https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/1 มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ / Huachiew Chalermprakiet University 2026-10-13T11:21:31Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6268 ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุในชุมชน พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์; จริยาวัตร คมพยัคฆ์; วนิดา ดุรงค์ฤทธิชัย; Phatcharaphan Chaiyasung; Jariyawat Kompayak; Vanida Durongrittichai การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและระดับความดันโลหิต ของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกอย่างเจาะจงจากผู้ป่วยที่มีความดันโลหิตสูงเกินระดับ 1 ขึ้นไป ค่าความดันโลหิต 159/99 มิลลิเมตรปรอทขึ้นไป และมารับการตรวจรักษาที่สถานีอนามัยตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 54 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเอง และแบบสอบถามพฤติกรรมดูแลตนเอง ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาและความเที่ยงได้ค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.78 การดำเนินการวิจัยเริ่มจากประเมินความดันโลหิตและพฤติกรรมการดูแลตนเอง จากนั้นดำเนินการตามโปรแกรม 4 ครั้ง คือ ครั้งที่ 1 ขั้นสลายพฤติกรรมและขั้นสร้างมนุษยสัมพันธ์และเกิดปฏิสัมพันธ์ ครั้งที่ 2 ขั้นสร้างมนุษย์สัมพันธ์เกิดปฏิสัมพันธ์และขั้นสร้างสรรค์ก่อเกิดความคิดริเริ่ม ครั้งที่ 3 ขั้นสร้างสรรค์ก่อเกิดความคิดริเริ่มและขั้นการระดมความคิด ครั้งที่ 4 ขั้นการระดมความคิดและขั้นประเมินผล ใช้ระยะเวลา 10 สัปดาห์ จึงวัดความดันโลหิต และพฤติกรรมการดูแลตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าที (paired t-test) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยความดันโลหิตสูง จำแนกรายด้าน พบว่า ด้านการปฏิบัติตัวทั่วไปค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.0 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.4) ด้านการรับประทานยาและการเลือกอาหารค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.0 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.4) ด้านการออกกำลังกายค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.2 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.7) และด้านการผ่อนคลายความเครียดค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.4 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.6) และหลังจากเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเอง พบว่า มีอาการเวียนศีรษะคิดเป็นร้อยละ 37.0 พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วย การดูแลตนเองพบว่า อยู่ในระดับดีกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม ค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลตนเองในภาพรวมหลังเข้าโปรแกรมสูงกว่าก่อนเข้าโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) โดยพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านการออกกำลังกายและด้านการผ่อนคลายความเครียดสูงกว่าก่อนเข้าโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) ส่วนระดับความดันโลหิตหลังเข้าร่วมโปรแกรมผู้ป่วยมีค่าระดับความดันโลหิตระดับ 1 ร้อยละ 64.9 จึงพบว่า ระดับความดันโลหิตภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมต่ำกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าความดันซีสโตลิค ผลการวิจัยเสนอแนะให้พยาบาลเวชปฏิบัติชุมชนและบุคลากรสาธารณสุขประยุกต์โปรแกรมส่งการการดูแลตนเองแก่ผู้ที่มีระดับความดันโลหิตสูงเกิน 1 ในชุมชนอื่นๆ; The objective of this quasi - experimental research was to investigate the effectiveness of Self-care Behavior Promoting Program on self-care behavior and blood pressure level in essential hypertensive clients. The 54 purposive samplings were selected, have has level 1 higher blood pressure (>159/99 mmHg) and have been receiving hypertensive drugs at Tabteelek district health service center, amphur mueng, Supanburi province. The research instruments were Self-care Behavior Promoting Program and questionnaires related to self-care behaviors. The content validity and reliability of the questionnaire were tested, the alpha-coefficient was 0.78. The research processes were composed of blood pressure assessment, self-care behavior assessment, and self-care behavior promoting program implementation, respectively. The Self-care Behavior Promoting Program consisted of 4 stages of 10 trial weeks : 1) ice breaking and humanization with interaction, 2) humanization with interaction and creation, 3) creation and brain stroming, and 4) brain stroming and evaluation. Data were analyzed by percentage, average, standard deviation, and paired t-test. Results of this research were found that self-care behaviors before implementing Self - Care Behavior Program, mean of their basic self-care behaviors was 3.0 (SD = 0.4), mean of drug administration and diet management was 3.0 (SD = 0.4) mean of their exercise behavior was 3.2 (SD = 0.7), and the mean of stress management was 3.4, (SD = 0.6) respectively. After the program. 37.0 percent had dizziness. All of patients' self-care behaviors were better than before implementing program (p = 0.001 ). mean of exercise behavior and stress management was significantly different (p = 0.001). Also the level of blood pressure after implementing the program, 64.9 percent of patients had high blood pressure at level 1. There are, blood pressure level was lower after implementing the program, especially systolic score was significantly decreased (p = 0.001 ). The suggestions from this research is that the community nurse practitioner and health care personnel should apply this program for level 1 the high blood pressure in other communities. 2010-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6267 การศึกษาการดูแลต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรก อ้อมใจ แก้วประหลาด; หทัยชนก บัวเจริญ; รัชนี นามจันทรา; Omjai Kaewpralad; Hathaichanok Buajaroen; Rachanee Namjuntra การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหา ความต้องการและความคาดหวัง ตลอดจนสังเคราะห์แนวทางเบื้องต้นในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลาง โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกจำนวน 7 คน สมาชิกในครอบครัวผู้ป่วยที่เป็นผู้ดูแลหลักจำนวน 7 คน บุคลากรสุขภาพจำนวน 11 คน เก็บข้อมูลระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ – ตุลาคม 2550 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แนวคำถามในการสัมภาษณ์เจาะลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมและตัวผู้วิจัย ความน่าเชื่อถือของเครื่องมือได้จากการตรวจสอบแบบสามเส้มข้อมูลจากเครื่องมือทุกส่วน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาภายใต้การพิทักษ์สิทธิ์ผู้ถูกวิจัย ผลการศึกษา พบว่า ปัญหา ความต้องการและความคาดหวังในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในระยะการวางแผนจำหน่าย ระยะการส่งต่อ และระยะการดูแลที่บ้าน มีดังนี้ 1) ปัญหาการดูแลในระยะการวางแผนจำหน่ายพบว่า ครอบครัวได้รับข้อมูลเพื่อเตรียมความพร้อมในการดูแลผู้ป่วยเมื่อกลับบ้นไม่เพียงพอและไม่ได้มีส่วนร่วมในการดูแล ขณะที่ผู้ป่วยอยู่โรงพยาบาล ระยะการส่งต่อจะมีปัญหาระบบบริการสุขภาพขาดการให้ข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ไม่มีผู้ประสานงานในการส่งต่อข้อมูล ส่วนระยะการดูแลที่บ้าน พบว่าขาดการเสริมพลังความเข้มแข็งให้แก่ครอบครัวในการดูแลผู้ป่วยเมื่อกลับบ้าน 2) ความต้องกรในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในระยะการวางแผนจำหน่ายจะเห็นว่าผู้ป่วยต้องการการสนับสนุนช่วยเหลือและกำลังใจจากครอบครัว ส่วนครอบครัวต้องการข้อมูลและได้ลงมือปฏิบัติจริงในการเตรียมดูแลผู้ป่วย ต้องการให้ผู้ป่วยร่วมมือในการดูแลและต้องได้รับการปรับวิธีคิดเพื่อยอมรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนระยะการส่งต่อของระบบบริการสุขภาพนั้นจะต้องมีการส่งต่อข้อมูล จัดทีมประสานงานในการดูแลและรับผิดชอบ และระยะการดูแลที่บ้าน ผู้ป่วยและครอบครัวต้องการให้สมาชิกสนับสนุนช่วยเหลือกันในการดูแลผู้ป่วยและควรมีพยาบาลไปเยี่ยมบ้าน 3) ความคาดหวัง ในการดูแลผู้ป่วยโรคนี้ในระยะการวางแผนจำหน่ายนั้น ทั้งผู้ป่วยและครอบครัวคาดหวังการดูแลรักษาที่ดีที่ช่วยให้ผู้ป่วยหายเป็นปกติ โดยต้องการการแพทย์ปัจจุบันและการแพทย์ทางเลือก การฝึกทำกายภาพบำบัด ต้องการให้บุคลากรมาให้ความรู้และคำแนะนำในการดูแลผู้ป่วย ระยะการส่งต่อนั้นระบบบริการสุขภาพคาดหวังให้มีผู้ประสานงานในการส่งต่อข้อมูลการดูแลอย่างต่อเนื่อง ส่วนระยะการดูแลที่บ้าน ผู้ป่วยและครอบครัวคาดหวังให้มีพยาบาลเยี่ยมบ้านและครอบครัวร่วมกันช่วยเหลือให้กำลังใจ 4) แนวทางการดูแลต่อเนื่องในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางควรประกอบด้วยกระบวนการวางแผนจำหน่าย การดูแลที่บ้านและการส่งต่อผู้ป่วย โดยในการวางแผนจำหน่ายนั้นควรเน้นการเตรียมพร้อมครอบครัวและผู้ดูแลหลักให้มีศักยภาพในการมีส่วนร่วมที่จะทำกิจกรรมการดูแลผู้ป่วยที่บ้านได้ตนเอง สำหรับการดูแลที่บ้านควรเน้นบริการติดตามเยี่ยมบ้านที่มุ่งเพิ่มศักยภาพของผู้ดูแลหลักและครอบครัว ส่วนการส่งต่อควรเน้นการส่งต่อข้อมูลและประสานงานโดยใช้แฟ้มครอบครัวเป็นกลไกสำคัญสำหรับการดูแลผู้ป่วยและครอบครัวข้อเสนอแนะจากการศึกษา ควรนำแนวทางการดูแลต่อเนื่องที่พัฒนาเน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกบนพื้นฐานปัญหา ความต้องการและความคาดหวังไปพัฒนาเป็นแนวปฏิบัติพยาบาลเพื่อใช้ในชุมชนและพัฒนาแหล่งการเรียนรู้การดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกที่บ้านโดยเน้นการมีส่วนร่วมของผู้ป่วย ครอบครัวและชุมชนแบบผู้ป่วยช่วยเหลือผู้ป่วยหรือครอบครัวช่วยเหลือครอบครัวที่มีการลงมือปฏิบัติจริงในทุกกิจกรรมการดูแล; The primary purpose of this study was aimed to investigate the need, expectation, and fundamental synthesis in continuing care of patients with first stroke where family-centered approach was focused. In this qualitative study, the sample included seven patients who have been diagnosed of first stroke disease, seven patients’ family members, and eleven healthcare personnel. Data collection was conducted during February-October 2007. The instrument used was the in-dept interview guidelines participating and non-participating observation, as well as researchers. The validity of the questionnaire instrument was tested in overall parts. The content analysis was performed under the respondent’s right protection. The results have shown that; Firstly, the problems pertaining to family-centered continuous care of patients with first stroke, from the respondent’s viewpoint, regarding to session of planned discharge, the patients’ family obtained inadequate information about readiness and taking care of the patients after leaving the hospital and returned to home. Regarding to session of referring, level of information service transferred to the related work units was low; there was no coordinator during a referring course. Regarding to homecare session, there was a lack of strengthening the family spirit when patient returned to home. Secondly, the needs for family-centered continuing care of patients with first stroke. In discharging session, the individual patient’s family needed for applicable information about readiness in taking care of the patient in practice. They needed for patient’s cooperation in handling things. They needed to adjust the way they thought to accept the realistic incident. In course of referring, forwarding the data was required necessarily; team synergy was needed to take accountability. At home-caring, the assistance among the family members was quite necessary to fulfill the continuing care of the patient with first stroke. Nurse personnel were required to visit the patient’s home for medical advice and recommendation. Thirdly, the expectation in the family-centered continuing care of patients with first stroke, in discharging session, the patient’s family expected that patient’s condition would resume to normality. The family members expected to be taught of physical therapy which would apply to the patient, healthcare instruction by nurses was demanded by patient’s family. In session of referring, the coordinating staffs were expected to transfer related data continuously. In course of home care, the patients and their family expected that nurses would visit them occasionally at home for medical assistance and encouragement. Fourthly, health care practices for family-centered continuing care of the patients with first stroke. In session of discharge, readiness of the family as core caregiver was important. To achieve this, family’s capacity was escalated and participation in healthcare activities in real practice at home was enhanced. Subsequent follow-up was emphasized to encourage caregiver’s capacity in taking care of the patients. In course of referring, data transfer and cooperation have been concentrated, where family file was used a caring-related mechanism. Based on the result of this paper, it’s suggested that family-centered continuous caring for the patients with first stroke should be further improved as useful informative guidelines for first stroke disease in community. Learning how to take care of the patient with first stroke should be improved by building the proactive participation on parties; patients, family, and community. 2009-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6266 ระบบสุขภาพองค์รวม เกษม วัฒนชัย; Kasem Watanachai 2004-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6265 คุณภาพชีวิตของพนักงาน : กรณีศึกษา บริษัท เกรียงไกรสตีลเซ็นเตอร์ จำกัด วสันต์ ไถวศิลป์; VasanTawaisilp The research aims to study about the strategic planning of the quality of work life management for the employees of Kriangkrai Steel Center Co., Ltd. The study has been done through both Quantitative Research and Qualitative Research, in order to study the employee’s quality of work life of Kriangkrai Steel Center Co., Ltd. The population sample of the study are 100 employees who have already passed the probation period and already described as full time workers. 10 employees were selected to be samples for the qualitative research judging from the period of work experiences with the company ranging 1, 11,21,31,41,51,61,71,81 and 91 years respectively. Questionnaire was selected to be the tool for this study. The questionnaire was divided into 3 parts. First part was about personal information of the population samples which was done through check list method. The second part was about the opinions of the employees’ quality of work life in the factory. The questionnaire was designed through Likert’s Rating Scale. The third part was about the employee’s behavior, spending and incomes comparing with the work responsibilities. The questionnaire was arranged through Likert’s Rating Scale, and by Check List, and was designed to be Open Ended Questions. The Confidence index was evaluated through Cronbach’s Alpha. The Confidence index was 0.61. The Statistic used in data evaluation was percentage, average ratio, standard deviation and comparison the relation between the employees’ quality of work life and personal factors by using Pearson Chi-Square. With statistical index at 0.05 and used computer statistical program for evaluation. The study found that 1. The overall quality of employees’ work life was good with the average scores of 3.56. 2. The employees were found to spend for necessities. Their first priority was for personal spending. Their second priority was for their children and parents. Their third priority was for either house loans or house rent. 3. The study found that the necessary expense which was divided into ratio per month (baht value).The first priority was for their personal spending followed by expense for their children and parents and paying for house loans or house rent respectively. 4. 42% of the respondents’ spending behavior was found that their expense exceeded their incomes. 5. 51% of respondents had information that their work responsibilities did not match with their incomes. 6. The overall picture of the quality of work life of the population samples from both qualitative and quantitative groups were found to be good. The average scores were at 3.56 and 3.43. 7. The employees’ spending behavior depended on gender. 8. The employees’ incomes and responsibilities depended on educational level. 9. The employees’ incomes and responsibilities depended on income.; การศึกษางานวิจัยครั้งนี้ มุ่งการศึกษาการวางแผนกลยุทธ์การบริหารงานคุณภาพชีวิต การทำงานของพนักงานบริษัทเกรียงไกรสตีลเซ็นเตอร์ จำกัด ซึ่งเป็นการวิจัยทั้งเชิงปริมาณ (Quantitative Research) และเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เพื่อศึกษาเกี่ยวกับคุณภาพชีวิต ของพนักงาน บริษัทเกรียงไกรสตีลเซ็นเตอร์ จำกัด โดยกลุ่มประชากรตัวอย่างของงานวิจัย เชิงปริมาณคือพนักงานที่ผ่านการทดลองงานและบรรจุเป็นพนักงานประจำทั้งหมด จำนวน 100 คน และกลุ่มประชากรตัวอย่างของงานวิจัยเชิงคุณภาพ จำนวน 10 คน คัดเลือกบุคคลที่มีอายุงานลำดับที่ 1, 11, 21, 31, 41, 51, 61, 71, 81 และ 91 เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาคือแบบสอบถาม ซึ่งในแบบสอบถามแบ่งออกเป็น 3 ตอน คือ ตอนที่ 1. เป็นแบบสอบถามเกี่ยวกับลักษณะส่วนบุคคล ของผู้ตอบแบบสอบถาม ชนิดเลือกรายการ (Check List) ตอนที่ 2. เป็นแบบสอบถามระดับ ความคิดเห็น เกี่ยวกับคุณภาพชีวิตของพนักงานในโรงงาน มีลักษณะแบบสอบถามเป็นแบบ มาตราส่วนประมาณค่า (Rating Scale) ของ Likert ตอนที่ 3. แบบสอบถามเกี่ยวกับพฤติกรรม การใช้จ่ายของพนักงาน และรายได้เทียบกับลักษณะงานที่รับผิดชอบ ลักษณะแบบสอบถามเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า (Rating Scale) ของ Likert, ชนิดเลือกรายการ (Check List) และลักษณะแบบสอบถามเป็นแบบปลายเปิด (Open Ended Questions) โดยความเชื่อมั่นของแบบประเมินโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์ แอลฟาของครอนบราค (Cronbach) โดยค่าเฉลี่ยสัมประสิทธิ์ ความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.61 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตการทำงานของพนักงานกับปัจจัยส่วนบุคคล โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์สัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson Chi-square) กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 และใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ ในการประมวลผล ผลการวิจัยพบว่า 1.ระดับคุณภาพชีวิตการทำงานในภาพรวมอยู่ในระดับดี โดยมีค่าคะแนนรวมเฉลี่ย 3.562.พบว่าพนักงาน มีข้อมูลค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ตามจำนวนเงินค่าใช้จ่าย โดยลำดับที่ 1 ค่าใช้จ่ายส่วนตัว ลำดับที่ 2 ค่าเลี้ยงดูบุตร/บิดา-มารดา ลำดับที่ 3 ค่าเช่าซื้อบ้าน/ค่าเช่าบ้าน 3.พบว่าพนักงาน มีข้อมูลค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ตามสัดส่วนค่าใช้จ่าย/เดือน (หน่วย:บาท)ลำดับที่ 1 ค่าใช้จ่ายส่วนตัว ลำดับที่ 2 ค่าเลี้ยงดูบุตร/บิดา-มารดา ลำดับที่ 3 หัวข้อ ค่าเช่าซื้อบ้าน/ ค่าเช่าบ้าน 4.พบว่าพนักงาน มีข้อมูลเกี่ยวกับพฤติกรรมการใช้จ่ายของผู้ตอบแบบสอบถาม ค่าใช้จ่ายมากกว่ารายได้ของจำนวนพนักงาน คิดเป็นร้อยละ 42.0 5.พบว่าพนักงาน มีข้อมูลเปรียบเทียบรายได้กับความรับผิดชอบของผู้ตอบแบบสอบถาม เปรียบเทียบรายได้ไม่เหมาะสมกับความรับผิดชอบของจำนวน คิดเป็นร้อยละ 51.06.พบว่าพนักงาน มีระดับคุณภาพชีวิตการทำงานในภาพรวมอยู่ในระดับดี ทั้งกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณและกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ โดยมีค่าคะแนนรวมเฉลี่ย 3.56 และ 3.43 7.พบว่าพฤติกรรมการใช้จ่ายของพนักงานขึ้นอยู่กับระดับเพศ 8.พบว่ารายได้กับความรับผิดชอบของพนักงานขึ้นอยู่กับระดับการศึกษา 9.พบว่ารายได้กับความรับผิดชอบของพนักงานขึ้นอยู่กับรายได้ การศึกษาอิสระ (บธ.ม.) (บริหารธุรกิจ) -- มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, 2544 2011-01-01T00:00:00Z