คณะกายภาพบำบัด

ความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีการวัดขนาดร่างกายและดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงาน ช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปี

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

ความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีการวัดขนาดร่างกายและดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงาน ช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปี ปณิชา พลพนาธรรม; รุ้งเพชร สงวนพงษ์; พรพิชชา เวียงจันทร์; ณิชาภัทร แก้วพฤกษ์; แพรชมพู ช่วงเสน; สลิลทิพย์ จุลมณี; สริตา พลชัย; เปรมนิภา โพธิ์ศรี; Panicha Polpanadham; Rungpetch Sanguanpong การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของดัชนีการวัดขนาดร่างกายกับดัชนีการทรงท่าในกลุ่มคนวัยทำงานช่วงอายุระหว่าง 30-59 ปีในบุคลากรในมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ จำนวน 30 คน (เพศ หญิงร้อยละ 83.3) คัดเลือกตามเกณฑ์การคัดเข้าและสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย โดยใช้เครื่อง Biodex Balance System (BBS) เพื่อประเมินดัชนีการทรงท่าโดยรวม (Overall Stability Index: OSI) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์คือการทดสอบสหสัมพันธ์ของสเปียร์แมน (Spearman’s Rank Correlation Test) ผลการวิจัย กลุ่มตัวอย่างมีอายุเฉลี่ย 47.30 ± 9.56 ปี ดัชนีมวลกาย (BMI) เฉลี่ย 25.42 ± 6.24 กิโลกรัม/ เมตร² และมีอัตราส่วนเส้นรอบเอวต่อเส้นรอบสะโพก (WHR) เฉลี่ย 0.84 ± 0.10 จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ พบว่า WHR มีความสัมพันธ์ทางบวกกับดัชนีการทรงท่าโดยรวมในระดับต่ำ (r = 0.376, p = 0.041) อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติแต่ไม่พบความสัมพันธ์ของ BMI กับ OSI อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสรุปผล ผลการศึกษาบ่งชี้ว่าบุคคลที่มีค่า WHR สูง หรือมีภาวะอ้วนลงพุง มีแนวโน้มมีการทรงท่าที่แย่ลง ดังนั้น หน่วยงานควรให้ความสำคัญกับการควบคุมสัดส่วนร่างกายและจัดโปรแกรมออกกำลังกายเพื่อส่งเสริมสุขภาพที่ดี; The objective of this research was to examine the relationship between anthropometric indices and the stability index in a working-age group aged 30–59 years. The study involved 30 personnel from Huachiew Chalermprakiet University (83.3% female), selected via convenience sampling based on specific inclusion criteria. The research instrumentation included the Biodex Balance System (BBS) to evaluate the Overall Stability Index (OSI). Spearman’s Rank Correlation Test was employed to analyze the relationships between variables. Results: The participants had a mean age of 47.30 ± 9.56 years. The mean Body Mass Index (BMI) was 25.42 ± 6.24 kg/m². And the mean Waist-to-Hip Ratio (WHR) was 0.84 ± 0.10. The analysis revealed that the Waist-to-Hip Ratio (WHR) had a statistically significant low-level positive correlation with the Overall Stability Index (r = 0.376, p = 0.041). On the other hand, no statistically significant correlation was found between BMI and OSI (p = 0.060). Conclusion: The findings indicate that individuals with a high WHR tend to have poorer postural stability. Consequently, organizations should prioritize body composition control and implement exercise programs to promote individuals' health Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 47-57.

การรักษาด้วยเทคนิค Self-Mobilization with Movement เปรียบเทียบกับ Mobilization with movement ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอกระยะกึ่งเฉียบพลัน: การศึกษานำร่อง

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

การรักษาด้วยเทคนิค Self-Mobilization with Movement เปรียบเทียบกับ Mobilization with movement ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอกระยะกึ่งเฉียบพลัน: การศึกษานำร่อง ยิ่งลักษณ์ วิรุณรัตนกิจ; ศิรินันท์ จันทร์หนัก; สุดาพร พุ่มเมือง; ภัททิยา ภักดี; โนรา อาแว; วลัยลักษณ์ บัวสนิท; นันทพร กองปราบ; รมิตา เทศอินทร์; ธาราทิพย์ ธรรมชาติ ภาวะข้อเท้าแพลงด้านนอก (lateral ankle sprain; LAS) เป็นการบาดเจ็บที่พบบ่อย ส่งผลให้องศาการกระดกข้อเท้าขึ้นไม่เต็มช่วงการเคลื่อนไหวและความสามารถในการทรงตัวบกพร่อง เทคนิค Mobilization with Movement (MWM) มีประสิทธิภาพในการลดอาการปวดและเพิ่มช่วงการเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดของ ผู้ป่วยในการเข้ารับบริการกายภาพบำบัดอย่างต่อเนื่อง ทำให้แนวทางการดูแลตนเอง เช่น self-Mobilization with Movement (self-MWM) มีความสำคัญมากขึ้น ในการศึกษานำร่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของ MWM และ self-MWM ในผู้ที่มีภาวะข้อเท้าแพลงระยะกึ่งเฉียบพลัน การศึกษานี้เป็นการทดลองแบบสุ่มและปกปิดสองทางในอาสาสมัคร 20 คน อายุ 18–30 ปี แบ่งเป็น 2 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่ม MWM ที่ได้รับการรักษาในคลินิก และกลุ่ม self-MWM ที่ปฏิบัติด้วยตนเองที่บ้าน ตัวแปรที่ประเมิน ได้แก่ ระดับความเจ็บปวดขณะลงน้ำหนัก องศา การกระดกข้อเท้า และความสามารถในการทรงตัว โดยทำการประเมินก่อนและหลังการรักษา 4 สัปดาห์ ผลการศึกษาพบว่าทั้งสองกลุ่มมีอาการปวดลดลง และมีการเพิ่มขึ้นขององศาการกระดกข้อเท้าและ ความสามารถในการทรงตัวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) โดยไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่ม (p > 0.05) ทั้งนี้ self-MWM ให้ผลลัพธ์ใกล้เคียงกับ MWM และสามารถใช้เป็นแนวทางการดูแลตนเองที่บ้านเพื่อส่งเสริมความต่อเนื่องของการรักษาและลดภาระค่าใช้จ่ายได้; Lateral ankle sprain (LAS) is a common injury that leads to reduced ankle dorsiflexion and impaired balance. Mobilization with Movement (MWM) is recognized as an effective intervention for pain reduction and improving range of motion. However, limited access to continuous physiotherapy highlights the importance of self-management approaches such as self-Mobilization with Movement (self-MWM). This pilot study aimed to compare the effectiveness of MWM and self-MWM in individuals with subacute LAS. A double-blind randomized pilot study was conducted in 20 participants aged 18–30 years with subacute LAS. Participants were randomly allocated into two groups (n = 10 per group): the MWM group received treatment at a physiotherapy clinic, while the self-MWM group performed the intervention at home. Outcome measures included pain during weight-bearing assessed by the Visual Analogue Scale (VAS), ankle dorsiflexion using the weightbearing lunge test (WBLT), and dynamic balance using the Y-Balance Test. Assessments were performed at baseline and after 4 weeks. The results demonstrated that both groups showed significant improvements in pain, ankle dorsiflexion, and balance after 4 weeks (p < 0.05), with no significant differences between groups (p > 0.05). Self-MWM demonstrated comparable effectiveness to clinician-applied MWM and may serve as an effective home-based strategy to support treatment continuity and reduce healthcare burden. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 35-46.

การศึกษาความสอดคล้องภายในของแบบประเมินความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุ ฉบับภาษาไทย (GLFS-25 TH) ในประชากรวัยก่อนสูงอายุ ช่วงอายุ 50-59 ปี

Thu, 01 Jan 2026 00:00:00 GMT

การศึกษาความสอดคล้องภายในของแบบประเมินความสามารถในการเคลื่อนไหวของผู้สูงอายุ ฉบับภาษาไทย (GLFS-25 TH) ในประชากรวัยก่อนสูงอายุ ช่วงอายุ 50-59 ปี รุ้งเพชร สงวนพงษ์; ปณิชา พลพนาธรรม; น้ำผึ้ง ปุญญนิรันดร์; ยุพา ทองสุข; Rungpetch Sanguanpong; Panicha Polpanadham; Numpung Punyanirun; Yupa Thongsuk การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสอดคล้องภายในของแบบประเมิน 25-question Geriatric Locomotive Function Scale (GLFS-25) ฉบับภาษาไทย ในกลุ่มประชากรวัยก่อนสูงอายุ โดยทำการศึกษาใน กลุ่มตัวอย่างอายุ 50-59 ปี จำนวน 30 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามความสมัครใจ ณ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลในเขตจังหวัดสมุทรปราการ วิเคราะห์ความสอดคล้องภายในด้วยสถิติสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาค (Cronbach’s Alpha Coefficient) ผลการศึกษาพบว่า แบบประเมิน GLFS-25 TH มีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาคในภาพรวมจำนวน 24 ข้อ คำถาม เท่ากับ 0.938 ซึ่งแสดงถึงความสอดคล้องภายในระดับดีเยี่ยม เมื่อพิจารณารายหมวดพบว่า หมวดความ เจ็บปวด (4 ข้อคำถาม) และหมวดการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน (16 ข้อคำถาม) มีค่าสัมประสิทธิ์อยู่ในระดับดีถึงดีเยี่ยมเท่ากับ 0.827 และ 0.907 ตามลำดับ สำหรับหมวดสุขภาพจิตและความกังวล (2 ข้อคำถาม) และหมวดการเข้าสังคม (เหลือวิเคราะห์ 2 ข้อคำถาม) พบค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 0.638 และ 0.326 ตามลำดับ ทั้งนี้ ในหมวดการเข้าสังคมพบข้อคำถามที่ 22 เกิดภาวะผลกระทบจากพื้น (Floor Effect) อย่างสมบูรณ์ โดยกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด เลือกตอบตัวเลือกเดียวกันว่าไม่มีปัญหา (คะแนนเป็น 0 คิดเป็นร้อยละ 100.0) ซึ่งสะท้อนว่ากลุ่มวัยก่อนสูงอายุยังคงมีความคล่องตัวทางสังคมและการเคลื่อนที่ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า แบบประเมิน GLFS-25 TH มีความสอดคล้องภายในภาพรวมอยู่ในระดับดีเยี่ยม มีความเหมาะสมสำหรับใช้เป็นเครื่องมือคัดกรองเบื้องต้นร่วมกับการให้บริการสุขภาพตามปกติ เพื่อเฝ้าระวังภาวะโลโคโมทีฟในกลุ่มผู้มารับบริการวัยก่อนสูงอายุต่อไป; This study aimed to investigate the internal consistency of the Thai version of the 25- question Geriatric Locomotive Function Scale (GLFS-25 TH) among a pre-elderly population. A sample of 30 participants aged 50–59 years was selected via voluntary sampling from a sub-district health promoting hospital in Samut Prakan Province. Internal consistency was evaluated using Cronbach's alpha coefficient. The findings revealed that the GLFS-25 TH demonstrated an excellent overall internal consistency across 24 items, with a Cronbach's alpha of 0.938. Domain-specific analysis showed good to excellent internal consistency for the pain domain (4 items, α = 0.827) and the activities of daily living domain (16 items, α = 0.907). Conversely, lower alpha coefficients were observed for the mental health and anxiety domain (2 items, α = 0.638) and the social participation domain (2 analyzed items, α = 0.326). Notably, a complete floor effect was observed in item 22 (social participation domain), where 100.0% of the participants responded with "no problem" (a score of 0). This phenomenon reflects that the pre-elderly population still maintains robust social engagement and physical mobility. In conclusion, the GLFS-25 TH exhibits an excellent overall internal consistency and is appropriate for utilization as an initial screening tool in routine healthcare services to monitor locomotive syndrome among pre-elderly outpatients. Proceedings of the 13th National and International Conference on "Research to Serve Society", 24th-25th July 2026 at Huachiew Chalermprakiet University, Bangphli District, Samutprakarn, Thailand. p. 25-34.

กายภาพบำบัดกับการควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กไทย

Tue, 01 Jan 2008 00:00:00 GMT

กายภาพบำบัดกับการควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กไทย วีรยา วงษาพรหม วิธีการควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กจะเกิดขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายองค์ประกอบ ซึ่งนักกายภาพบำบัดเป็นอีกหนึ่งวิชาชพที่เข้าไปมีบทบาทสำคัญในการแก้ปัญหานี้โดยในขั้นตอนแรกนักกายภาพบำบัดจะคัดกรองเด็กที่มีแนวโน้มอยู่ในภาวะโภชนาการเกินเข้ารับการแก้ปัญหาในระยะแรกเริ่ม การแก้ไขปัญหาทางกายภาพบำบัดนั้นมุ่งเน้นให้เด็กสามารถควบคุมอุณหภูมิ โดยการปรับพฤติกรรมในชีวติประจำววันของเด็ก และเพิ่มกิจการการออกกำลังกาย การออกกำลังกายเพื่อควบคุมและป้องกันภาวะโภชนาการเกินในเด็กนั้นแบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ การออกกำลังกายเพื่อความทนทานของหัวใจและปอด การออกกำลังกายเพื่อความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ และการออกกำลังกายเพื่อความแข็งแรงและทนทานของกล้ามเนื้อ โดยความแรงของการออกกำลังกายในเด็ก ควรอยู่ในระดับปานกลางถึงหนัก ซึ่งควรเริ่มจากระดับปานปลาง โดยใช้ระยะเวลารวม วันละประมาณ 30 นาทีเป็นอย่างน้อย แล้วจึงเพิ่มความหนักขึ้นและระยะเวลาให้มากขึ้นเมื่อเด็กสามารถปรับตัวได้ อีกทั้งควรเป็นการออกกำลังกายชนิดที่มีการแบกรับน้ำหนักตัวน้อยหรือแรงกระแทกต่ำ เพื่อป้องกันการบาดเจ็บของกระดูกและกล้ามเนื้อซึ่งจะมีผลต่อการเจริญเติบโต ที่สำคัญควรตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสนุกสนานและความพอใจของเด็กเพื่อดึงดูดความสนใจของเด็กในการปรับพฤติกรรมการออกกำลังกาย นอกจากนี้เพื่อเป็นการติดตามผลอย่างต่อเนื่องในการแก้ไขปัญหาระยะยาว นักกายภาพบำบัดจะประเมินซ้ำว่าเด็กที่มีปัญหาเมื่อได้รับโปรแกรมการออกกำลังกายร่วมกับการได้รับโภชนาการที่เหมาะสมแล้วสามารถลดภาวะโภชนาการเกินและมีสมรรถภาพทางกายที่ดีขึ้นได้หรือไม่ เพื่อปรับรูปแบบกิจกรรมที่เหมาะสในการแก้ไขปัญหาสำหรับเด็กแต่ละรายต่อไป ดังนั้น เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพที่ดีในการแก้ไขปัญหาภาวะโภชนาการเกินในเด็ก ผู้ดูแลเด็กจึงควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญซึ่งมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการในการแก้ปัญหา ซึ่งนักกายภาพบำบัดเป็นหนึ่งในทีมงานที่มีบทบาทสำคัญเกี่ยวข้องกับการออกกำลังกายซึ่งเป็นหนึ่งในแนวทางที่สำคัญในการแก้ไขปัญหานี้; The effective key to help children of all pages to achieve and maintain the healthy weight is to take a whole-system approach. That is the cooperation of the family, the child, the school and the professional of dietary and exercise management. The Physical therapist is one of the pediatric health professionals involved in this important part. Screening is the first process done by the therapist and the information is used to develop a program for an overweight child. The aims of physical therapy management in this child are to control the rate of weight gain by adjusting the sedentary lifestyle behaviors and increasing physical activities, including the appropriate exercises. Exercises for an overweight child consist of 3 types, a cardiopulmonary level of exercise program for the child should start with the moderate intensity for least 30 minutes a day and increase when he has improvement in his physical activity performance. Moreover, this program should be free weight or low impact exercise to prevent injury. However, this program should be fun and challenging to motivate and encourage the child to participate in physical activities. To maintain the healthy weight in children, physical therapist will reassess and evaluate these children to provide the appropriate therapeutic intervention for the goal achievement. The goal setting for the overweight children will be successful if their family carries out the program under the supervision of the health professional, including physical therapists.