https://has.hcu.ac.th/xmlui/handle/123456789/1441 2026-08-19T23:24:16Z https://has.hcu.ac.th/xmlui/handle/123456789/6037 กายภาพบำบัดกับการควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กไทย วีรยา วงษาพรหม วิธีการควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กจะเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายองค์ประกอบ ซึ่งนักกายภาพบำบัดเป็นอีกหนึ่งวิชาชพที่เข้าไปมีบทบาทสำคัญในการแก้ปัญหานี้โดยในขั้นตอนแรกนักกายภาพบำบัดจะคัดกรองเด็กที่มีแนวโน้มอยู่ในภาวะโภชนาการเกินเข้ารับการแก้ปัญหาในระยะแรกเริ่ม การแก้ไขปัญหาทางกายภาพบำบัดนั้นมุ่งเน้นให้เด็กสามารถควบคุมอุณหภูมิ โดยการปรับพฤติกรรมในชีวติประจำววันของเด็ก และเพิ่มกิจการการออกกำลังกาย การออกกำลังกายเพื่อควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กนั้นแบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ การออกกำลังกายเพื่อความทนทานของหัวใจและปอด การออกกำลังกายเพื่อความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ และการออกกำลังกายเพื่อความแข็งแรงและทนทานของกล้ามเนื้อ โดยความแรงของการออกกำลังกายในเด็ก ควรอยู่ในระดับปานกลางถึงหนัก ซึ่งควรเริ่มจากระดับปานปลาง โดยใช้ระยะเวลารวม วันละประมาณ 30 นาทีเป็นอย่างน้อย แล้วจึงเพิ่มความหนักขึ้นและระยะเวลาให้มากขึ้นเมื่อเด็กสามารถปรับตัวได้ อีกทั้งควรเป็นการออกกำลังกายชนิดที่มีการแบกรับน้ำหนักตัวน้อยหรือแรงกระแทกต่ำ เพื่อป้องกันการบาดเจ็บของกระดูกและกล้ามเนื้อซึ่งจะมีผลต่อการเจริญเติบโต ที่สำคัญควรตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสนุกสนานและความพอใจของเด็กเพื่อดึงดูดความสนใจของเด็กในการปรับพฤติกรรมการออกกำลังกาย นอกจากนี้เพื่อเป็นการติดตามผลอย่างต่อเนื่องในการแก้ไขปัญหาระยะยาว นักกายภาพบำบัดจะประเมินซ้ำว่าเด็กที่มีปัญหาเมื่อได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับการได้รับโภชนาการที่เหมาะสมแล้วสามารถลดภาวะโภชนาการเกินและมีสมรรถภาพทางกายที่ดีขึ้นได้หรือไม่ เพื่อปรับรูปแบบกิจกรรมที่เหมาะสในการแก้ไขปัญหาสำหรับเด็กแต่ละรายต่อไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพที่ดีในการแก้ไขปัญหาภาวะโภชนาการเกินในเด็ก ผู้ดูแลเด็กจึงควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญซึ่งมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการในการแก้ปัญหา ซึ่งนักกายภาพบำบัดเป็นหนึ่งในทีมงานที่มีบทบาทสำคัญเกี่ยวข้องกับการออกกำลังกายซึ่งเป็นหนึ่งในแนวทางที่สำคัญในการแก้ไขปัญหานี้; The effective key to help children of all pages to achieve and maintain the healthy weight is to take a whole-system approach. That is the cooperation of the family, the child, the school and the professional of dietary and exercise management. The Physical therapist is one of the pediatric health professionals involved in this important part. Screening is the first process done by the therapist and the information is used to develop a program for an overweight child. The aims of physical therapy management in this child are to control the rate of weight gain by adjusting the sedentary lifestyle behaviors and increasing physical activities, including the appropriate exercises. Exercises for an overweight child consist of 3 types, a cardiopulmonary level of exercise program for the child should start with the moderate intensity for least 30 minutes a day and increase when he has improvement in his physical activity performance. Moreover, this program should be free weight or low impact exercise to prevent injury. However, this program should be fun and challenging to motivate and encourage the child to participate in physical activities. To maintain the healthy weight in children, physical therapist will reassess and evaluate these children to provide the appropriate therapeutic intervention for the goal achievement. The goal setting for the overweight children will be successful if their family carries out the program under the supervision of the health professional, including physical therapists. 2008-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/xmlui/handle/123456789/6024 ทำไมจึงปวดหลัง ภครตี ชัยวัฒน์; Pakaratee Chaiyawat 2002-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/xmlui/handle/123456789/6015 ออกกำลังกายอย่างไรจึงปลอดภัยในหน้าร้อน ลลิดา โรจนธรรมณี; Lalida Rojanathammanee 2002-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/xmlui/handle/123456789/5929 Management of soft tissue injury Pornratshanee Weerapong; พรรัชนี วีระพงศ์ Soft tissue injury is an acute connective tissue injury that may involve muscle, ligament, tendon, capsular structures and/or cartilaginous structures. Knowing relevant pathophysiology of a healing process is important in developing an appropriate treatment. In general, soft tissue injuries can be categorized into three degrees, depending on the severity of injury. The first degree is a mild stretch or minor tear of soft tissue with mild hemorrhage. The second degree is a moderate tear with some restrictions of movement. The most severe damage, the third degree, is an excessive stretch of soft tissue, causing a complete tear oof the injured structure. After injury, the healing process is classified into three continuous, overlapping phases. They are inflammation, proliferation, and remolding phases. Treatment is aimed at aid recovery and get the patients back to their normal activities as soon as possible without risks of re-rupture and chronic musculoskeletal impairments. The inflammatory phase composes of extremely complex vascular and cellular responses that take three to five days to complete. The aims of treatment for this phase are to minimize inflammation and to provide optimal healing conditions. These aims can be achieved by applying “PRICE”: protection has ceased the development and growth of new blood vessels and granulation tissue occur in the proliferation phase. Generally, this phase lasts two to four weeks. The aim of treatment for this phase is to provide optimal environment for a new tissue growth and orientation. Early mobilization is recommended to provide mechanical load on regenerating tissue. Mechanical load causes cellular adaptation to external stress; thus, stimulates new fiber regeneration and orientation. In remodeling phase, the weak type III collagen is replaces by the strong type I collagen. The aim of treatment for this phase is directed towards quick and complete return to normal activities. Stretching and strengthening exercises within a limited degree of pain, are encouraged. With proper management for each stage of soft tissue healing, the risks of re-injury, time off work, and costs of treatment will be reduced.; การบาดเจ็บของเนื้อเยื่อหมายถึง การบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ เอ็นยึดกล้ามเนื้อ เอ็นยึดข้อ ถุงหุ้มรอบข้อ หรือกระดูกอ่อน การเข้าใจถึงพยาธิสภาพของการซ่อมแซมเนื้อเยื่อจะนำไปสู่การวางแผนการรักษาที่ถูกต้อง การบาดเจ็บของกล้ามเนื้อ สามารถแบ่งความรุนแรงออกได้ 3 ระดับ คือ การบาดเจ็บเล็กน้อย มีเนื้อเยื่อฉีกขาดและเลือดไหลเล็กน้อย การบาดเจ็บระดับปานกลาง มีการฉีกขาดของกล้ามเนื้อมากกว่ากลุ่มแรก แต่การฉีกขาดไม่สมบูรณ์ ทำให้มีการกำจัดการเคลื่อนไหวเป็นบางส่วน การบาดเจ็บของเนื้อเยื่อขั้นรุนแรง จะมีการฉีกขาดของเนื้อเยื่ออย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวส่วนที่ได้รับบาดเจ็บได้ภายหลังจากการบาดเจ็บ เนื้อเยื่อมีการซ่อมแซมตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ระยะ คือระยะอักเสบ เป็นระยะเวลาที่มีการตอบสนองของระบบหลอดเลือดและระดับเซลล์ เพื่อกำจัดเนื้อเยื่อที่ตายแล้ว และเตรียมความพร้อมในการสร้างเนื้อเยื่อใหม่ ระยะอักเสบนี้ กินเวลาประมาณ 3-5 วัน การรักษาในระยะนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อให้เกิดการอักเสบน้อยที่สุด และเกิดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ในการซ่อมแซมตนเอง โดยการใช้หลัก “PRICE” คือการพยุงส่วนที่ได้รับบาดเจ็บ (protection) พัก (rest) ใช้ความเย็นประคบ (ice) การพันผ้ายืด (compression) และการยกส่วนที่ได้รับบาดเจ็บให้สูงกว่าหัวใจ (elevation) หลังจากการอักเสบลดลง จะมีการสร้างเซลล์ใหม่เพื่อทดแทนเนื้อเยื่อที่ได้รับบาดเจ็บ ในช่วงนี้เรียกว่าช่วงการเพิ่มจำนวนเซลล์ใหม่อย่างรวดเร็ว ระยะนี้ กินเวลา 2-4 สัปดาห์ วัตถุประสงค์ของการรักษาในระยะนี้ คือ ส่งเสริมการสร้างเซลล์ใหม่ และส่งเสริมให้เซลล์ใหม่มีการจัดเรียงตัวที่ดีขึ้น โดยการให้ผู้ป่วย เคลื่อนไหวส่วนที่ได้รับบาดเจ็บให้เร็วที่สุด หลังจากการพักโดยไม่มีการเคลื่อนไหวมาระยะหนึ่ง การเคลื่อนไหวนี้เพื่อเป็นการเพิ่มความเครียดให้กับเนื้อเยื่อ ซึ่งจะส่งผลในการกระตุ้นการสร้างเซลล์ใหม่และช่วยให้การจัดเรียงตัวของเซลล์ใหม่ดีขึ้น ในระยะสุดท้ายของการซ่อมแซมตนเอง คือระยะการจัดเรียงตัวตามแบบของเนื้อเยื่อเดิม การรักษาในระยะนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้เนื้อเยื่อที่ได้รับบาดเจ็บสามารถกลับไปทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ ผู้ป่วยในระยะนี้สามารถออกกำลังกายเพื่อยืดกล้ามเนื้อและเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อได้ ในช่วงที่ไม่มีอาการเจ็บปวด หากผู้ป่วยได้รับการรักษาที่เหมาะสมกับพยาธิสภาพในแต่ละช่วงของการบาดเจ็บ จะทำให้เนื้อเยื่อมีการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ ลดอัตราเสี่ยงต่อการเกิดการบาดเจ็บซ้ำ ลดระยะเวลาการขาดงาน รวมถึงลดค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล 2008-01-01T00:00:00Z