https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/46 2026-10-20T03:04:30Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6270 ผลของโปรแกรมการให้ความรู้ผ่านสื่อมัลติมีเดียต่อ ความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวเพื่อป้องกันการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะของสตรีตั้งครรภ์ กนกพร นทีธนสมบัติ; Kanokporn Nateetanasombat การติดเชื้อทางเดินปัสสาวะเป็นการติดเชื้อที่พบบ่อยในสตรีตั้งครรภ์ ซึ่งสามารถส่งผลกระทบต่อทั้งมารดาและทารกในครรภ์ งานวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวระหว่างสตรีตั้งครรภ์ก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการให้ความรู้ผ่านสื่อมัลติมีเดียฯ และ เปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัวระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ สตรีตั้งครรภ์ 6-20 สัปดาห์ กลุ่มทดลอง 25 คน และกลุ่มควบคุม 25 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1. โปรแกรมการให้ความรู้ฯในรูปแบบคลิปวิดีโออนิเมชั่น ประมาณ 10 นาที จากนั้นสาธิตการทำความสะอาดอวัยวะสืบพันธุ์กับโมเดลอวัยวะสืบพันธุ์สตรี และสาธิตย้อนกลับประมาณ 10 นาที และ 2 สัปดาห์ต่อมาส่งข้อมูลความรู้และการปฏิบัติตัวในลักษณะอินโฟกราฟิก ผ่าน application line 2. แบบประเมินความรู้ 3. แบบประเมินทัศนคติ และ 4. แบบประเมินการปฏิบัติตัว เครื่องมือวิจัยได้ตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน ได้ IOC = 0.92 ค่าความเชื่อมั่นแบบประเมินความรู้ (KR 20 = 0.70) ได้ค่าความเชื่อมั่น (Cronbach’s Alpha) ของแบบประเมินทัศนคติ 0.90 และแบบประเมินการปฏิบัติตัว 0.65 วิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงทดสอบ Wilcoxon Signed Ranks Test และ Mann-Whitney U Test เนื่องจากข้อมูลมีการกระจายแบบไม่ปกติ ผลการวิจัยพบว่าหลังได้รับโปรแกรมฯ กลุ่มทดลองมีคะแนนความรู้ (M=9.80, SD=0.41) ทัศนคติ (M=49.20, SD=1.22) และ การปฏิบัติตัว (M=17.84, SD=1.77) สูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ (p<.001) กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม มีคะแนนความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติตัว ไม่แตกต่างกัน (p=0.686, p=0.123, p=0.411) ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันการใช้สมาร์ทโฟน และ/หรืออุปกรณ์สื่อสารมีมากยิ่งขึ้น โปรแกรมการให้ความรู้ผ่านสื่อมัลติมีเดียสามารถนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งในการให้ความรู้แก่ผู้ป่วยเพื่อการดูแลสุขภาพให้ดีขึ้นได้; Urinary Tract Infection has been a common infection among pregnant women, which could adversely affect both the mother and the fetus. This study was a quasi-experimental research. The objectives aimed to compare knowledge, attitudes, and practices among pregnant women before and after receiving educational program through multimedia. Also, knowledge, attitude, and practice between experimental group and control group were studied. Samples were Thai women with gestational age 6 to 20 weeks. There were 25 experimental groups and 25 control groups. The instruments included firstly educational program, which provided a 10-minute animation clip video. After that cleaning female genital organ with the model had been demonstrated and return demonstration had shown back to the researcher, which took approximately 10minutes. The infographic handout related to knowledge and practice had been sent to application line of the experimental group in the next two weeks. Second was knowledge assessment. Third was attitude assessment and practice assessment was the last one. The research instruments had content validity by three experts, which index of item objective congruence (IOC) was 0.92. Cronbach’s Alpha coefficient has been used for reliability on attitude assessment, and practice assessment at 0.90 and 0.65 respectively, whereas KR 20 was reliably used for knowledge assessment at 0.70. Data was analyzed by Wilcoxon Signed Ranks Test, and Mann-Whitney U Test regard to non-normal distribution of the data. The result found that after receiving educational program, the experimental group had significantly higher knowledge(M=9.80, SD=0.41), attitude (M=49.20, SD=1.22),and practice (M=17.84, SD=1.77) at .001(p<.001). Both experimental group and control group had no difference scores toward knowledge, attitude, and practice (p=0.686, p=0.123, p=0.411). Regarding current situation, using smartphones and/or electronic devices has increased significantly. Educational programs through multimedia could apply as a part of providing knowledge for patients to have better health. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็มได้ที่ : https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/scihcu/article/view/266301/174532 2026-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6268 ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและระดับความดันโลหิตของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุในชุมชน พัชราภัณฑ์ ไชยสังข์; จริยาวัตร คมพยัคฆ์; วนิดา ดุรงค์ฤทธิชัย; Phatcharaphan Chaiyasung; Jariyawat Kompayak; Vanida Durongrittichai การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเองต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองและระดับความดันโลหิต ของผู้ป่วยความดันโลหิตสูงชนิดไม่ทราบสาเหตุ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกอย่างเจาะจงจากผู้ป่วยที่มีความดันโลหิตสูงเกินระดับ 1 ขึ้นไป ค่าความดันโลหิต 159/99 มิลลิเมตรปรอทขึ้นไป และมารับการตรวจรักษาที่สถานีอนามัยตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 54 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วยโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเอง และแบบสอบถามพฤติกรรมดูแลตนเอง ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาและความเที่ยงได้ค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.78 การดำเนินการวิจัยเริ่มจากประเมินความดันโลหิตและพฤติกรรมการดูแลตนเอง จากนั้นดำเนินการตามโปรแกรม 4 ครั้ง คือ ครั้งที่ 1 ขั้นสลายพฤติกรรมและขั้นสร้างมนุษยสัมพันธ์และเกิดปฏิสัมพันธ์ ครั้งที่ 2 ขั้นสร้างมนุษย์สัมพันธ์เกิดปฏิสัมพันธ์และขั้นสร้างสรรค์ก่อเกิดความคิดริเริ่ม ครั้งที่ 3 ขั้นสร้างสรรค์ก่อเกิดความคิดริเริ่มและขั้นการระดมความคิด ครั้งที่ 4 ขั้นการระดมความคิดและขั้นประเมินผล ใช้ระยะเวลา 10 สัปดาห์ จึงวัดความดันโลหิต และพฤติกรรมการดูแลตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบค่าที (paired t-test) ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยความดันโลหิตสูง จำแนกรายด้าน พบว่า ด้านการปฏิบัติตัวทั่วไปค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.0 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.4) ด้านการรับประทานยาและการเลือกอาหารค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.0 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.4) ด้านการออกกำลังกายค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.2 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.7) และด้านการผ่อนคลายความเครียดค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.4 (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 0.6) และหลังจากเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมการดูแลตนเอง พบว่า มีอาการเวียนศีรษะคิดเป็นร้อยละ 37.0 พฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วย การดูแลตนเองพบว่า อยู่ในระดับดีกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม ค่าเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลตนเองในภาพรวมหลังเข้าโปรแกรมสูงกว่าก่อนเข้าโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) โดยพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านการออกกำลังกายและด้านการผ่อนคลายความเครียดสูงกว่าก่อนเข้าโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) ส่วนระดับความดันโลหิตหลังเข้าร่วมโปรแกรมผู้ป่วยมีค่าระดับความดันโลหิตระดับ 1 ร้อยละ 64.9 จึงพบว่า ระดับความดันโลหิตภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมต่ำกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.001) โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าความดันซีสโตลิค ผลการวิจัยเสนอแนะให้พยาบาลเวชปฏิบัติชุมชนและบุคลากรสาธารณสุขประยุกต์โปรแกรมส่งการการดูแลตนเองแก่ผู้ที่มีระดับความดันโลหิตสูงเกิน 1 ในชุมชนอื่นๆ; The objective of this quasi - experimental research was to investigate the effectiveness of Self-care Behavior Promoting Program on self-care behavior and blood pressure level in essential hypertensive clients. The 54 purposive samplings were selected, have has level 1 higher blood pressure (>159/99 mmHg) and have been receiving hypertensive drugs at Tabteelek district health service center, amphur mueng, Supanburi province. The research instruments were Self-care Behavior Promoting Program and questionnaires related to self-care behaviors. The content validity and reliability of the questionnaire were tested, the alpha-coefficient was 0.78. The research processes were composed of blood pressure assessment, self-care behavior assessment, and self-care behavior promoting program implementation, respectively. The Self-care Behavior Promoting Program consisted of 4 stages of 10 trial weeks : 1) ice breaking and humanization with interaction, 2) humanization with interaction and creation, 3) creation and brain stroming, and 4) brain stroming and evaluation. Data were analyzed by percentage, average, standard deviation, and paired t-test. Results of this research were found that self-care behaviors before implementing Self - Care Behavior Program, mean of their basic self-care behaviors was 3.0 (SD = 0.4), mean of drug administration and diet management was 3.0 (SD = 0.4) mean of their exercise behavior was 3.2 (SD = 0.7), and the mean of stress management was 3.4, (SD = 0.6) respectively. After the program. 37.0 percent had dizziness. All of patients' self-care behaviors were better than before implementing program (p = 0.001 ). mean of exercise behavior and stress management was significantly different (p = 0.001). Also the level of blood pressure after implementing the program, 64.9 percent of patients had high blood pressure at level 1. There are, blood pressure level was lower after implementing the program, especially systolic score was significantly decreased (p = 0.001 ). The suggestions from this research is that the community nurse practitioner and health care personnel should apply this program for level 1 the high blood pressure in other communities. 2010-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6267 การศึกษาการดูแลต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรก อ้อมใจ แก้วประหลาด; หทัยชนก บัวเจริญ; รัชนี นามจันทรา; Omjai Kaewpralad; Hathaichanok Buajaroen; Rachanee Namjuntra การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหา ความต้องการและความคาดหวัง ตลอดจนสังเคราะห์แนวทางเบื้องต้นในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลาง โดยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกจำนวน 7 คน สมาชิกในครอบครัวผู้ป่วยที่เป็นผู้ดูแลหลักจำนวน 7 คน บุคลากรสุขภาพจำนวน 11 คน เก็บข้อมูลระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ – ตุลาคม 2550 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แนวคำถามในการสัมภาษณ์เจาะลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมและตัวผู้วิจัย ความน่าเชื่อถือของเครื่องมือได้จากการตรวจสอบแบบสามเส้มข้อมูลจากเครื่องมือทุกส่วน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาภายใต้การพิทักษ์สิทธิ์ผู้ถูกวิจัย ผลการศึกษา พบว่า ปัญหา ความต้องการและความคาดหวังในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในระยะการวางแผนจำหน่าย ระยะการส่งต่อ และระยะการดูแลที่บ้าน มีดังนี้ 1) ปัญหาการดูแลในระยะการวางแผนจำหน่ายพบว่า ครอบครัวได้รับข้อมูลเพื่อเตรียมความพร้อมในการดูแลผู้ป่วยเมื่อกลับบ้นไม่เพียงพอและไม่ได้มีส่วนร่วมในการดูแล ขณะที่ผู้ป่วยอยู่โรงพยาบาล ระยะการส่งต่อจะมีปัญหาระบบบริการสุขภาพขาดการให้ข้อมูลไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ไม่มีผู้ประสานงานในการส่งต่อข้อมูล ส่วนระยะการดูแลที่บ้าน พบว่าขาดการเสริมพลังความเข้มแข็งให้แก่ครอบครัวในการดูแลผู้ป่วยเมื่อกลับบ้าน 2) ความต้องกรในการดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกอย่างต่อเนื่องที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในระยะการวางแผนจำหน่ายจะเห็นว่าผู้ป่วยต้องการการสนับสนุนช่วยเหลือและกำลังใจจากครอบครัว ส่วนครอบครัวต้องการข้อมูลและได้ลงมือปฏิบัติจริงในการเตรียมดูแลผู้ป่วย ต้องการให้ผู้ป่วยร่วมมือในการดูแลและต้องได้รับการปรับวิธีคิดเพื่อยอมรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนระยะการส่งต่อของระบบบริการสุขภาพนั้นจะต้องมีการส่งต่อข้อมูล จัดทีมประสานงานในการดูแลและรับผิดชอบ และระยะการดูแลที่บ้าน ผู้ป่วยและครอบครัวต้องการให้สมาชิกสนับสนุนช่วยเหลือกันในการดูแลผู้ป่วยและควรมีพยาบาลไปเยี่ยมบ้าน 3) ความคาดหวัง ในการดูแลผู้ป่วยโรคนี้ในระยะการวางแผนจำหน่ายนั้น ทั้งผู้ป่วยและครอบครัวคาดหวังการดูแลรักษาที่ดีที่ช่วยให้ผู้ป่วยหายเป็นปกติ โดยต้องการการแพทย์ปัจจุบันและการแพทย์ทางเลือก การฝึกทำกายภาพบำบัด ต้องการให้บุคลากรมาให้ความรู้และคำแนะนำในการดูแลผู้ป่วย ระยะการส่งต่อนั้นระบบบริการสุขภาพคาดหวังให้มีผู้ประสานงานในการส่งต่อข้อมูลการดูแลอย่างต่อเนื่อง ส่วนระยะการดูแลที่บ้าน ผู้ป่วยและครอบครัวคาดหวังให้มีพยาบาลเยี่ยมบ้านและครอบครัวร่วมกันช่วยเหลือให้กำลังใจ 4) แนวทางการดูแลต่อเนื่องในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกที่เน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางควรประกอบด้วยกระบวนการวางแผนจำหน่าย การดูแลที่บ้านและการส่งต่อผู้ป่วย โดยในการวางแผนจำหน่ายนั้นควรเน้นการเตรียมพร้อมครอบครัวและผู้ดูแลหลักให้มีศักยภาพในการมีส่วนร่วมที่จะทำกิจกรรมการดูแลผู้ป่วยที่บ้านได้ตนเอง สำหรับการดูแลที่บ้านควรเน้นบริการติดตามเยี่ยมบ้านที่มุ่งเพิ่มศักยภาพของผู้ดูแลหลักและครอบครัว ส่วนการส่งต่อควรเน้นการส่งต่อข้อมูลและประสานงานโดยใช้แฟ้มครอบครัวเป็นกลไกสำคัญสำหรับการดูแลผู้ป่วยและครอบครัวข้อเสนอแนะจากการศึกษา ควรนำแนวทางการดูแลต่อเนื่องที่พัฒนาเน้นครอบครัวเป็นศูนย์กลางในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกบนพื้นฐานปัญหา ความต้องการและความคาดหวังไปพัฒนาเป็นแนวปฏิบัติพยาบาลเพื่อใช้ในชุมชนและพัฒนาแหล่งการเรียนรู้การดูแลผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองครั้งแรกที่บ้านโดยเน้นการมีส่วนร่วมของผู้ป่วย ครอบครัวและชุมชนแบบผู้ป่วยช่วยเหลือผู้ป่วยหรือครอบครัวช่วยเหลือครอบครัวที่มีการลงมือปฏิบัติจริงในทุกกิจกรรมการดูแล; The primary purpose of this study was aimed to investigate the need, expectation, and fundamental synthesis in continuing care of patients with first stroke where family-centered approach was focused. In this qualitative study, the sample included seven patients who have been diagnosed of first stroke disease, seven patients’ family members, and eleven healthcare personnel. Data collection was conducted during February-October 2007. The instrument used was the in-dept interview guidelines participating and non-participating observation, as well as researchers. The validity of the questionnaire instrument was tested in overall parts. The content analysis was performed under the respondent’s right protection. The results have shown that; Firstly, the problems pertaining to family-centered continuous care of patients with first stroke, from the respondent’s viewpoint, regarding to session of planned discharge, the patients’ family obtained inadequate information about readiness and taking care of the patients after leaving the hospital and returned to home. Regarding to session of referring, level of information service transferred to the related work units was low; there was no coordinator during a referring course. Regarding to homecare session, there was a lack of strengthening the family spirit when patient returned to home. Secondly, the needs for family-centered continuing care of patients with first stroke. In discharging session, the individual patient’s family needed for applicable information about readiness in taking care of the patient in practice. They needed for patient’s cooperation in handling things. They needed to adjust the way they thought to accept the realistic incident. In course of referring, forwarding the data was required necessarily; team synergy was needed to take accountability. At home-caring, the assistance among the family members was quite necessary to fulfill the continuing care of the patient with first stroke. Nurse personnel were required to visit the patient’s home for medical advice and recommendation. Thirdly, the expectation in the family-centered continuing care of patients with first stroke, in discharging session, the patient’s family expected that patient’s condition would resume to normality. The family members expected to be taught of physical therapy which would apply to the patient, healthcare instruction by nurses was demanded by patient’s family. In session of referring, the coordinating staffs were expected to transfer related data continuously. In course of home care, the patients and their family expected that nurses would visit them occasionally at home for medical assistance and encouragement. Fourthly, health care practices for family-centered continuing care of the patients with first stroke. In session of discharge, readiness of the family as core caregiver was important. To achieve this, family’s capacity was escalated and participation in healthcare activities in real practice at home was enhanced. Subsequent follow-up was emphasized to encourage caregiver’s capacity in taking care of the patients. In course of referring, data transfer and cooperation have been concentrated, where family file was used a caring-related mechanism. Based on the result of this paper, it’s suggested that family-centered continuous caring for the patients with first stroke should be further improved as useful informative guidelines for first stroke disease in community. Learning how to take care of the patient with first stroke should be improved by building the proactive participation on parties; patients, family, and community. 2009-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/6262 Effect of Lifestyle Interventions on Gestational Weight Gain Among Pregnant Women with Overweight: A Systematic Review and Meta-Analysis of Randomized Controlled Trials Phunthip Chomkhuntod Setthathanapokin; Phatcharaphon Whaikid; Noppawan Piaseu; พรรณทิพย์ โชมขุนทด เศรษฐาธนโภคิน; พัชราภรณ์ ไหวคิด; นพวรรณ เปียซื่อ Background/Objectives: Excessive gestational weight gain (GWG) among pregnant women with overweight is associated with adverse maternal and neonatal outcomes. Previous reviews have often combined women with overweight and obesity, limiting overweight-specific evidence. This systematic review and meta-analysis evaluated the effects of lifestyle interventions on GWG among pregnant women with pre-pregnancy overweight. Methods: PubMed, Embase, Scopus, and CINAHL were searched for randomized controlled trials (RCTs) published between January 2015 and December 2025. Eligible studies included pregnant women aged ≥ 18 years with pre-pregnancy overweight who received lifestyle interventions incorporating dietary and physical activity (PA) components compared with usual antenatal care. Risk of bias was assessed using the Joanna Briggs Institute (JBI) Critical Appraisal Checklist for RCTs. Random-effects meta-analysis was performed to calculate pooled mean differences (MDs) with 95% confidence intervals (CIs). Results: Seventeen reports representing 15 unique RCTs involving 6256 participants were included in the systematic review, of whom 2216 were included in overweight subgroup analyses. Twelve studies contributing data from 1728 women with overweight were included in the meta-analysis. Common support strategies included behavioral support through goal setting and self-monitoring, as well as digital or remote follow-up. Lifestyle interventions were associated with a significant reduction in total GWG compared with usual antenatal care (MD = −1.44 kg; 95% CI: −2.34 to −0.55; p < 0.05). Substantial heterogeneity was observed across studies (I2 = 76%). Limitations included substantial heterogeneity in intervention characteristics, limited reporting of blinding procedures, and the relatively small number of studies available for subgroup analyses. Conclusions: Lifestyle interventions incorporating dietary and PA components were associated with significant reductions in GWG among pregnant women with overweight. These findings support the integration of lifestyle interventions into antenatal care to promote appropriate GWG. Further research is needed to identify the most effective intervention components and optimize intervention implementation in this population. Registration: PROSPERO CRD42023473693. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://www.mdpi.com/2072-6643/18/14/2258 2026-01-01T00:00:00Z