การศึกษาภาพลักษณ์ของพ่อในนวนิยายเรื่อง “จดหมายจากเมืองไทย”

Abstract

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของวิชาวรรณคดีจีนสมัยใหม่และร่วมสมัย ซึ่งศึกษาศิลปะการประพันธ์ร้อยแก้วฉบับรวมเล่มของหลิน ไท่เซิน ชุด “ใต้เงาเจดีย์” แปลจากชื่อภาษาจีนว่า “ฝอถ่าอิ่งเซี่ย” ศึกษาโดยการอ่านประวัติส่วนตัวของหลิน ไท่เซิน และงานประพันธ์ของเขา โดยวิเคราะห์ในแง่ของเนื้อหาและศิลปะการเขียน ทั้งศิลปะการใช้ภาษา การบรรยาย การวิจารณ์ เป็นต้น เพื่อให้รู้ถึงคุณค่าด้านวรรณกรรมของงานประพันธ์ดังกล่าว จากการศึกษาพบว่า หลิน ไท่เซิน เป็นคนจีนโดยกำเนิด อพยพมาเมืองไทยเมื่อเข้าสู่วัยหนุ่มเพื่อทำธุรกิจจนฐานะมั่นคงแล้วจึงเริ่มเข้าสู่วงการวรรณกรรม งานประพันธ์ของเขาเน้นบทร้อยแก้วเป็นหลัก เนื้อหาบรรยาย ถึงความผูกพันต่อแผ่นดินเกิด ความรักในแผ่นดินไทย ความเข้าใจในวัฒนธรรมไทย ความห่วงใยในเพื่อนมนุษย์ รวมถึงความคิดที่ลึกซึ้งในด้านสังคม ศาสนา และปรัชญา ผลการศึกษาสรุปได้ว่า งานประพันธ์ของหลิน ไท่เซิน มีคุณค่าควรแก่การศึกษาในเชิงวรรณกรรมสามารถใช้ภาษาสละสลวย สอดแทรกหลักศาสนา ปรัชญา ในระหว่างการเล่าเรื่อง อีกทั้งสามารถผสมผสานวัฒนธรรมไทยจีนได้อย่างลงตัว

本文主要研究牡丹的小说《南风吹梦》中的父亲形象。笔者通过仔细 研读作品,将其中的父亲形象进行归类、分析。经过研究,笔者发现牡丹对文中的个性迥异的多个父亲形象进行了精心地刻画和描写。本文立足于小说,对其中的父亲形象进行梳理、归类和 分析,得出两大类的父亲形象,即:传统保守的“一步到位”的父亲以及由 传统步入现代的“成长式”的父亲形象。以此更加明确勾画出父亲形象在 小说中的特殊地位。除此之外,本文也对现当代文学中的部分父亲形象进行 梳理、概括,使之能够与小说中的父亲形象形成类比,使读者更容易理解作 者笔下的父亲形象对以往作品中的父亲形象的创作有着怎么的传承性和颠覆性, 这为广大读者能仔细了解小说的父亲形象和作者的写作意图提供了有力的帮 助,更能为后者对父亲形象的刻画和描写提供了很多的借鉴。