การศึกษาสัมพันธภาพในครอบครัวกับการเลี้ยงดูบุตร : ศึกษากรณีผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงเมืองพัทยาจังหวัดชลบุรี

Abstract

การศึกษาสัมพันธภาพในครอบครัวที่มีอิทธิพลต่อการเลี้ยงดูบุตร : ศึกษากรณีครอบครัวผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับสัมพันธภาพในครอบครัวของผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงเมืองพัทยา 2) เพื่อศึกษาการอบรมเลี้ยงดูเด็กในครอบครัวของผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงเมืองพัทยา และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ของสัมพันธภาพในครอบครัวกับการอบรมเลี้ยงดูเด็กในครอบครัวของผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงเมืองพัทยา กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ประกอบอาชีพในสถานบันเทิงประเภท บาร์ บาร์เบียร์ ในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี โดยศึกษาทั้งเจ้าของสถานประกอบการ และลูกจ้างทุกประเภท เช่น ผู้ปรุง อาหาร พนักงานเสริฟ พนักงานต้อนรับ ฯลฯ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถาม มี 3 ตอน 1) ข้อมูล ทั่วไป 2) แบบวัดสัมพันธภาพในครอบครัว 3) แบบวัดการอบรมเลี้ยงดูเด็ก ทำการเก็บข้อมูลได้ตัว อย่างทั้งสิ้น 92 คน ประมวลผลข้อมูลและวิเคราะห์โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/PC ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างที่มีอายุน้อย มีระดับการศึกษาสูงและมีที่อยู่อาศัยเป็นของ ตนเองจะมีความสัมพันธ์ในครอบครัวสูง ซึ่งอาจเป็นเพราะผู้ที่มีอายุน้อยเป็นผู้ที่เริ่มมีครอบครัว และสามารถปรับตัวเข้ากับสภาวะแวดล้อมทางสังคมได้ง่ายกว่า เร็วกว่า จึงไม่ก่อให้เกิดปัญหา เรื้อรังด้านครอบครัวทำให้มีความรู้สึกที่ดี และมีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัว จากการศึกษาความสัมพันธ์ในครอบครัวร่วมกับสถานภาพการสมรส และเพศ พบว่า กลุ่มตัวอย่างเพศหญิงมีสัมพันธภาพในครอบครัวสูง และการมีสถานภาพการสมรสแบบสมรสแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน หรือไม่ได้สมรสแต่อยู่ด้วยกัน จะมีการเลี้ยงดูบุตรแบบรักสนับสนุนสูง ซึ่งอาจเป็นเพราะเพศหญิงซึ่งเป็นเพศแม่มีความละเอียดอ่อนในความรู้สึก ย่อมต้องการให้ลูกได้ดีมีความ เจริญรุ่งเรืองกว่าครอบครัวเดิม ฉะนั้นหากลูกทำอะไรที่ดีในความคิดของแม่ก็ย่อมจะสนับสนุนและ ส่งเสริมลูก ส่วนการที่พบว่าคู่สมรสที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือผู้ที่อยู่ด้วยกันแต่ไม่ได้สมรส มีการเลี้ยงดูบุตรแบบรักสนับสนุนสูงกว่าครอบครัวที่สมรสและอยู่ด้วยกัน อาจเป็นเพราะคู่สมรสที่แยกกันอยู่ มีเครือญาติเข้ามามีส่วนร่วมในการอบรมเลี้ยงดูบุตร หรือ ส่งลูกไปให้เครือญาติ ปู่ ย่า ตา ยาย เลี้ยง จึงยังเป็นเหตุให้เด็กได้รับความรักสนับสนุนสูงอยู่ ในการเลี้ยงดูแบบรักสนับสนุนนี้มีส่วนทำให้มีการลงโทษทางกายน้อย โดยจะใช้การเลี้ยงดูแบบลงโทษทางจิตมากกว่า และในกลุ่มที่มีรายได้สูงซึ่งมักเป็นเจ้าของกิจการ หรือระดับผู้จัดการ ซึ่งเลี้ยงลูกด้วยตนเอง และมีเวลาอยู่กับลูกมากก็จะใช้วิธีการดุว่า อบรมสั่งสอน และเมื่อลูกทำผิดก็มักจะลงโทษทางจิตมากกว่าทางกาย นอกจากนี้ในกลุ่มผู้มีรายได้สูงก็ยังใช้วิธีการเลี้ยงดูลูกแบบให้พึ่งตนเองเร็ว และการมีโอกาสเลี้ยงลูกด้วยตนเองก็จะทำให้มีโอกาสฝึกสอนลูกและมีโอกาสสังเกตพัฒนาการของลูกและจดจำพัฒนาการของลูกในแต่ละวัยได้ดีกว่ากลุ่มที่ส่งลูกให้ เครือญาติเลี้ยงดู ผลการวิจัยครั้งนี้ มีประเด็นที่เสนอเป็นข้อเสนอแนะได้ดังนี้ 1. จัดให้มีการอบรมและแนะแนวอาชีพเพื่อเสริมสร้างความสนใจในอาชีพที่เกี่ยวข้อง เช่น การเสริมสวย การตัดเย็บเสื้อผ้า เพื่อนำไปประกอบอาชีพได้ต่อไปในอนาคต 2. จัดให้มีการรวมตัวในรูปของชมรมหรือกลุ่ม เพื่อให้ได้มีโอกาสแสดงความคิดเห็น และมีโอกาสได้มีบทบาทในการสร้างประโยชน์แก่สังคม 3. ควรให้ กศน. ได้เข้าไปมีบทบาทในการเสริมสร้างความสมัครใจ และกระตุ้นให้เกิดความสนใจในการเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น 4. ควรจะได้มีการทำวิจัยในด้านการศึกษาคุณภาพชีวิตและพัฒนาการของเด็กในกลุ่มที่ส่งไปให้เครือญาติเลี้ยงกับเด็กที่พ่อแม่เลี้ยงดูเอง ว่าจะเหมือนกัน หรือแตกต่างกันในด้านใด และอย่างไรหรือไม่ เพื่อใช้เป็นข้อมูลในการจัดสวัสดิการให้แก่เด็กเหล่านี้ได้อย่างเหมาะสมต่อไป