การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียว

Abstract

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยอายุกรรมและเพื่อศึกษาผลของการใช้รูปแบบวางแผนจำหน่ายผู้ป่วยอายุรกรรมในโรงพยาบาลหัวเฉียว วิธีดำเนินการวิจัย แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาสภาพปัญหาของผู้ป่วย ครอบครัว และผู้ให้บริการ ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่าย ขั้นตอนที่ 3 การประเมินผลการนำรูปแบบวางแผนจำหน่ายไปใช้ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้ป่วยอายุรกรรมที่มีอายุมากกว่า 56 ปี โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มศึกษาจำนวน 30 ราย และกลุ่มเปรียบเทียบที่ไม่ได้ใช้รูปแบบวางแผนจำหน่ายจำนวน 140 ราย ครอบครัวของผู้ป่วยที่เป็นกลุ่มศึกษาและผู้ให้บริการ ซึ่งได้แก่ แพทยอายุรกรรม พยาบาลหัวหน้าหอผู้ป่วย พยาบาลที่ปฏิบัติงานประจำหอผู้ป่วยสามัญหญิง หัวหน้าฝ่ายการพยาบาลและหัวหน้าศูนย์พัฒนาคุณภาพ นักกำหนดอาหาร นักกายภาพบำบัด เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย 1) รายงานแบบประเมินและแบบบันทึกข้อมูลจากผู้ป่วย และ 2) เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมปะญหาการวางแผนจำหน่ายจากญาติและครอบครัวผู้ป่วย รวมทั้งจากผู้ให้บริการ การวิเคราะห์ข้อมูล รายงานสถิติต่าง ๆ ด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่ารักษาพยาบาลและวันนอนโรงพยาบาล ข้อมูลที่ได้จากญาติและครอบครัวผู้ป่วยและผู้ให้บริการด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ระดับและคะแนนความเสี่ยงในการดูแลต่อเนื่องหลังจำหน่ายวิเคราะห์ด้วยไคสแควร์ เปรียบเทียบผู้ป่วยที่นำรูปแบบที่พัฒนาขึ้นไปใช้กับกลุ่มผู้ป่วยที่ใช้รูปแบบเดิมด้วย t-test ได้รูปแบบวางแผนจำหน่ายพื้นฐานหลักของ A-B-C และกระบวนการพยาบาลแบ่งออกได้เป็น 3 ขั้นตอน คือ 2.1) ขั้นการประเมินความเสี่ยงและความต้องการการดูแลของผู้ป่วยหลังจำหน่าย 10 ด้าน คือ 1) อายุ 2) ความเป็นอยู่/แรงสนับสนุนทางสังคม 3) ระดับสติปัญญาและการรับรู้นึกคิด 4) การเคลื่อนไหว 5) ข้อจำกัดเกี่ยวกับประสาทสัมผัส 6) ประวัติการเจ็บป่วย การนอนโรงพยาบาล การเข้าห้องฉุกเฉินในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา 7) จำนวนยาที่รับประทาน 8) จำนวนปัญหาโรคที่เป็นอยู่ 9) แบบแผนพฤติกรรม 10) สมรรถนะของผู้ป่วยในการช่วยเหลือตนเองในชีวิตประจำวัน 2.2) ขั้นการสร้างแผนจำหน่าย ซึ่งแผนการจำหน่ายประกอบด้วย 1) การกำหนดปัญหาของผู้ป่วย 2) การวางเป้าหมายระยะสั้นและระยะยาว 3) การกำหนดทีมผู้รับผิดชอบและ 4) การกำหนดระยะเวลาในการดำเนินการ 2.3) ขั้นยืนยันแผนการจำหน่าย ประกอบด้วย 1) การปฏิบัติตามแผนและ 2) การประเมินผลกิจกรรมการวางแผนจำหน่าย และ 3) ผลของการนำรูปแบบการวางแผนจำหน่ายไปใช้ พบว่าความสัมพันธ์ระดับคะแนนความเสี่ยงในการดูแลต่อเนื่องภายหลังการจำหน่ายการกลับมารักษาซ้ำ ใน 28 วัน โดยไม่ได้วางแผน มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 ค่าใช้จ่ายและวันนอนโรงพยาบาลเฉลี่ยของกลุ่มที่นำรูปแบบการวางแผนจำหน่ายไปใช้และกลุ่มเปรียบเทียบแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ข้อเสนอแนะ ควรนำรูปแบบการวางแผนจำหน่ายที่พัฒนาขึ้นไปประยุกต์ใช้กับกลุ่มผู้ป่วยเฉพาะหรือโรคที่มีความชุกสูงต่อยอดการพัฒนารูปแบบการวางแผนจำหน่าย โดยเน้นการเชื่อมโยงหน่วยงานระดับปฐมภูมิ และโรงพยาบาล โดยทีมสหวิชาชีพ แบบมีส่วนร่วมกีบญาติและครอบครัว รวมทั้งความประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วยและญาติตลอดจนผู้ให้บริการ ต่อรูปแบบการวางแผนจำหน่ายที่พัฒนาขึ้นหรือประเมินคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและครอบครัวที่เปลี่ยนแปลงไปเพื่อพัฒนาประสิทธิภาพของรูปแบบการวางแผนจำหน่าย อีกทั้งควรกำหนดบทบาทที่ชัดเจนแต่ละวิชาชีพและดัดแปลงการใช้รูปแบบให้เหมาะสมกับสภาพและบริบทของแต่ละโรงพยาบาล

The study aimed to improve the discharge planning model and investigate the result of model application. Methodologically, the research was divided into three processes; firstly, examining the conditions and issues of patients, patient’s family, and service providers; secondly, improving the discharge planning model. The sample included patients medical. The patients were aged 56 years old or over, sorted into 2 groups; 30 patients for the experiment group, and 140 patients and family for the comparison group without discharge planning application, service providers (including medicine physicians, nurse supervisors of ward, nurses working routines at female ward. Head of Nursing, and Head of Quality Development Center, nutritionist, and physical therapists. The instrument used to gather the data included 1) the report assessment and the record of patients forms and 2) the data obtained from patients’ family, relatives, providers. The data of patients’ family, relatives, providers were analyzed to find a mean, and the data of patients’ family and providers were analyzed by content analysis, the level of patients’ risk assessed from initial admission and risk screening for continuing care after discharge was analyzed as chi-square. Compare between two patient groups; patients with proposed model application and patients with traditional discharge model, and analyzed the data by using t-test. The developed discharger planning model has based on the A-B-C discharge model approach and three nursing processes which were as follows 1) risk assessment and demand for care-giving after discharge in 10 different areas; 1) age, 2) status quo/social contribution, 3) intellectual level and perception, 4) movement, 5) sensation limitation, 6) history of illness and admission during past three months, 7) dosage and intake, 8) existing condition, 9) behavioral pattern, and 10) patients’ daily self-helped performance. The discharge plan development process, consisted of identifying patients’ condition and issues, establishing short-term and long-term plan, setting up responsible work team, and defining duration of operation. The discharge confirmation process, consisted of compliance with plans and the discharge planning activity evaluation. In the implementation process, results revealed that risk scores for continuing care after discharge has significantly associated with reoccurrence within 28 days without planning at statistic interval of 0.05. There were differences in the experiment group (patients with implementation of the discharge planning model) and the comparison group for average medical expense and number of hospital planning model) and the comparison group for average medical expense and number of hospital staying at statistically significant interval of 0.05. It was suggested that 1) the proposed discharged planning model should be applied with patients with particular diseases such as high volume, 2) the development of discharge planning model should be surmounted by linkage between primary work unit and hospital, implementation of interdisciplinary work team involvement patients’ family and 3) satisfaction with the developed discharge planning model among patients; family, and 3) satisfaction with the developed discharge planning model among patients’ family and providers should be evaluated. In addition, life quality of patients and patients’ family should also be evaluated for further improvement on discharge planning performance. Defined to individual profession, modification should be done appropriately and consistently to the environment and context of each hospital.