มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง

2026-01-01T00:00:00Z

ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง นันทวุฒิ วชิระพานิชกุล; สุชานรี อุ่นคำ; อจลา พรมมิ; สำเภา แก้วโบราณ; Nanthawuth Wachirapanitchakul; Suchanaree Aunkum; Ajala Prommi; Sampao Kaewboran การวางแผนการดูแลล่วงหน้า (Advance Care Planning) มีความสำคัญอย่างยิ่งในการเพิ่มคุณภาพการดูแลระยะสุดท้าย โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง อย่างไรก็ตาม การมีส่วนร่วมของพยาบาลในกระบวนการนี้ยังคงมีความซับซ้อน การศึกษาในครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงทำนายมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง และ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการมีส่วนร่วมวางแผนการดูแลล่วงหน้าร่วมกับผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเรื้อรัง กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพปฏิบัติงานในหอผู้ป่วย อายุรกรรม ศัลยกรรม และหอผู้ป่วยพิเศษโรงพยาบาลในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 233 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และ 3) แบบประเมินบรรยากาศองค์การ มีค่าดัชนีความตรงเชิงเนื้อหา (Content validity index: CVI) เท่ากับ 1.00 ทุกฉบับ และค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบราค (Cronbach’s Alpha Coefficient) มีค่าเท่ากับ .916 และ .973 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์ถดถอยพหุคูณแบบนำตัวแปรเข้าทั้งหมด (Enter Regression)ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยความตั้งใจในการวางแผนการดูแลล่วงหน้าของพยาบาลวิชาชีพส่วนใหญ่อยู่ในระดับสูงภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (Mean = 14.31, SD = 2.721) ปัจจัยทำนายประกอบด้วย ทัศนคติต่อการวางแผนการดูแลล่วงหน้า การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ความสามารถในการควบคุม ความรู้ของพยาบาลต่อการมีส่วนร่วมในการวางแผนการดูแลล่วงหน้า ประสบการณ์การได้ยินเกี่ยวกับการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และบรรยากาศองค์การสามารถร่วมกันทำนายความตั้งใจของพยาบาลวิชาชีพในการวางแผนการดูแลล่วงหน้าได้ร้อยละ 38.8 (Adjust R2 = .388, p<.05)จากผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า จำเป็นต้องการกำหนดนโยบายและโครงสร้างการทำงานสนับสนุนให้มีส่วนร่วมการวางแผนการดูแลล่วงหน้า ร่วมกับจัดอบรมเพิ่มเติมเกี่ยวกับการวางแผนการดูแลล่วงหน้า และการสื่อสารเพื่อสร้างความมั่นใจให้แก่พยาบาลในการดำเนินกระบวนการวางแผนการดูแลล่วงหน้า; Advance Care Planning (ACP) is essential for enhancing the quality of end-of-life care, particularly in patients with chronic illness. However, nursing involvement in this process remains complex. This study aimed to: 1) describe the level of intention among professional nurses to participate in ACP for patients with chronic illnesses, and 2) identify factors influencing this intention. A predictive correlational study was conducted among 233 professional nurses working in medical, surgical, and private wards at hospitals in Samut Prakan Province, Thailand. Data were collected using: 1) a personal data questionnaire, 2) the Nurses’ Intention to Participate in ACP Scale [NIPACP], and 3) An Organizational Climate Questionnaire [AOCQ]. The instruments yielded a Content Validity Index (CVI) of 1.00 and Cronbach’s alpha coefficients of .916 and .973, respectively. Data were analyzed using descriptive statistics and multiple regression analysis (Enter method).The majority of the participants reported a high level of intention to participate in ACP, while the overall mean score was at a moderate level (Mean = 14.31, SD = 2.721). The combination of attitude toward ACP, subjective norms, perceived behavioral control (PBC), ACP knowledge, hearing experience regarding ACP, and organizational climate significantly predicted nurses’ intention, accounting for 38.8% of the total variance (Adjust R2 = .388, p<.05).These findings emphasize the necessity of establishing clear organizational policies and structural support to facilitate ACP participation. Furthermore, providing specialized ACP training and communication workshops is essential to bolster nurses’ confidence and competence, ultimately ensuring the effective implementation of advance care planning for patients with chronic conditions. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2567

การเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุในพื้นที่เขตเมือง กรณีศึกษาจังหวัดสมุทรปราการ

2026-01-01T00:00:00Z

การเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุในพื้นที่เขตเมือง กรณีศึกษาจังหวัดสมุทรปราการ ภัทรพร ยุบลพันธ์; Pataraporn Yubonpunt การเข้าถึงบริการสุขภาพ เป็นหนึ่งในตัวชี้วัดของความสำเร็จในการจัดบริการสุขภาพของประเทศที่สะท้อนถึงมิติคุณภาพของระบบบริการสุขภาพ นอกจากนี้ความเท่าเทียมกันด้านสุขภาพจำเป็นต้องพิจารณาจากการเข้าถึงบริการด้านสุขภาพที่มีคุณภาพในประชาชนทุกกลุ่ม การศึกษาวิจัยครั้งนี้ ศึกษาการเข้าถึงบริการสุขภาพ และปัจจัยที่มีอิทธิพลกับการเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุในพื้นที่เขตเมือง โดยดำเนินการการศึกษาเชิงปริมาณแบบภาคตัดขวาง ระหว่างเดือนมีนาคม ถึง พฤษภาคม 2567 กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ ผู้สูงอายุที่อาศัยในพื้นที่เขตเมือง จังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 460 คน ที่ได้มาจากการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) ด้วยการจับฉลาก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยด้วยสถิติที (Independent sample t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way analysis of variance: ANOVA) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยของการเข้าถึงบริการสุขภาพตามปัจจัยต่าง ๆ และทำการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นแบบพหุแบบขั้นตอน (Multiple linear regression-Stepwise method) เพื่อทำนายปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเข้ารับบริการสุขภาพ กำหนดระดับการมีนัยสำคัญทางสถิติที่ < 0.05ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุรับรู้สิทธิประโยชน์การรักษาพยาบาลตามสิทธิหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าในระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 50.22 การแสวงหาบริการสุขภาพของผู้สูงอายุอยู่ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 55.43 การเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุในภาพรวมอยู่ในระดับมาก (Mean=4.00, S.D.=0.23) เมื่อพิจารณารายองค์ประกอบการเข้าถึงบริการสุขภาพ พบว่าด้านการตระหนักมีคะแนนเฉลี่ยมากที่สุด (Mean=4.24, S.D.= 0.42) ส่วนด้านความสามารถในการจ่ายการรับบริการมีคะแนนเฉลี่ยน้อยที่สุด (Mean=3.52, S.D.=0.37)กลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุพื้นที่เขตเมือง จังหวัดสมุทรปราการมีการเข้าถึงบริการสุขภาพที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติความแตกต่างการประกอบอาขีพ (t=-2.453, p-value = 0.014) แหล่งรายได้ของผู้สูงอายุ แยกเปรียบเทียบกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับเงินเลี้ยงชีพผู้สูงอายุ (t=-2.700, p-value= 0.007) กลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุที่มีรายได้จากการทำงาน (t=-2.252, p-value = 0.025) ความสามารถในการช่วยเหลือตนเองของผู้สูงอายุ (F=4.293, p-value=0.014) สถานพยาบาลที่เคยเข้ารับบริการ กลุ่มตัวอย่างที่เคยเข้ารับบริการโรงพยาบาลเอกชน (t=-3.002, p-value = 0.003) การใช้สื่อออนไลน์ (t=-2.801, p-value = 0.005) การใช้สื่อออนไลน์ผ่านข่องทางเฟซบุค มีค่าเฉลี่ยการเข้าถึงบริการสุขภาพมากกว่ากลุ่มที่ไม่ใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t=-2408, p-value <0.041)การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน พบว่า การแสวงหาบริการสุขภาพ การเคยเข้ารับบริการโรงพยาบาลประจำจังหวัด ความสามารถข่วยเหลือตนเองได้ทั้งหมดของผู้สูงอายุ การมีบุตรอยู่ด้วย และการได้รับเบี้ยผู้สูงอายุ สามารถทำนายการเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F=9.335, p-value <0.001) โดยสามารถพยากรณ์การเข้าถึงบริการสุขภาพของผู้สูงอายุได้ร้อยละ 9.30 เมื่อพิจารณาค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยของตัวพยากรณ์ สามรถแสดงผลตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุดตามลำดับ ได้แก่ ตัวแปรการแสวงหาบริการสุขภาพ (β=0.171, p-value<0.001) รองลงมา คือ การเคยเข้ารับบริการโรงพยาบาลประจำจังหวัด (β=0.157, p-value<0.001)การศึกษานี้เสนอแนะว่าควรพิจารณาการเพิ่มเงินเลี้ยงชีพผู้สูงอายุ เพื่อให้มีการสนับสนุนทางการเงินที่เพียงพอในการเสริมสร้างความสามารถของผู้สูงอายุในการเข้าถึงบริการสุขภาพที่จำเป็น นอกจากนี้ ควรให้ความสำคัญกับการส่งเสริมพฤติกรรมการแสวงหาบริการสุขภาพที่เหมาะสมในผู้สูงอายุ โดยอาจรวมถึงการพัฒนาและเผยแพร่สื่อให้ความรู้ด้านสุขภาพที่ออกแบบเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุโดยคำนึงถึงความต้องการ ระดับความรอบรู้ด้านสุขภาพ และช่องทางการสื่อสารที่ผู้สูงอายุคุ้นเคย; Access to healthcare services is a key indicator of the effectiveness of health service delivery system, reflecting the quality dimension of the healthcare system. Moreover, health equity must be considered in terms of equitable access to quality healthcare services among all population groups. This study aimed to examine healthcare access and factors influencing access to healthcare services among older adults living in urban areas. A cross-sectional quantitative study was conducted in March-May 2024. The participants consisted of 460 older adults residing in urban areas of Samut Prakan Province, selected using simple random sampling without replacement. Independent sample t-tests and one-way analysis of variance (ANOVA) were used to compare access to healthcare score. Multiple linear regression analysis using the stepwise method was performed to identify factors influencing access to healthcare services. Statistical was set at p<0.05.The results revealed that approximately half of the older adults (50.22%) demonstrated a Level of perceived healthcare rights under the Universal Coverage Scheme (UCS). Health-seeking behavior among older adults was found to be at a moderate level, accounting for 55.43% of the participants. Overall access to healthcare services among older adults was at a high level (Mean=4.00, S.D.=0.23). When considering the components of healthcare access, the awareness dimension had the highest mean score (Mean = 4.24, S.D.=0.42), whereas the affordability dimension had the lowest mean score (Mean = 3.52, S.D.=0.37).The findings indicated that access to healthcare services among older adults living in urban areas of Samut Prakan Province differed significantly according to several factors. These factors included occupational status (t=-2.453, p=0.014), sources of income, particularly among older adults receiving the elderly allowance (t= -2.700, p= 0.007), those earning income from employment (t=-2.252, p=0.025), the ability to perform self-care activities (F=4.293, p=0.014), type of healthcare setting that older adults who had received services; private hospitals demonstrated significant different levels of healthcare access compared to those who had not (t=-3.002, p=0.003), using online media (t= -2.801, p=0.005). Specifically, older adults who used online media vis Facebook had significantly higher mean scores of healthcare access than those who did not use (t=-2408, p<0.041).The results of stepwise multiple linear regression analysis indicated that health-seeking behavior, previous utilization of provincial hospitals, self-care ability among older adults, living with children, and receipt of the elderly allowance were significant predictors of access to healthcare services among older adults (F=9.335, p<0.001). These variables explained 9.30% of the variance in healthcare access. Based on the standardized regression coefficients, health-seeking behavior was identified as the strongest predictor of healthcare access (β = 0.171, p<0.001), followed by previous utilization of provincial hospitals (β=0.157, p<0.001). This study suggested that increasing the elderly allowance should be considered in order to ensure adequate financial support to enhance older adults’ ability to access necessary healthcare services. Promoting appropriate health-seeking behavior among older adults should be prioritized. This may include developing and disseminating health education materials specifically designed to enhance health-seeking behaviors among older adults, taking into account their needs, health literacy levels, and preferred communication channels. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2566

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2565 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

2026-01-01T00:00:00Z

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2565 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ วาสนา ศิลางาม; ชัญญา เจียมใจ; สุรวิทย์ นันตะพร; อารยา ดำช่วย; อัคราช ภมรพล; Wasana Silangam; Chanya Jiemjai; Surawit Nantaporn; Araya Dumchauy; Akkarat Phamonphon การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินหลักสูตร สาขาวิชาอนามัยและความปลอดภัย ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2565 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ โดยใช้แบบจำลองชิบ (CIPP Model) ประเมินในด้านบริบท ด้านปัจจัยป้อนเข้า ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต เครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 199 คน จำแนกเป็น นักศึกษา จำนวน 137 คน อาจารย์ผู้สอน จำนวน 5 คน บัณฑิต จำนวน 41 คน และผู้บังคับบัญชาของบัณฑิต จำนวน 16 คน การบรรยายลักษณะข้อมูลใช้สถิติความถี่ ร้อยละ ค่ามัชฌิมาเลขคณิต และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน โดยผลที่ได้จากการวิจัยในครั้งนี้ ได้แบ่งผลการประเมินหลักสูตร ไว้ดังนี้ ด้านบริบท พบว่า วัตถุประสงค์ของหลักสูตรมีความชัดเจนของภาษาที่ใช้ สอดคล้องกับความต้องการของสังคม พัฒนาผู้เรียนด้านสติปัญญา ทักษะ และเจตคติ มีความสอดคล้องกับเอกลักษณ์ในวิชาชีพ จป. และสามารถนำไปใช้ปฏิบัติได้จริง มีความเหมาะสมอยู่ในระดับดี โครงสร้างของหลักสูตรด้านจำนวนหน่วยกิตรวมตลอดหลักสูตร จำนวนหน่วยกิตแต่ละกลุ่มวิชา และเนื้อหาสาระของหลักสูตรทุกกลุ่มวิชา มีความสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของหลักสูตร เนื้อหาน่าสนใจและทันสมัย มีลำดับขั้นตอนเนื้อหาจากง่ายไปยาก เนื้อหาเป็นประโยชน์สอนให้คิดเป็นทำเป็น เนื้อหาไม่ซ้ำซ้อนกับวิชาอื่นๆ เนื้อหาสามารถนำไปประกอบวิชาชีพ เนื้อหาส่งเสริมให้มีเจต-คติที่ดีต่อวิชาชีพ และเนื้อหาส่งเสริมให้มีคุณธรรมและจริยธรรม มีความเหมาะสม อยู่ในระดับดี ปัจจัยป้อนเข้า ได้แก่ (1) ด้านอาจารย์ พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมของปัจจัยป้อนเข้าด้านอาจารย์อยู่ในระดับดีมาก โดยการมีความสนศึกษาหาความรู้ใหม่ๆ/ทันต่อเหตุการณ์ เปิดโอกาสในการซักถามและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น มีความรับผิดชอบในบทบาทของอาจารย์ มีค่าคะแนนเฉลี่ยมากที่สุดสามอันดับแรก (2) ด้านนักศึกษา พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมของปัจจัยป้อนเข้านักศึกษาอยู่ในระดับดี โดยนักศึกษามีความซื่อสัตย์ มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และมีสุขภาพจิตที่ดี มีค่าคะแนนเฉลี่ยมากที่สุดสามอันดับแรก (3) ด้านปัจจัยที่เอื้อต่อการเรียนการสอน พบว่า ด้านมีคุณภาพ มีความเหมาะสมอยู่ในระดับดี ส่วนด้านมีจำนวนเพียงพอ มีความทันสมัย และมีความสะดวกในการใช้บริการ มีความเหมาะสมอยู่ในระดับดี โดยโรงอาหาร คอมพิวเตอร์เพื่อการเรียนรู้ และการเตรียมอุปกรณ์ สื่อการเรียนการสอนโดยเจ้าหน้าที่ห้องโสต ดี มีค่าคะแนนเฉลี่ยมากที่สุดสามอันดับแรก กระบวนการผลิต ได้แก่ (1) ด้านการบริหารและการบริการหลักสูตร ในส่วนของอาจารย์ผู้สอน พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมและโดยส่วนใหญ่ด้านการบริหารและบริการหลักสูตรอยู่ในระดับดีมมาก โดยจัดเตรียมโสตทัศนูปกรณ์ที่ทันสมัยอย่างเพียงพอและมีประสิทธิภาพ และจัดเตรียมตำราภาษาไทย ต่างประเทศ วารสาร คอมพิวเตอร์ ฐานข้อมูลอย่างเหมาะสม มีค่าคะแนนเฉลี่ยน้อยที่สุด ในส่วนนักศึกษา พบว่าค่าเฉลี่ยคะแนนรวมของการบริหารและบริการหลักสูตรอยู่ในระดับดี โดยการจัดแผนการเรียนถูกต้องตามหนังสือคู่มือหลักสูตร มีการปฐมนิเทศการสอนก่อนทุกวิชา และจัดสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยฯ สะอาด เป็นระเบียบ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดสามอันดับแรก(2) ด้านการจัดการเรียนการสอน ในส่วนของอาจารย์ พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมการจัดการเรียนการสอนอยู่ในระดับดีมาก โดยทุกรายการมีค่าเฉลี่ยคะแนนอยู่ในระดับดีมากและมีค่าเฉลี่ยเท่ากัน ในส่วนของนักศึกษา พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมการจัดการเรียนการสอนอยู่ในระดับดี โดยการมอบหมายงานที่มีปริมาณเหมาะสมเนื้อหาและเวลาที่สอน ส่งเสริมให้นักศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองมีค่าเฉลี่ยมากที่สุด(3) การวัดและการประเมินผลการเรียนการสอน ในส่วนของอาจารย์ พบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมอยู่ในระดับดีมาก โดยข้อสอบได้รับการพิจารณาและตรวจสอบคุณภาพก่อนนำไปใช้ และข้อสอบมีความชัดเจนและครอบคลุมเนื้อหาที่สอน มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด ในส่วนของนักศึกษาพบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนรวมอยู่ในระดับดี โดยการวัดและการประเมินผลมีความเหมาะสม และมีการแจ้งผลการสอบให้ทราบมีค่าเฉลี่ยมากที่สุดด้านผลผลิต ได้แก่ (1) ความสามารถในการทำงานของบัณฑิต พบว่า บัณฑิตและผู้ใช้บัณฑิตมีความพึงพอใจในการทำงานโดยรวมของบัณฑิตอยู่ในระดับดี โดยความซื่อสัตย์ในการทำงาน ยอมรับความคิดเห็นของผู้อื่นและมีความสามารถในการใช้ภาษาไทย มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด(2) ความสามารถในการทำงานตามหลักวิชาชีพของบัณฑิตสาขาวิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย พบว่า คุณภาพการทำงานของบัณฑิตโดยรวมอยู่ในระดับดี และมีทักษะการทำงานตามหลักวิชาชีพโดยรวมให้ความเห็นอยู่ในระดับดี โดยความสามารถในการประสานสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานหรือบุคคลภายนอกให้ปฏิบัติงานสำเร็จ และวางแผนด้านบุคลากรหรือให้คำแนะนำได้ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดนอกจากนี้ นักศึกษา อาจารย์ บัณฑิต และผู้บังคับบัญชา ได้มีข้อเสนอแนะเพื่อปรับปรุงหลักสูตร ที่ตรงกันมากที่สุด ได้แก่ การใช้เทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence: AI) ในงานการทำงาน เพิ่มความรู้ด้านกฎหมาย การสื่อสารและการนำเสนอ ภาษา และเพิ่มเติมทักษะเกี่ยวกับระบบการรับรองต่าง ๆ; The objectives of this research were to evaluated the 2022 revised B.S. program in occupational and safety of Huachiew Chalermprakiet University. The CIPP model was employed to assess in aspects of context, input, process and product. A self-administered questionnaire was developed by the researchers. The data were collected from sample of 199 consisting 137 students, 5 instructors, 41 occupational health and safety and 16 supervisors. Descriptive statistics such as means and standard deviation were used for data analysis. Research findings are as follows: The evaluation of context indicators that the curriculum objectives were clearly state, correspondent to social needs, to develop of student's intellect, skills and attitude. They were practical for occupational health and safety career and all considered as having high level of propriety. It was noted that the degree of correspondences to the uniqueness of the nursing profession have the highest level of propriety. As far as the curriculum structure and content are concerned, it was found that total number of credits, credits for subfields and the contents were corresponding to the objectives. The contents were interesting, up-to-date, having hierarchical degree of advancement, suitable for training in academic and practical skills, non-inter-course overlapping the contents were practical for occupational health and safety encouraging good attitude toward the profession and enhancing the students' morality and ethics item that. All were considered as having level of propriety. The evaluation of input found that (1) Instructors. the overall average score for instructor input factors was at a very good level. The top three factors with the highest average scores were: showing interest in acquiring new knowledge/staying up-to-date, providing opportunities for asking questions and exchanging ideas, and the demonstrating responsibility in the role of an instructor.(2) Students: the overall average score of the student inputs was at a good level. The students demonstrated integrity, good physical health, and good mental health, which were the top three highest average scoring factors.(3) Contributing factor: the quality aspect was rated at the excellent level. The sufficiency, modernity, and convenience of services aspects were rated at the good level. The top three highest mean scores were recorded for the cafeteria, computers for learning, and preparation of instructional media by audiovisual staff, respectively. The evaluation of process indicated that (1) The administration and course services: the overall average scores and the majority of the curriculum administration and service aspects were rated at a very good level. The provision of modern, adequate, and efficient audiovisual equipment, as well as the appropriate provision of Thai and provision of Thai and foreign textbooks, journals, computers, and databases, received the lowest average scores among the evaluation criteria. (2) Teaching management: term of instructors found that the overall average score for the instructors was rated at a very good level, with all evaluation items receiving the exact same very good score. Term of students, the overall average score for teaching and learning management was rated at a good level. Among these, assigning an appropriate amount of coursework for the content and teaching time, which also encourages students to conduct self-study, received the highest average score. (3) The evaluation of measurement and evaluation of teaching and learning found that the instructors’ overall score average was at an excellent level. The highest average was for the fact that exams were reviewed and checked for quality before use, and were clear and covered the taught content. Term of students, the overall score average was at a good level. The highest averages was for the appropriateness of the measurement and evaluation methods, as well as the prompt notification of exam results. The evaluation of output found that (1) Graduate working ability: This factor found that the graduates performance assessment revealed that both graduates and employers were satisfied with the graduates’ overall performance at a good level. The attributes with the highest average scores were workplace honesty, receptiveness to others’ opinions, and Thai language proficiency.(2) The ability to work in accordance with the National Higher Education Qualifications Framework for Occupational Health and Safety Graduates: This factor found that the overall work quality of the graduates was rated at a good level, and the overall professional skills were also rated at a good level. Among these, the ability to coordinate effectively with personnel within the organization or external individuals to accomplish tasks, as well as the ability to plan personnel-related work or provide advice, had the highest average score. In addition, students, faculty, alumni, and supervisors provided highly aligned recommendations for curriculum improvement. The top suggestions include integrating Artificial Intelligence (AI) into the workflow, and enhancing knowledge in legal affairs, communication and presentation, language skills, and various certification systems. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2568

การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทย โดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน

2026-01-01T00:00:00Z

การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทย โดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน วิไล ธรรมวาจา; Wilai Thamvaja วิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน (2) ศึกษาระดับความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยในบริบทท้องถิ่นของนักศึกษาจีน หลังการใช้รูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชนที่พัฒนาขึ้น เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 (3) ศึกษาสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาจีน ก่อนและหลังการใช้รูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชนที่พัฒนาขึ้น และ (4) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการใช้รูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา (R&D) ที่ดำเนินการตามกระบวนการของ ADDIE Model กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาจีนสาขาวิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ในภาคการศึกษาที่ 2 ปี การศึกษา 2568 จำนวน 22 คน ซึ่งได้มาจากวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม ระยะเวลาการทดลอง 32 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบทดสอบความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยในบริบทท้องถิ่น แบบทดสอบสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร และแบบสอบถามความพึงพอใจที่มีต่อการใช้รูปแบบ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และการทดสอบค่าที (Dependent Samples t-test)ผลการวิจัยพบว่า1. รูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) หลักการ (2) จุดมุ่งหมาย (3) เนื้อหาสาระ (4) กระบวนการเรียนรู้ PEREA มี 5 ขั้นตอน คือ ขั้นที่ 1 การสร้างพื้นฐานความรู้ (Preparation: P) ขั้นที่ 2 การรับรู้ประสบการณ์ตรง (Experiential: E) ขั้นที่ 3 การสะท้อนคิดและสื่อสาร (Reflection: R) ขั้นที่ 4 การสรุปและประเมินผล (Evaluation: E) ขั้นที่ 5 การประยุกต์ใช้และเผยแพร่ (Application: A) และ (5) การวัดและประเมินผล โดยมีผลการประเมินคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับดีมาก (x̄ = 4.72, DS = 0.45) แสดงให้เห็นว่า รูปแบบการเรียนการสอนดังกล่าวมีความเหมาะสมและสามารถนำไปใช้จัดการเรียนการสอนได้จริง2. ผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนวัฒนธรรมไทยโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในชุมชน เพื่อส่งเสริมความรู้วัฒนธรรมและการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน มีดังนี้2.1 ผู้เรียนมีความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยในบริบทท้องถิ่น โดยหลังเรียนมีคะแนนเฉลี่ยร้อยละ 71.02 อยู่ในเกณฑ์ระดับดี ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้2.2 ผู้เรียนมีสมรรถภาพการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยทักษะที่ได้รับการพัฒนามากที่สุดได้แก่ ทักษะการพูด รองลงมา คือ ทักษะการเขียน ทักษะการฟัง และทักษะการอ่าน ตามลำดับ2.3 ผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบการเรียนการสอนอยู่ในระดับมากที่สุด (x̄ = 4.76, SD = 0.53) โดยผู้เรียนมีความพึงพอใจด้านกิจกรรมการเรียนรู้มากที่สุด รองลงมาคือ ด้านผู้สอน ด้านสื่อและแหล่งเรียนรู้ ด้านการวัดและประเมินผล และด้านเนื้อหา ตามลำดับผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่า การจัดการเรียนการสอนรายวิชาที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับวัฒนธรรมหรือรายวิชาอื่นๆ สามารถบูรณาการการใช้ภาษาเข้าไปในกระบวนการเรียนรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นแนวทางสำคัญของการสอนภาษาที่สองที่ส่งเสริมให้ผู้เรียนพัฒนาสมรรถนะทางภาษาและความรู้ในเนื้อหาวิชาไปพร้อมกัน สอดคล้องกับแนวคิดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21; This research aimed (1) to develop a Thai cultural instructional model using community learning resources to enhance Chinese students’ cultural knowledge and Thai language usage; (2) to examine their understanding of local Thai culture after implementing the developed instructional model against a 70 percent criterion; (3) to compare their Thai language proficiency before and after the implementation of the model; and (4) to investigate their satisfaction with the instructional model. The study employed a research and development (R&D) design based on the ADDIE Model. The participants were 22 Chinese students majoring in Thai as a Second Language Communication at Huachiew Chalermprakiet University, who were studying in the second semester of the 2025 academic year. The sample was obtained through cluster sampling. The experimental period lasted for 32 hours. The research instruments consisted of a local Thai cultural knowledge test, a Thai language proficiency test, and a learner satisfaction questionnaire. The data were analyzed using percentage, mean, standard deviation (SD), and the paired-samples t-test. The results are as follows:1. The developed Thai cultural instructional model using community learning resources comprised five main components: (1) principles, (2) objectives, (3) content, (4) a learning process based on the PEREA learning process, which includes five stages—Preparation (P), Experiential (E), Reflection (R), Evaluation (E), and Application (A); and (5) assessment and evaluation. The model’s overall’s quality was rated at a very high level by experts (x̄ = 4.72, SD = 0.45), indicating its suitability and practical applicability.2. Regarding the implementation results:2.1 Students achieved an average posttest score of 71.02 percent, which was at a good level and higher than the established criterion.2.2 Students’ Thai language proficiency after the implementation was significantly higher than before at the .01 level. The skill that showed the greatest improvement was speaking, followed by writing, listening, and reading, respectively.2.3 Students reported the highest level of overall satisfaction (x̄ = 4.76, SD = 0.53). They were most satisfied with learning activities, followed by the instructor, instructional media and community learning resources, assessment, and content, respectively. The findings indicate that Thai cultural courses, as well as related subjects, can effectively integrated language usage into the learning process. The developed model offers a practical framework for second language instruction that enhances both linguistic competence and cultural understanding, in alignment with the principles of 21st-century learning. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา พ.ศ. 2567