การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรณรงค์ให้ความรู้เรื่องการคัดแยกของเสียภายในโรงงานแก่พนักงานฝ่ายผลิตโดยได้สร้างสื่อขึ้นเป็นภาษาไทยและภาษาพม่า (บอร์ดประชาสัมพันธ์ แผ่นพับให้ความรู้ ถังขยะจำลองและคลิปวิดีโอช่วยสอน) และเปรียบเทียบค่าใช้จ่ายรายเดือนในการส่งกำจัดของเสียอันตรายระหว่างก่อนและขณะดำเนินงาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ พนักงานฝ่ายผลิตของโรงงานผลิตอะไหล่ยานยนต์แห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 226 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการทดสอบปฏิบัติในการคัดแยกของเสียของพนักงาน การตรวจสอบจากภาชนะรองรับของเสียและการรวบรวมข้อมูลโดยการทดสอบปฏิบัติในการคัดแยกของเสียของพนักงาน การตรวจสอบจากภาชนะรองรับของเสียและการรวบรวมข้อมูลค่าใช้จ่ายรายเดือนในการส่งกำจัดขยะอันตราย สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ และการทดสอบค่าที (One-Sample T-test) ผลการศึกษาพบว่า หลังการให้ความรู้พนักงานส่วนใหญ่สามารถคัดแยกของเสียได้ถูกต้องจำนวน 213 คน (ร้อยละ 94.2) ผลการตรวจสอบภาชนะรองรับของเสียพบว่า จำนวนจุดที่มีปัญหาการทิ้งขยะอันตรายและขยะไม่อันตรายปะปนกันลดลง 11 จุด (ร้อยละ 55) และพบว่าค่าใช้จ่ายเฉลี่ยในการส่งกำจัดของเสียอันตรายในช่วงขณะดำเนินงานน้อยกว่าช่วงก่อนดำเนินงาน (<9,833.33 บาท) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (P=0.002, n=3) โดยจำนวนเงินลดลงจากช่วงก่อนดำเนินงานเป็นเงินทั้งหมดเท่ากับ 9,650 บาท (ลดลงร้อยละ 32.7) ทั้งนี้ ผลการศึกษาและการดำเนินงานต่างๆ เหล่านี้จะสามารถเป็นตัวอย่างในการปฏิบัติอย่างง่ายให้กับโรงงานอุตสาหกรรมอื่นๆ ที่ยังคงประสบกับปัญหาการทิ้งขยะปะปนกันต่อไป
The objectives of this research were to promote knowledge on waste sorting in plants using media in Thai and Myanmar language including knowledge boards, brochures, small waste container models, and video tutorials for employees and to compare average cost of hazards waste disposal between before and during the implementation. The researcher selected a population sample consisting of 226 employees at a production department in an automotive parts factory in Samut Prakan province. The data were collected by practice test on the waste sorting, observing within all waste containers, and recording hazardous waste disposal cost. The statistical data analyses which used in this research were frequency, mean, percentage, and One-Sample T-test. After educating employees, the results found that most employees of 213 people (94.2%) could sort the waste properly and the number of the waste containers which put the wrong waste, decreased 11 containers (55% decreases). Moreover the research found that average of hazardous waste disposal cost during the implementation was statistically significant less than three previous months (<9,833.33 Baht) at the 0.05 level (P=0.002, n=3), which decreased 9,,650 Baht (32.7% decreases). Finally, these implementations and results could be a sample or an alternative of simple practices for solving the problems on waste sorting in other factories as well.
