอนามัยสิ่งแวดล้อม คณะสาธารณสุขศาสตร์และสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ