https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/62 2026-04-17T13:00:19Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3491 แนวทางการปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความปลอดภัยจากอัคคีภัย กรณีศึกษาสถานสงเคราะห์คนชราเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการ อารยา ดำช่วย; พรพิมล เชวงศักดิ์โสภาคย์; Araya Dumchauy; Pornpimol Chawengsaksopak ด้วยอัตราการเพิ่มของจำนวนเพิ่มประชากรผู้สูงอายุ และอาคารสำหรับผู้พิการหรือทุพพลภาพ และคนชราที่เพิ่มมากขึ้น แต่ในปัจจุบันยังไม่มีมาตรฐานในการออกแบบอาคารสถานสงเคราะห์คนชราเพื่อความปลอดภัยจากอัคคีภัยสำหรับผู้สูงอายุ ทำให้เมื่อเกิดอัคคีภัยผู้สูงอายุจะมีอัตราการเสียชีวิตมากที่สุด ซึ่งเป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกายของผู้สูงอายุ โดยงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาแบบตรวจสอบอาคารด้านองค์ประกอบทางภายภาพที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยจากอัคคีภัยของอาคารสถานสงเคราะห์คนชรา (2) ศึกษาสิ่งอำนวยความสะดวกของที่อยู่อาศัยที่ผู้สูงอายุต้องใช้งานด้านองค์ประกอบทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยจากอัคคีภัย (3) ศึกษาเวลาอพยพหนีไฟของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์คนชรา (4) เสนอแนวทางการปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความปลอดภัยจากอัคคีภัยของอาคารสถานสงเคราะห์คนชรางานวิจัยนี้เป็นแบบเชิงสำรวจซึ่งดำเนินการรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 2 ส่วน คือ อาคารสถานสงเคราะห์คนชรา โดยทำการสำรวจการออกแบบทางภายภาพในอาคารด้วยแบบตรวจสอบรายการ (Check-list) และสัมภาษณ์ผู้สูงอายุที่พักอาศัยในอาคารสถานสงเคราะห์คนชรา จำนวน 29 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์พฤติกรรมสุขภาพและการใช้พื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบทางภายภาพ โดยเลือกผู้สูงอายุด้วยวิธีเลือกแบบเจาะจง ผลการศึกษาและวิจัย พบว่า ใช้เวลาในการอพยพหนีไฟ 3 นาที และได้แนวทางการกำหนดมาตรฐานการตรวจสิ่งอำนวยความสะดวกในอาคารสำหรับผู้สูงอายุ จำนวน 8 องค์ประกอบ ประกอบด้วย 1) เส้นทางหนีไฟ 2) บันไดหนีไฟ 3) บันไดที่ไม่ใช่บันไดหนีไฟ 4) ประตูหนีไฟ 5) ประตูทางออกอื่นๆ 6) ทางหนีไฟอากาศ 7) แผนผังอาคาร ป้ายบอกชั้นและป้ายบอกทางหนีไฟ 8) ระบบสัญญาณเตือนเพลิงไหม้ เมื่อตรวจประเมินมีข้อบกพร่องในด้านต่างๆ คือ 1) ด้านองค์ประกอบทางภายภาพ พบว่า มีสิ่งกีดขวางในเส้นทางหนีไฟ บันไดที่ไม่ใช่บันไดหนีไฟไม่มีการติดป้ายสัญลักษณ์แสดงทิศ ตำแหน่ง อุปกรณ์เปิด-ปิดประตูทางออกอื่นๆ เป็นชนิดลูกบิด ไม่มีแผนผังอาคาร และป้ายบอกทางหนีไฟและไม่มีการติดตั้งระบบสัญญาณเตือนเพลิงไหม้ ทั้งแบบเสียง แสง ระบบสั่นสะเทือนและปุ่มสัญญาณแจ้งภัย 2) ด้านพฤติกรรมการใช้พื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบทางกายภาพ พบว่า มีเพียงส่วนน้อย (3 ใน 29) ที่เคยเดินสะดุดสิ่งกีดขวางทางเดิน แต่ไม่มีอันตรายร้ายแรง แต่เพื่อให้อาคารสถานสงเคราะห์คนชรามีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความปลอดภัยจากอัคคีภัย จึงควรปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวก ได้แก่ 1) เส้นทางหนีไฟห้ามมีสิ่งกีดขวาง 2) อุปกรณ์เปิด-ปิดประตูห้องพัก ควรเป็นแบบก้านบิดหรือแกนผลัก 3) จัดทำแผนผังอาคารที่กึ่งกลางบานประตูห้องพักด้านในและบนพื้นที่ส่วนกลาง โดยให้มีระยะจากพื้นถึงกึ่งกลางป้ายอย่างน้อย 1.30 เมตร แต่ไม่เกิน 1.60 เมตร ขนาดต้องไม่เล็กกว่า 300x300 มิลลิเมตร และสีพื้นของป้ายต่างจากสีผนังบริเวณที่ติดตั้ง และป้ายบอกทางหนีไฟควรมีการติดสูงจากพื้นที่ทางเดินอย่างน้อย 2 เมตร และต้องมีแสงสว่างเห็นได้ชัดเจนตลอดเวลาทั้งปกติและภาวะฉุกเฉิน 4) ติดตั้งสัญญาณเตือนภัยทั้งแบบเสียง แสง และระบบสั่นสะเทือนบริเวณที่นอน และติตด้งปุ่มสัญญาณแสงและเสียงแจ้งภัยไว้ 2 ตำแหน่งให้เอื้อมได้จากระยะ 0.95 เมตร และ 0.25 เมตร จากระดับพื้น เพื่อแจ้งให้ผู้ที่อยู่ภายนอกทราบว่ามีคนอยู่ในห้องพัก 5) ผู้ดูแลอาคารควรจัดให้มีการฝึกซ้อมอพยพหนีไฟสำหรับผู้สูงอายุเป็นประจำทุกปี อย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง เพื่อเตรียมความพร้อม และให้ผู้ที่มีหน้าที่ช่วยเหลือผู้สูงอายุที่มีปญหาด้านการเคลึ่อนไหววให้เกิดความเคยชินในการใช้สัญจรเส้นทางอพยพหนีไฟ; While the number of elderly persons and the building increase, Currently, there is no standard in designing elder residential building. Hence, when a fire occurs, the elderly person seems to have the highest mortality rate because of the results from physical change. The purposes of the research were to (1) develop the standard check form of the safety in residential buildings for elderly persons. (2) to study the behavior of the elderly persons in using space-related to physical components within the residential building in case of fire. (3) to study the duration in the evacuation of elderly persons in residential buildings (4) to propose the building design guidelines for improving facilities and fire safety in residential buildings for elderly persons. This research collected the data from a sample group in two parts (1) using the check-list form to survey the physical design of the building. (2) interviewing 29 elderly persons from purposive sampling using health behavior and space using related to physical components interview form. The results of the study and research show that it takes 3 minutes for fire evacuation and has 8 guidelines for establishing the standard of facilities for the elderly, consisting of 1) fire escape routes 2) fire escape stairs 3) stairs which is not a fire escape ladder 4) fire exit door 5) other exit doors 6) aerial fire exit 7) building plan, floor sign, and fire exit sign 8) fire alarm system. When evaluated, there defects in various aspects which were 1) Physical components found that there were obstacles in the fire escape route. Non-fire escape ladders with no signs indicating directions, devices for opening and closing other exit doors are knob type. No building plan and sign for fire exits and there is no fire alarm system installed, including sound, light, vibration and alarm buttons 2) Regarding the behavior of using space-related to physical components, it was found that only a small part (3 in 19) had walked and stumbled upon a pathway. But without danger. But to provide facilities for the elderly to have fire safety facilities. Facilities should be improved, including 1) fire escape routes, no obstacles, 2) equipment for opening and closing rooms should be a twisted rod or push rod 3) Plan the building in the middle of the interior door and on the common area. The distance from the floor to the center of the sign should be a least 1.30 meters but not more than 1.60 meters. The size must not be smaller than 300 x 300 millimeters and the floor color of the sign will be different from the wall color at the installation area. And signs for fire exit signs should be attached at least 2 meters above the floor and must have visible light at all times, both normal and emergency. 4) installing alarms in sound, light, and vibration at the mattress and there are two light and sound alert buttons installed at a distance of 0.95 meters and 0.25 meters from the ground level to inform those outside that someone is in the room 5) The administrative building should provide training, fire evacuation for seniors annually. Each year at least one time to prepare. And the people who help the elderly with mobility problems to get used to roaming the fire. 2020-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3487 การวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ของโรคเลปโตสไปโรสิสและความสัมพันธ์กับข้อมูลสำรวจระยะไกล ในประเทศไทย ปี พ.ศ.2556-2558 อมรรัตน์ ลือนาม; Amornrat Ruenam การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าเฉลี่ยความหนาแน่นของระดับความสว่างของแสงไฟในเวลากลางคืน ปริมาณน้ำฝน และระดับความสูง-ต่ำของพื้นที่กับโรคเลปโตสไปโรสิส ในประเทศไทย และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์เชิงพื้นที่แบบเฉพาะพื้นที่ของโรคเลปโตสไปโรสิส ในประเทศไทย ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้จากฐานข้อมูลอัตราป่วยโรคเลปโตสไปโรสิสต่อแสน ประชากร จากรายงานโรคระบบเฝ้าระวัง (รายงาน 506) ของสํานักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข ปี พ.ศ. 2556 ถึง ปี พ.ศ. 2558 ทั้งหมด 77 จังหวัด จํานวน 7,495 ราย และข้อมูลสํารวจระยะไกล จากภาพถ่ายดาวเทียม ได้แก่ ค่าเฉลี่ยความหนาแน่นของระดับความสว่างของแสงไฟในเวลากลางคืนบริเวณประเทศไทย ข้อมูลเฉลี่ยความสูง-ต่ําของพื้นที่ และค่าเฉลี่ยปริมาณน้ําฝน เป็นการวิเคราะห์โดยใช้แบบจําลองสมการถดถอยพาเนลด้วยการประมาณค่าแบบสุ่ม เพื่อระบุความสัมพันธ์ระหว่างข้อมูลสํารวจระยะไกลกับโรคเลปโตสไปโรสิส และการวิเคราะห์อัตสหสัมพันธ์เชิงพื้นที่ระดับเฉพาะพื้นที่เพื่อพิจารณาความสัมพันธ์เชิงพื้นที่ ผลจากแบบจําลองสมการถดถอยพาเนลด้วยการประมาณค่าแบบสุ่ม พบว่า ค่าเฉลี่ยความหนาแน่นของระดับความสว่างของแสงไฟในเวลากลางคืน ปริมาณน้ำฝน และความสูง-ต่ำของพื้นที่เป็นปัจจัยทํานายการเกิดโรคเลปโตสไปโรสิส โดยระดับความสว่างของแสงไฟในเวลากลางคืนมีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคเลปโตสไปโรสิสสูงสุด รองลงมาคือปริมาณน้ําฝน และความสูง-ต่ําของพื้นที่ตามลําดับ ผลจากการวิเคราะห์เชิงพื้นที่แบบเฉพาะพื้นที่ พบว่า จังหวัดที่มีการกระจุกตัวอัตราป่วยโรคเลปโตสไปโรสิสที่สูงหรือพื้นที่เสี่ยง ปี พ. ศ. 2556 โดยมีระดับสีแดง ได้แก่ จังหวัดอุบลราชธานี ศรีสะเกษ สุรินทร์ ระนอง สุราษฎร์ธานี และกระบี่ ในขณะที่ ปี พ. ศ. 2557 ได้แก่ จังหวัดอุบลราชธานี ศรีสะเกษ สุรินทร์ ร้อยเอ็ด ระนอง กระบี่ และตรัง สําหรับ ปีพ. ศ. 2558 ได้แก่ จังหวัดอุบลราชธานี ศรีสะเกษ สุรินทร์ ร้อยเอ็ด มหาสารคาม สุราษฎร์ธานี กระบี่ และตรัง การวิจัยครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า ข้อมูลสํารวจระยะไกลสามารถนําไปใช้กับแบบจําลองการถดถอยแบบพาเนลเพื่อการคาดการณ์อุบัติการณ์โรคเลปโตสไปโรสิส และข้อมูลสํารวจระยะไกลยังสามารถระบุพื้นที่เสี่ยงของโรคเลปโตสไปโรสิสในประเทศไทย สามารถนําไปประยุกต์ใช้ในการวิจัยด้านสาธารณสุขในอนาคตได้; This study aimed to investigate the association of remote sensing data, such as nighttime light (NTL), rainfall, and elevation, with the incidence of leptospirosis for establishing prediction models. Another goal is to apply Local Indicators of Spatial Association (LISA) statistics to examine the spatial patterns of leptospirosis in Thailand. This work analyzed the nationwide 7,495 confirmed leptospirosis cases reported during 2013–2015. The data were used from the Bureau of Epidemiology, Department of Disease Control, Ministry of Public Health (MOPH). Monthly remote sensing data such as rainfall, NTL, and elevation were extracted from satellite databases. Panel regression models with random-effect specification was used to investigate the association between remote sensing data and the incidence of leptospirosis. LISA statistics was also applied to detect the spatial patterns of leptospirosis. Panel regression models with random-effect revealed that remote sensing data possessed statistically significant contribution in predicting leptospirosis. The highest association in 3 years was observed for rainfall, followed by nighttime-light density and elevation. All results obtained from LISA statistics indicated the localized univariate were hotspots in Ubon Ratchathani, Sisaket, Surin, Ranong, Surat Thani, and Krabi provinces in 2013, whereas in 2014, leptospirosis were hotspots located in Ubon Ratchathani, Sisaket, Surin, Roi Et, Ranong, Krabi, and Trang provinces, while in 2015, leptospirosis were hotspots located in Ubon Ratchathani, Sisaket, Surin, Roi Et, Maha Sarakham, Surat Thani, Krabi, and Trang provinces. All obtained outcomes indicate that remote sensing data can be applied to panel regression models for incidence prediction, and these indicators can also identify the spatial concentration of leptospirosis in Thailand. 2020-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3484 การวิเคราะห์การกระจายรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนในระดับจังหวัดของประเทศไทย ดรุณวรรณ สมใจ; Daruwan Somjai การวิจัยนี้เป็นการศึกษาตามแนวทางเชิงประจักษ์ เพื่อวิเคราะห์การกระจายรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนในระดับจังหวัดของประเทศไทย ข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้อาศัยตัวเลขสถิติทุติยภูมิ เป็นหลักเพื่อใช้ในการวิเคราะห์เชิงปริมาณ โดยผู้วิจัยใช้ข้อมูลภาคตัดขวางและอนุกรมเวลาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555 ถึงปีพ.ศ. 2560 รวมระยะเวลา 6 ปี โดยมีตัวแปรตามเป็นรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนซึ่งเป็นรายจ่ายที่ครัวเรือนจ่ายเป็นค่าดูแลสุขภาพใน 3 หมวด ได้แก่ รายจ่ายด้านยาและเวชภัณฑ์ รายจ่ายด้านการรักษาพยาบาลผู้ป่วยนอก รายจ่ายด้านการรักษาพยาบาลผู้ป่วยในงานวิจัยนี้สามารถบรรลุถึงวัตถุประสงค์ของงานวิจัย โดยสามารถยืนยันข้อค้นพบจากการทดสอบสถิติได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นั่นคือ ประชาชนในแต่ละจังหวัดมีภาระค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพที่ต้องรับภาระเอง ถึงแม้ว่าประเทศไทยจะมีระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้ามาตั้งแต่ พ.ศ. 2545 แต่รายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนหรือครัวเรือนยังไม่ลดลง เมื่อพิจารณารายจ่ายสุขภาพทั้ง 3 หมวด พบว่ารายจ่ายด้านการรักษาพยาบาลผู้ป่วยนอกสูงที่สุด และพบความเหลื่อมล้ำในการกระจายรายได้และรายจ่าย ซึ่งจากผลของการวิจัยพบว่า ค่า Gini ด้านรายได้เมื่อวิเคราะห์เป็นระดับจังหวัดใน พ.ศ. 2560 มีค่าเท่ากับ 0.41 และค่า Gini ด้านรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนในระดับจังหวัดมีค่าเท่ากับ 0.36 หรือร้อยละ 36.0 เมื่อพิจารณาในแต่ละหมวดของรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนนั้น มีค่า Gini แตกต่างกันโดย รายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนด้านการรักษาพยาบาลผู้ป่วยในมีค่า Gini สูงที่สุด คือมีค่าเท่ากับ 0.49 หรือร้อยละ 49.0 ซึ่งเป็นตัวเลขที่สูงกว่ารายจ่ายโดยรวมของครัวเรือนของสำนักงานสถิติแห่งชาติ และสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งคือ ค่า Gini ของรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนในทุกด้านสูงขึ้นในทุกปีอีกด้วย จากข้อมูลการวิเคราะห์ข้างต้นแสดงให้เห็นว่า สถานการณ์ความเหลื่อมล้ำในส่วนของรายจ่ายสุขภาพในระดับจังหวัด โดยพิจารณาจากค่าดัชนี Kakwani พบว่า มีความไม่เป็นธรรม นั่นหมายความว่า จังหวัดที่มีรายได้สูงมีการจ่ายเงินเพื่อสุขภาพในสัดส่วนที่ต่ำกว่าจังหวัดที่มีรายได้น้อย เมื่อเทียบกับความสามารถในการจ่าย นั่นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างการกระจายรายได้และสัดส่วน รายจ่ายด้านสุขภาพจังหวัดเป็นไปในลักษณะถดถอย และเมื่อพิจารณาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นของรายจ่ายสุขภาพของภาคเอกชน พบว่า รายจ่ายสุขภาพของภาคเอกชนจะเพิ่มขึ้นตามอุปสงค์เป็นส่วนใหญ่ ได้แก่ ตัวแปรผลิตภัณฑ์มวลรวมจังหวัด สัดส่วนประชากรในเมือง ประชากรสูงอายุ และสัดส่วนประชากรสิทธิประกันสุขภาพถ้วนหน้า ซึ่งจะพบปัจจัยคล้ายคลึงกันในแต่ละหมวดรายจ่าย ยกเว้นรายจ่ายด้านผู้ป่วยนอกที่จะมีปัจจัยด้านความจำเป็นเข้ามาด้วย คือสัดส่วนผู้พิการ ที่ส่งผลให้รายจ่ายสุขภาพด้านผู้ป่วยนอกสูงขึ้น ส่วนปัจจัยด้านอุปทานไม่พบความสัมพันธ์จากการศึกษาพบว่ารายจ่ายด้านสุขภาพของประชาชน นอกจากจะขึ้นอยู่กับความจำเป็นด้านสุขภาพแล้ว ยังขึ้นอยู่กับอุปสงค์ เนื่องจากอุปสงค์เกิดจากความต้องการและความสามารถในการจ่าย ดังนั้น การที่ประชาชนมีรายได้หรือมีความสามารถในการจ่ายสูงขึ้นจึงส่งผลให้มีรายจ่ายด้านสุขภาพสูงขึ้นตามไปด้วย รวมทั้งการที่สามารถเข้าถึงบริการสุขภาพได้ง่ายจากการอยู่ในเขตเมือง การที่มีประชากรสูงอายุเพิ่มขึ้น เหล่านี้ส่งผลให้อุปสงค์สูงขึ้น รายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนจึงสูงขึ้นตามไปด้วย นอกจากนั้นยังพบว่าระบบบริการสุขภาพส่งผลต่อรายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนทั้ง 3 ระบบ ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้าเป็นระบบเดียวที่ส่งผลให้รายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนสูงขึ้นในเกือบทุกหมวดรายจ่ายแต่ตรงข้ามระบบกันสังคมกลับส่งผลให้รายจ่ายสุขภาพลดลง ดังนั้น การที่ภาครัฐอุดหนุนค่ารักษาพยาบาลผ่านระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า ในกลุ่มประเทศรายได้ปานกลางค่อนข้างสูงเช่น ประเทศไทยก็ไม่ได้ทำให้รายจ่ายภาคเอกชนลดลง แต่ระบบประกันสังคมส่งผลให้รายจ่ายสุขภาพภาคเอกชนลดลงได้ และในการวิจียในอนาคต การคัดเลือกตัวแปรอื่นๆ เข้ามาเพิ่มเติม เป็นสิ่งจำเป็น เพื่อให้มีความเหมาะสมและสอดคล้องกับบริบทของประเทศไทยมากยิ่งขึ้น และเนื่องจากเวลาผ่านไปภาครัฐก็จะมีนโยบายใหม่ๆ เข้ามาพัฒนาระบบการดูแลสุขภาพของประชาชนอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น การลดรายจ่ายค่ารักษาพยาบาลและลดความไม่เป็นธรรมจึงเป็นสิ่งจำเป็น และควรมีการศึกษาสถานการณ์รายจ่ายและความเหลื่อมล้ำอย่างต่อเนื่องเพื่อสามารถดูแนวโน้มรายจ่ายและความเป็นธรรมว่าดีขึ้นหรือไม่ในอนาคต; The objective of this empirical research (positive approach) was to analyze the distribute of private health expenditure at a provincial level in Thailand. Data used in the study is from secondary data for quantitative analysis. The researcher used pooling of cross-sectional and time-series data or panel data from 2012-2017 (6 years). The dependent variable is private expenditures being household expenditures paid for health caring in 3 categories, i.e. medicine and medical supply expenditure, outpatient treatment expenditure, an inpatient treatment expenditure. The research study can achieve the objective as it can confirm the finding from the statistical testing with statistical significance. That is people in each province have health expenditure burden that they have to care for on their own, though Thailand has implemented universal health care coverage since 2002, private or household health expenditure are not minimized. When each category of private health expenditure was taken into consideration, outpatient treatment expenditure was higher than overall. In the meantime, inequality in income and expenditure distribution has been found. The research result also found that income Gini index, analyzed on the basis of a provincial level in 2017, was 0.41 and private health expenditure-Gini index at provincial level was 0.36 or 36.0%. When each category of private health expenditure was taken into consideration, Gini-index was different. The private health expenditure related to inpatient treatment had the highest Gini index; 0.49 or 49.0% which was higher than overall household expenditures of National Statistical Office. Another interesting thing is Gini-index for private health expenditures in all aspects seem to be higher every year. Based on the analysis data mentioned above, it can be seen that the inequality situation of private health expenditures seem to be poorer continuously. When fairness of provincial health expenditures are taken into consideration based on the Kakwani index, unfairness is found. That means provinces with high income pay health expenditures lower than provinces with low income, compared to ability to pay. That is relationship between income distribution and ratio of provincial health expenditures has regression property.By considering factors affecting an increase in private health expenditures, it is found that private health expenditures increase majorly by demand, i.e. variables related to gross provincial product, proportion of urban population, elderly population, and proportion of population with universal health care coverage. By the way, similar factors in expenditure category is found except outpatient treatment expenditure as necessary factor like proportion of disabled people is included, resulting in higher outpatient treatment expenditure. With regard to factors related to supply, no relationship is found.That means people’s health expenditures do not depend only on health necessity but also demands as demands are from needs and ability to pay. Therefore, when people have more income or ability to pay increasingly, it has an effect on having higher health expenditures accordingly. Meanwhile, being able to access health care services as they stay in urban areas and an increase in elderly people results in higher demands and private health expenditures increase accordingly. Furthermore, it is found that the health care service system has an effect on all 3 systems of private health expenditures. The universal health care coverage system is the only system causing private health expenditures of all categories increase. In contrast, the social security system causes health expenditures decrease. Therefore, the way that the government supports treatment expenditures through the universal health care coverage system, in the group of middle-upper income countries like. Thailand, does not trigger private health expenditure decrease, but the social security system can. For future research, other variables should be selected and are necessary to serve appropriateness and consistence with Thailand context increasingly. As days pass by, the government sector will have new policies to develop people health care systems continuously. Thus, it is necessary to minimize treatment expenditures and unfairness. Consequently, a study on an expenditure situation and inequality should be conducted continuously so as to view potential of expenditures and fairness whether or not they are better in the future. 2020-01-01T00:00:00Z https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/3222 การประเมินผลกระทบต่อสุขภาพจากการบริโภคผลิตภัณฑ์สาหร่าย วรางคณา วิเศษมณี ลี; Varangkana Visesmanee Le การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจวัดปริมาณโลหะหนัก ได้แก่ แคดเมียม และสารหนู ที่ปนเปื้อนในผลิตภัณฑ์สาหร่ายแห้งแล้วนำมาประเมินความเสี่ยงต่อสุขภาพจากการบริโภคผลิตภัณฑ์สาหร่ายแห้งที่มีการปนเปื้อนโลหะหนัก ร่วมกับข้อมูลทุติยภูมิ ผลิตภัณฑ์สาหร่ายแห้งที่ทำการสำรวจมีทั้งหมด 29 ตัวอย่าง แบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ สาหร่ายแห้งพร้อมรับประทาน, สาหร่ายห่อซูชิ และสาหร่ายแห้งประกอบอาหาร และทำการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ปริมาณธาตุและโลหะด้วยเทคนิค ICP-OES (Inductively Coupled Plasma-Optical Emission Spectrometer) ผลการสำรวจพบปริมาณการปนเปื้อนแคดเมียมและสารหนูอยู่ในช่วง 0.005±0.01 - 4.15±0.23 และ 0.19±0.06 - 3.02±0.62 mg/kg ตามลำดับ ซึ่งส่วนใหญ่มีค่าเกินเกณฑ์มาตรฐาน ตามประกาศของกระทรวงสาธารณสุข นอกจากนี้ผลการประเมินความเสี่ยงต่อสุขภาพจากการบริโภคสาหร่ายแห้งที่มีการปนเปื้อนแคดเมียมและสารหนู พบว่า อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพภายใต้กรอบการประเมินที่กำหนดทั้งในกลุ่มเด็กและผู้ใหญ่ และหากมีการบริโภคอย่างต่อเนื่อง พบว่า ปริมาณสารหนูที่พบในสาหร่ายอาจก่อให้เกิดความเสี่ยงในการเกิดมะเร็ง; The main objective of this study was conducted to survey heavy metals, including Cadmium and Arsenic which contaminated in dry seaweed. These contaminations then were used to assess health impact with secondary data. Twenty-nine samples of dried seaweeds were collected which divided into 3 groups, these were finished dry seaweed (ready-to-eat), sushi-wrapped seaweed, raw dried seaweed. All samples were analyzed heavy metals with Coupled Plasma-Optical Emission Spectrometer (ICP-OES). The results showed that concentration of Cadmium and Arsenic were found to be in the range of 0.005±0.01 - 4.15±0.23 and 0.19±0.06 - 3.02±0.62 mg/kg, respectively which mostly exceed than the standard of Public Health Ministry. In addition, risk assessment from seaweed consumption might affect to health of the consumers both in children and adult groups, and the continuous consumption might also cause cancer risk from Arsenic contaminated in raw dried seaweed. 2024-01-01T00:00:00Z