This article discusses both the findings of a piece of research on urban poverty in Thailand and the reflects on the process of qualitative research in that country. This reflection is from the perspective of a Thai researcher writing in the environment of a western university. The findings focus on the ways in which Thai government has attempted to deal with urban poverty as it has been manifested in urban slums since the life off of economic development . In the absence of a social security safety net , a consensus has appeared to emerge that self reliance is a culturally appropriate aim for the poor. The concept is analysed from the data and found to exclude many of the poorest who are unable to benefit from the available provision. The question of what can be ethical research among the poorest is examined, and the need to directly do good rather than avoid harm is prioritized for this research.
บทความนี้เป็นการอภิปรายเกี่ยวกับข้อค้นพบบางประเด็นจากการศึกษาวิจัยเพื้อแก้ไขปัญหาความยากจนในเมืองและกระบวนการการทำวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งเป็นการสะท้อนมุมมองของนักวิจัยที่ทำงานท่ามกลางบรรยากาศและสภาพแวดล้อมของนักวิจัยในมหาวิทยาลัยของประเทศตะวันตก ความพยายามของรัฐบาลในการแก้ไขความยากจนในเมืองปรากฏชัดขึ้นไปพร้อมกับความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ในขณะที่ระบบความมั่นคงของสังคมยังขาดประสิทธิภาพ แนวคิดการพึ่งตนเองจึงเป็นแนวคิดทางวัฒนธรรมที่เหมาะสมสอดคล้องกับกลุ่มคนจนเมือง อย่างไรก็ตามกลุ่มคนจนเมืองโดยเฉพาะคนที่คนที่จนที่สุดก็ยังไม่สามารถเข้าบริการสังคมอย่างทั่วถึง ประเด็นที่ควรคำนึงถึงในการทำงานวิจัยเชิงคุณภาพ คือจริยธรรมในการทำวิจัยโดยเฉพาะกับกลุ่มคนยากจน
