บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์หลักการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการทำงานที่บ้านของประเทศไทย โดยมุ่งเน้นที่พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2566 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 23/1 เพื่อรองรับรูปแบบการทำงานที่เปลี่ยนไป บทความได้ศึกษาและวิเคราะห์สิทธิและหน้าที่ของนายจ้างและลูกจ้าง รวมถึงปัญหาและข้อท้าทายที่เกิดขึ้นจากการบังคับใช้กฎหมาย เช่น ความไม่ชัดเจนในการควบคุมเวลาทำงาน การจำแนกประเภทงานที่เหมาะสม ภาระค่าใช้จ่าย และความเหลื่อมล้ำด้านอำนาจต่อรอง
จากการศึกษาพบว่า แม้กฎหมายจะกำหนดหลักการสำคัญ เช่น การทำงานที่บ้านต้องเกิดจากความตกลงร่วมกัน สิทธิของลูกจ้างในการปฏิเสธการติดต่อหลังเวลางาน (Right to Disconnect) และสิทธิความเท่าเทียมกับลูกจ้างในสถานประกอบการ แต่ในทางปฏิบัติยังคงมีช่องว่างและความคลุมเครืออยู่
ผู้เขียนจึงมีข้อเสนอแนะให้มีการปฏิรูปกฎหมายและนโยบายที่เกี่ยวข้อง โดยเสนอให้กระทรวงแรงงานเร่งออกกฎหมายลำดับรองเพื่อสร้างความชัดเจนในประเด็นต่าง ๆ ส่งเสริมกลไกการเจรจาต่อรองร่วมเพื่อสร้างสมดุลทางออำนาจ พัฒนาแนวปฏิบัติด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสุขภาพจิตสำหรับการทำงานที่บ้านโดยเฉพาะ และปรับปรุงกฎหมายแรงงานให้ยืดหยุ่นเพื่อรองรับรูปแบบการจ้างงานใหม่ๆ ในอนาคต ทั้งนี้ เพื่อให้การทำงานที่บ้านเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ เป็นธรรม และสามารถสร้างสมดุลระหว่างผลประโยชน์ของนายจ้างและคุณภาพชีวิตของลูกจ้างได้อย่างแท้จริง
This article aims to analyze the legal principles related to work from home (WFH) in Thailand. It focuses on the Labour Protection Act (No. 8) B.E. 2566 (2023), which amended Section 23/1 to accommodate changing work models. The article examines the rights and duties of employers and employees, as well as the problems and challenges arising from enforcing this law. These challenges include, but aren’t limited to, unclear working hour controls, difficulty classifying appropriate work types, cost burdens, and power imbalances in negotiations.
The study found that, even though the law sets important principles such as work from home arrangements requiring mutual agreement, the employee’s right to refuse contact after work hours (Right to Disconnect), and the right to equality with employees in the workplace, there are still gaps and ambiguities in practice.
The author, therefore, recommends reforming related laws and policies. They propose that the Ministry of Labour promptly issue subordinate legislation to clarify various issues. Additionally, they suggest promoting collective bargaining mechanisms to create a balance of power, developing specific guidelines for safety, occupational health, and mental well-being for work-from-home arrangements, and making labour laws more flexible to accommodate new employment models in the future. The aim is to ensure that working from home is efficient, fair, and genuinely balances the interests of employers with the quality of life of employees.
