การจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มารับการรักษาที่คลินิกเบาหวาน โรงพยาบาลสงฆ์

Abstract

วัตถุประสงค์: ศึกษาจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่เข้ารักษา และศึกษาสภาพการณ์ที่มีผลต่อการจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธ ด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 วัสดุและวิธีการ: การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพชนิดพรรณนา ผู้ให้ข้อมูล คือ พระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 12 รูป คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง โดยคุณสมบัติของผู้ให้ข้อมูล คือ พระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มารับการรักษาที่คลินิกเบาหวาน โรงพยาบาลสงฆ์ อายุ > 20 ปี อยู่ในสมณะเพศอย่างน้อย 1 ปี จำพรรษาอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลต่อเนื่อง อย่างน้อย 1 ปี เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่าง เดือนสิงหาคม ถึง พฤศจิกายน 2556 ส่วนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แนวคำถามในการสัมภาษณ์เจาะลึก แนวทางการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และเทปบันทึกเสียง วิธีที่ใช้ในการเก็บข้อมูลได้แก่ การสัมภาษณ์เจาะลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และการบันทึกภาคสนาม วิเคราะห์ข้อมูลตามวิธีการของ Colaizzi ผลการศึกษา: พบการจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ประกอบด้วย 1) การรับรู้เกี่ยวกับโรคเบาหวาน ชนิดที่ 2 และ 2) การจัดการตนเองเมื่ออาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ส่วนสภาพการณ์ที่มีผลต่อการจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ประกอบด้วย 1) อาหารจากการรับบิณฑบาต 2) ความเครียด 3) ภาวะแทรกซ้อนของโรคเบาหวาน และ 4) การท้อแท้สิ้นหวัง สรุป: เกิดความเข้าใจการจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ภายใต้บริบทของพระธรรมวินัยที่เกี่ยวข้อง สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการถวายความรู้และพัฒนารูปแบบการจัดการตนเองของพระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธด้วยโรคเบาหวานที่ 2 โดยไม่ขัดต่อพระธรรมวิจัยของสงฆ์ และมีความสอดคล้องเหมาะสมกับวิถีชีวิตของพระภิกษุสงฆ์ที่อาพาธด้วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2

Objective: To study self management and situations affected on self management of Buddhist monks with type II diabetes mellitus (DM) Materials and Methods: This descriptive qualitative research. Twelve participants were the Buddhist monks with type II DM. The purpose sampling was used to include the participants. The criteria was the Buddhist monks with type II DM attended Diabetes Clinic at Priest Hospital, aged more than 20 years old, being the monks at least one year, living in Bangkok and perimeter, and controllable complications. Data was collected during August to November 2013. The instruments were research, demographic data questionnaire, interview guidelines, non participant observation guidelines, and tape recorder. Moreover, the methods of data collection were in-depth interview, non participant observation, and field notes. Colaizzi’s method of data analysis was used. Results: These study found that there were two themes of the management of Buddhist monks, which were the perception of type II DM and the self management of type II DM. Whereas the situations affected on self management of Buddhist monks with type II DM consisted of four themes, which were receiving food from alms bowl, stress, complications of DM and disheartenment with desperation. Conclusion: This study produces the understanding the self management of Buddhist monks with type II DM under their Tripitaka. Moreover, it could be able to apply as the guideline for providing knowledge and developing self management model for Buddhist monks with type II DM without being contradictory with Tripitaka and being congruent with life style of Buddhist monks with type II DM.