คณะกายภาพบำบัด

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด (หลักสูตรปรับปรุง พุทธศักราช 2564) คณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ

2026-01-01T00:00:00Z

การประเมินหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด (หลักสูตรปรับปรุง พุทธศักราช 2564) คณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ สุภาณี ชวนเชย; ณัฏฐ์ศศิ ชูกิจรุ่งโรจน์; ชิดชนก นุตาลัย; ภัสสร วิชิต; น้ำผึ้ง ปุญญนิรันดร์; เจนจิรา อัสพันธ์; Supanee Chounchay; Natsasi Chukijrungroat; Chitchanok Nutalaya; Patsorn Wichit; Numpung Punyanirun; Jenjira Assapun การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินคุณภาพการจัดการศึกษาตามหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2564 ครอบคลุม 4 ด้าน ได้แก่ ด้านบริบท ด้านปัจจัยป้อนเข้า ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต จากการรวบรวมข้อมูลของกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 4 กลุ่ม คือ ผู้ใช้บัณฑิต อาจารย์ประจำหลักสูตรและนักศึกษาปัจจุบัน พบว่าคุณภาพของหลักสูตรด้านบริบท หลักสูตร สามารถทำให้ผู้เรียนบรรลุผลลัพธ์การเรียนรู้ของหลักสูตรได้ในระดับมากถึงมากที่สุด โดยเฉพาะหลักสูตร สามารถทำให้ผู้เรียนมีทักษะทางวิชาชีพ ปฏิบัติงานทางคลินิตามเกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพที่สภากายบำบัดกำหนดได้ ด้านปัจจัยป้อนเข้าพบว่า โครงสร้างหลักสูตรมีจำนวนหน่วยกิตที่เหมาะสมอยู่ในระดับมาก โดยกลุ่มวิชาฝึกงานมีความเหมาะสมมากที่สุด และกลุ่มวิชาเคมีมีความเหมาะสมน้อยที่สุด ซึ่งหลักสูตรมีการจัดลำดับเนื้อหาของรายวิชาในการเรียนต่อยอดกันและกันได้อย่างเหมาะสม และผู้สอนสามารถแสดงคุณลักษณะของอาจารย์ในด้านการปฏิบัติตนเป็นตัวอย่างที่ดีและส่งเสริมให้นักศึกษามีคุณธรรมจริยธรรมได้มากที่สุด สำหรับการกำหนดคุณสมบัติของผู้เรียนมีความเหมาะสมมากที่สุดอยู่แล้วโดยควรเพิ่มเกณฑ์เกี่ยวกับภาวะสุขภาพทางจิตใจ อย่างไรก็ตามหลักสูตรควรปรับปรุงเรื่องเครื่องมือที่ใช้ในห้องปฏิบัติการกายภาพบำบัดให้ทันสมัยและเพียงพอ รวมถึงความพร้อมใช้ของอุปกรณ์โสตทัศนูปกรณ์ ด้านกระบวนการหลักสูตรสามารถจัดการเรียนการสอนได้อย่างสอดคล้องและครบถ้วนตามผลลัพธ์การเรียนรู้ที่กำหนดไว้ของแต่ละวิชา การวัดและประเมินผลของหลักสูตรมีการกำหนดเกณฑ์การประเมินที่ชัดเจนและเหมาะสม ทั้งการสอบกลางภาคและปลายภาคเรียนการสอบย่อยและการประเมินรูปแบบต่างๆ ทั้งนี้หลักสูตรมีระบบอาจารย์ที่ปรึกษาในการให้คำแนะนำในการวางแผนการศึกษาและด้านอื่นที่เกี่ยวข้องได้อย่างเหมาะสม อย่างไรก็ตามสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อส่งเสริมการศึกษาที่ควรเพิ่มเติมคือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่เกี่ยวข้องกับการเรียน สำหรับด้านผลผลิตคือคุณภาพบัณฑิตของหลักสูตรที่อยู่ในระดับคะแนนมากที่สุด แสดงให้เห็นว่าหลักสูตรสามารถผลิตบัณฑิตกายภาพบำบัดที่เป็นที่ต้องการของสังคมและตอบสนองต่อความต้องการของผู้ที่มีส่วนได้เสียรอบด้าน; The objective of this study was to evaluate the quality of the Bachelor Degree of Sciences in Physical Therapy program (2021 version) across four areas: context, input, process, and outcome. Data were collected from four groups of participants: employers of graduated, graduates, academic staffs, and current students. The result was showed that, in terms of context, the program enabled students to achieve the program learning outcomes (PLOs) at a high to very high level, especially in developing professional skills and performing clinical work in accordance with the standards regulation by the Physical Therapy Council. For the input aspect, the program’s structure, including the number of credits, was rated highly appropriate, with internship courses being the most suitable and chemistry courses being the least. The content of the courses was organized in a logical sequence, supporting cumulative learning, while academic staffs exemplified good behavior and promoted ethical values in students to a significant extent. The qualifications of students entering the program were found to be highly appropriate, though it was suggested that the mental health of student should be concerned. However, the program should modernize and increase the availability of equipment in physical therapy laboratories, as well as ensure the study support equipment. Regarding the process aspect, the program successfully delivered instruction that aligned with and covered the program learning outcomes (PLOs) of each subject. Assessment methods, including midterm and final exams, quizzes, and various evaluation forms, were clearly defined and appropriate. The program also provided an effective academic advisory system to guide students in academic planning and other relevant areas. On the other hand, it was recommended that educational resources, such as relevant computer software, be added to support learning. As for the output, the quality of graduates from the program effectively produces physical therapy graduated who meet societal needs and respond to the demands of various stakeholders. การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนจากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2567

An observational study on the relationship between Foot posture index and lower extremity alignment in participants with asymptomatic pronated foot

2025-01-01T00:00:00Z

An observational study on the relationship between Foot posture index and lower extremity alignment in participants with asymptomatic pronated foot Pimwadee Permsombat; Praneet Pensri; พิมพ์วดี เพิ่มสมบัติ; ปราณีต เพ็ญศรี A pronated foot is a condition in which the medial longitudinal arch (MLA) collapses or becomes lowered. Previous studies have suggested that a pronated foot may cause malalignment of the lower extremities, resulting in structural deficits during weight-bearing activities. The study aimed to observe the relationship between the Foot Posture Index (FPI-6) and lower extremity alignment in participants with asymptomatic pronated foot. Fifty feet, 25 subjects (13 women and 12 men, average age 25.08 ± 4.47 years, weight 64.65 ± 12.22 kg, height 165.01 ± 8.22 cm, and BMI 23.52 ± 3.13 kg/m2) with asymptomatic pronated feet were included in the study. Participants with Foot Posture Index (FPI6) scores between 6 to 12 were recruited to the study. The lower extremities were assessed with the degree of deviation of forefoot, rearfoot, 1st metatarsal dorsiflexion (1st MTP-DF), 1st hallux valgus (1st HV), Tibial torsion, Craig’s test, and Q-angle by goniometer. Statistical analysis was performed with Spearman correlation to examine the relationship between the variables. The results revealed a correlation between FPI-6 with rearfoot alignment during weight-bearing (rs = 0.488, p < 0.001***), Q-angle (rs = -0.396, p = 0.004**), and Craig’s test (rs = -0.280, p = 0.049*). No significant correlations were found in forefoot alignment, 1st MTP-DF, 1st HV, and Tibial torsion. The present study demonstrated that foot pronation is associated with alterations in lower extremity alignment, particularly in rearfoot alignment during weight-bearing, as well as changes in the Q-angle and Craig’s test measures. Pronation of the foot appears to influence the alignment of the hip, knee, and ankle joints. The clinicians should be aware that when addressing biomechanical imbalances or increased risk of lower extremity injuries, foot alignment should be examined as a contributing factor. Proceedings of the 12th National and International Conference on "Research to Serve Society", 30th-31st July 2025 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 532-541.

ผลทันทีของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อน่องต่อการกระดูกข้อเท้าและความสามารถในการทรงตัว

2025-01-01T00:00:00Z

ผลทันทีของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อน่องต่อการกระดูกข้อเท้าและความสามารถในการทรงตัว อรียาภรณ์ จงเสถียรธรรม; Areeyaporn Chongsatientam ความตึึงตัวของกล้้ามเนื้อน่องทำให้้กระดกข้อเท้าเคลื่อนได้ลดลง ซึ่ึงส่งผลต่อการทำงานไม่สมดุลของกล้ามเนื้อและอาจส่งผลต่อความสามารถในการทรงตัว ผู้วิจัยสนใจศึกษาผลทันทีของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อน่องต่อการกระดกข้อเท้าและความสามารถในการทรงตัว ผู้เข้าร่วมวิจัยที่มีภาวะกล้ามเนื้อน่องตึง อายุ 18-25 ปี จำนวน 34 คน ได้รับการสุ่มเลือกวิธียืดกล้ามเนื้อ 2 เทคนิค คือ (1) การยืดเหยียดแบบคงค้าง (static stretching: SS) หรือ (2) การยืดเหยียดแบบพลวัตร (dynamic stretching: DS) ทั้งนี้ผู้เข้าร่วมวิจัยจะได้รับการยืดกล้ามเนื้อทั้งสองเทคนิคโดยทิ้งระยะห่างกันมากกว่า 24 ชั่วโมง ก่อนและทันทีหลังการยืดกล้ามเนื้อผู้เข้าร่วมวิจัยจะได้รับการประเมินองศาการกระดกข้อเท้าขณะไม่ได้ลงน้ำหนัก (dorsiflexion range of motion: DFROM) องศาการเคลื่อนไหวของข้อเท้าขณะลงน้ำหนัก (lunge range of motion: LROM) และความสามารถในการทรงตัวด้วย star excursion balance test (SEBT) ผลการศึกษาพบว่า การยืดกล้ามเนื้อน่องทั้งสองเทคนิคสามารถเพิ่ม DFROM, LROM และ SEBT score ทันทีหลังการยืดกล้ามเนื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) โดยการยืดกล้ามเนื้อน่องแบบพลวัตรสามารถเพิ่ม DFROM ได้มากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ในขณะที่การยืดกล้ามเนื้อทั้งสองเทคนิคประสิทธิภาพในการเพิ่มความสามารถในการทรงตัว (SEBT score) ได้ไม่แตกต่างกัน แสดงถึงการยืดเหยียดกล้ามเนื้อน่องแบบคงค้างแบบพลวัตรสามารถเพิ่มการกระดกข้อเท้าและความสามารถในการทรงตัวทันทีหลังการยืดกล้ามเนื้อโดยมีประสิทธิภาพในการเพิ่มความสามารถในการทรงตัวได้ไม่แตกต่างกันในผู้ที่มีกล้ามเนื้อน่องตึง; Gastrocnemius tightness leads to a reduction in ankle dorsiflexion range of motion, which can cause muscle imbalance and may impact postural stability. The objective of this research was to study the immediate effects of calf muscle stretching on ankle range of motion and balance. Thirty-four individuals with gastrocnemius muscle tightness were randomly assigned to both static stretching (SS) and dynamic stretching (DS) with at least 24 hours interval. The participants were assessed for passive ankle dorsiflexion range of motion (DFROM), maximum lunge range of motion (LROM) and star excursion test (SEBT) before and immediately after each stretching. The result showed that both SS and DS significantly increased DFROM, LROM, and SEBT score immediately after gastrocnemius stretching. The DS resulted in a significantly greater increase in DFROM compared to SS (p<0.05). However, there was no significant difference in the effectiveness of both stretching techniques in improving balance ability (SEBT score). This study concluded that both types of stretching can enhance ankle dorsiflexion and balance ability immediately after stretching in individuals with gastrocnemius muscle tightness. สามารถเข้าถึงบทความฉบับเต็ม (Full Text) ได้ที่ : https://thaidj.org/index.php/JHS/article/view/14782/13321

การศึกษาพัฒนาการเด็กแรกเกิดถึง 1 ปี ณ สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ด

2008-01-01T00:00:00Z

การศึกษาพัฒนาการเด็กแรกเกิดถึง 1 ปี ณ สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ด มานิตา กีไพบูลย์; อารีพร วิวรรธนมุกดา; พีระพรรณ ชมเชิด; ทิราพร คูหาเลิศ; ธาริณี รจนะ; Manita Keephiboon; Areeporn Wiwattanamukda; Peerapan Chomcherd; Tiraporn Khuhalerd; Tharinee Rodjana การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อคัดกรองพัฒนาการเด็กอายุแรกเกิดถึง 1 ปี ที่สงสัยว่ามีพัฒนาการล่าช้า ณ สถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ด ซึ่งผู้เข้าร่วมการศึกษาครั้งนี้เป็นเด็กแรกเกิดถึง 1 ปี จำนวนทั้งหมด 51 คน ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ด ที่ทำการเก็บข้อมูลระหว่างวันที่ 29 สิงหาคม ถึง 12 กันยายน 2550 มีการรวบรวมข้อมูลของเด็กได้แก่ ชื่อ-นามสกุล วันเดือนปีเกิด อายุ และผู้วิจัยทำการตรวจประเมินเพื่อคัดกรองเด็กที่อาจมีพัฒนาการล่าช้า และบันทึกผลลงในแบบฟอร์มการทดสอบพัฒนาการเด็กปฐมวัย Denver || ฉบับภาษาไทย และนำค่าที่ได้มาจำแนกเพื่ออธิบายร้อยละของเด็กที่สงสัยว่ามีพัฒนาการล่าช้าในแต่ละด้านของพัฒนาการ และเพื่อเปรียบเทียบผลของพัฒนาการในแต่ละด้าน ผลการศึกษาพบว่าผลการประเมินพัฒนาการโดยรวมของเด็กอายุแรกเกิดถึง 1 ปี จำนวนทั้งหมด 51 คน เป็นเพศชาย 25 คน (49.02%) และเพศหญิง 26 คน (50.98%) โดยพบว่าพัฒนาการปกติ 7 คน (13%) สงสัยว่ามีพัฒนาการล่าช้า 42 คน (82.4%) และไม่สามารถประเมินได้ 2 คน (3.9%) และผลการประเมินเปรียบเทียบพัฒนาการในแต่ละด้านพบว่าด้านที่สงสัยว่าเด็กในสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ดมีพัฒนาการล่าช้าที่สุดคือ ด้านภาษาจำนวน 32 คน (62.7%) รองลงมาคือด้านกล้ามเนื้อใหญ่จำนวน 23 คน (45.1%), ด้านกล้ามเนื้อเล็กและปรับตัวจำนวน 18 คน (35.3%) และด้านสังคมและการช่วยตัวเองจำนวน 10 คน (19.6%) ตามลำดับ เนื่องจากจำนวนพี่เลี้ยงเด็กมีน้อย จากข้อมูลของสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนปากเกร็ดจะมีพี่เลี้ยงเด็กเพียง 3-4 คน ดูแลเด็กจำนวน 35-40 คน (ประมาณ 1:10) ซึ่งจากจำนวนพี่เลี้ยงเด็กที่น้อยทำให้ไม่สามารถให้การดูแลเด็กได้อย่างทั่วถึงเด็กจะคลุกคลีอยู่กับเพื่อนๆในวัยเดียวกันมากกว่าจะได้อยู่กับผู้ใหญ่ ทำให้เด็กขาดการเลียนแบบในการใช้ภาษาที่ถูกต้องจากแม่แบบที่เป็นผู้ใหญ่อาจเป็นผลให้พัฒนาการทางภาษาล่าช้า ร่วมกับเด็กขาดโอกาสที่จะได้เล่นออกกำลังกายซึ่งเด็กมักใช้เวลาส่วนใหญ่เล่นอยู่ในที่นอนมากกว่าเล่นบนพื้น ทำให้เด็กขาดพัฒนาการด้านการเคลื่อนไหวและกล้ามเนื้อมัดใหญ่ นอกจากนี้เด็กยังขาดการได้เล่นของเล่นเพื่อให้เกิดทักษะและพัฒนาการของกล้ามเนื้อมัดเล็กด้วย โครงการวิจัยภาคนิพนธ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษา ตามหลักสูตรปริญญาวิทยาศาสตร์บัณฑิต (กายภาพบำบัด) คณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ปีการศึกษา 2550