การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด

Abstract

การศึกษาเรื่องการมีส่วนร่วมของประชาชนกับการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด พื้นที่กรุงเทพมหานคร มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนและกระบวนการ ดำเนินงาน บทเรียนและองค์ความรู้ของชุมชน องค์กรชุมชน และกลุ่มในการป้องกันและแก้ไข ปัญหายาเสพติด กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้นำ และสมาชิกชุมชนวัดลานบุญ คณะประสานงานเครือข่ายแผน แม่บทชุมชนพึ่งตนเอง คริสตจักรความหวังลาดกระบัง ลักษณะการมีส่วนร่วมของประชาชน จะเป็นกิจกรรมซึ่งเกิดจากการเรียนรู้ปัญหา และแสวงหาช่องทางในการแก้ปัญหาท่ามกลางการปฏิบัติ โดยมุ่งเน้นการพัฒนาคุณภาพชีวิตในระดับบุคคล และการพัฒนาชุมชนด้วนแผนแม่บทชุมชนพึ่งตนเองที่มีการพัฒนาแบบบูรณาการ สำหรับกิจกรรมที่เจาะจงต่อปัญหายาเสพติดจะหลีกเลี่ยงการปะทะกับขบวนการยาเสพติดโดยตรง แต่อาศัยการสร้างวิสัยทัศน์ร่วม การร่วมแรงร่วมใจกันในชุมชน อาศัยความรักสามัคคี เอื้ออาทร ต่อกัน และความสำนึกรักถิ่นกับความสงบสุขของชุมชนเป็นพื้นฐานสำคัญ การให้โอกาสผู้มีปัญหา กลับใจ และพัฒนาตนเองเป็นผู้นำ จะเป็นพลังสำคัญในการรณรงค์ต่อต้านยาเสพติด การเป็นต้นแบบที่สามารถถ่ายทอดประสบการณ์จะเป็นคุณสมบัติที่ สำคัญของผู้นำการเปลี่ยนแปลง ประเด็นปัจจัยภายใน / ปัจจัยภายนอก ชุมชน องค์กร / กลุ่ม ปัจจัยภายนอก นโยบายของรัฐ ประกาศสงครามเอาชนะยาเสพติดเป็นการสร้างขวัญกำลังใจ และ ความเชื่อมั่นเลิกเกรงกลัวอิทธิพลของผู้ค้ายาเสพติด ทำให้มีการขับเคลื่อนการดำเนินงานป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ภาคประชาชนมีพลังความร่วมมือมากขึ้น การจัดตั้งองค์กรและ ประกาศตัวตนชัดเจนขึ้น บทบาทของนักพัฒนาภายนอก เป็นผู้เชื่อมประสานและทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง ยังขาดความต่อเนื่องและไม่มีระบบรองรับ ซึ่งด้านหนึ่งจะทำให้ชุมชนพึ่งตนเอง แต่อีกด้านหนึ่งในขั้นต้นของกระบวนการชุมชนเข้มแข็ง ชุมชนควรมีปัจจัยที่เอื้อต่อการดำเนินกิจกรรมที่มีประสิทธิภาพ ปัจจัยภายใน กรณีปัญหายาเสพติดเป็น “ทุกร่วม” ของชุมชน จะเป็นฐานสำคัญในการส่งผลให้มี ส่วนร่วมในการดำเนินการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ผู้นำเดี่ยวยิ่งเข้มแข็งมากเท่าไร ประชาชนก็อาจจะมีส่วนร่วมในระดับที่ต่ำลง ชุมชนจะ อ่อนแอเพิ่มขึ้น วัฒนธรรม ประเพณี ศาสนา การศึกษา เป็นทุนทางสังคมที่สำคัญในการดำเนินมาตรการ ทางสังคม ความสัมพันธ์ภายในชุมชน การเป็นเครือญาติ การเป็นคนท้องถิ่นเดิม การมีวัฒนธรรมร่วมกัน ความผูกพันตามโครงสร้างสังคมแนวนอน เป็นปัจจัยภายในสนับสนุนกระบวนการป้องกัน และแก้ไขปัญหายาเสพติดในระดับพื้นที่