วรรณศิลป์แนวสงวนอารมณ์ในกวีนิพนธ์ของสวีจื้อหมอ

Abstract

สวีจื้อหมอ(徐志摩) (พ.ศ. 2439 - 2479) เป็นกวีจีนสมัยใหม่ที่ได้รับความนิยมจากคนร่วมสมัย มีแนวววรรณศิลป์ที่เรียกว่า การสงวนอารมณ์ (怨而不怒哀而不伤) กล่าวคือ เน้นการพรรณาความรู้สึกอย่างสงบสำรวม ไม่เปิดเผยหรือระบายอารมณ์รุนแรง ซึ่งแนวการประพันธ์นี้เป็นหลักกวีนิพธ์จีนที่สืบทอดมาแต่โบราณ สวีจื้อหมอได้รับการศึกษาขั้นต้นได้เรียนรู้หลักกวีนิพนธ์โบราณอย่างลึกซึ้งและกลายเป็นพื้นฐานการแต่งบทกวีของเขาในเวลาต่อมา อิทธิพลสำคัญที่ปรากฎในกวีนิพนธ์ส่วนใหญ่ของสวีจื่อหมอ คือ การถ่ายทอดจินตนาการโดยแฝงความรู้สึกนึก คิดตามปรัชญาลิทธิหยู (儒教) และลัทธิเต๋า (進教) ที่เน้นความเป็นธรรมชาติ วรรณศิลป์ของสวีวีจื้อหมออาจสรุปลักษณะเด่นได้ 4 ลักษณะ คือ 1) การสืบทอดขนบกวีนิพนธ์โบราณ 2) การแฝงความหมายโดยนัย 3) การใช้อุปลักษณ์ และ 4) เสียงสัมผัสและการหักมุม การศึกษาวรรณศิลป์แนวสงวนอารมณ์ในกวีนิพนธ์ของสวีจื้อหมอ ทำให้เข้าใจถึงหลักสุนทรียศาสตร์ร่วมสมัยของจีน ซึ่งแม้จะพัฒนามีความเป็นสมัยใหม่ขึ้น แต่ก็ยังปรากฎรากความคิดและแนวการประพันธ์ที่เป็นอิทธิพลจากหลักกวีนิพนธ์จีนโบราณ ข้อค้นพบนี้สะท้อนถึงบุคลิกและแนวคิดของชาวจีนที่มีความลุ่มลึก สำรวม และเข้าใจธรรมชาติของโลกและชีวิต

徐志摩的诗所以动人,一个重要原因就是“怨而不怒哀而不伤”的抒情风貌,这种抒情风貌,深受了中 国古代诗歌对抒情的基本审美要求,徐志摩自幼及长皆深受古代传统文化之教育及儒家思想的中庸特点的影 响,使其在诗歌表现上具有温柔敦厚的抒情风貌。他的启蒙教育基本上是在在私塾中进行,有打下了较为深厚 的古典底下。在徐志摩的大部分诗歌中都体现了传统文学中的意境,意象特点,儒家思想的中庸和含蓄,甚 至道家思想的自然,尤其是在儒家思想的影响下形成了“怨而不怒哀而不伤”的审美传统。以《再别康桥》 为例,诗人将那种浓郁的离别化得谈雅,绿缈。从头到尾表现出对自我的压构,对情感的克制,但在整个诗 中,只是态意渲染康河的美景,没有困难以割舍的别情而泪下。这是其创作深受民族传统文化规范的影响。 徐志摩是新月派之核心人物,曾致力于新诗之格律化,非但讲究体裁协韵及声调之完美,对新寺那风格 意境的追求亦极为严谨,不仅提高新诗的学术性,亦增强新诗的艺术魅力,将当年的新诗推向时代的高峰, 深深的影响了新月派后起之秀们的诗风,是开辟新诗途径的文化先锋 本文重点是从民族文化传统对徐志摩诗歌影响的角度对徐志摩诗歌的“怨而不怒哀而不伤”作些分析。 故将中国旧体诗与徐志摩新诗作对比,且尚须符合“怨而不怒哀而不伤”的抒情审美风貌。举些情景额同之 作,互作对比。