ศักยภาพของบัณฑิตภาษาจีนระดับอุดมศึกษาและข้อคิดเห็นเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรภาษาจีนระดับอุดมศึกษาให้ได้ประสิทธิผล

Abstract

นับแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2488 เป็นต้นมา รัฐบาลไทยได้คำนึงถึงปัญหาความมั่นคงในประเทศจึงได้ประกาศนโยบายการควบคุมการเรียนการสอนภาษาจีนทั่วประเทศ อันส่งผลกระทบให้การพัฒนาการเรียนการสอนภาษาจีนในเมือไทยเติบโตช้ากว่าประเทศใกล้เคียงซึ่งต่างมีชนชาวจีนอาศัยและมีความเคลื่อนไหวเรื่องของภาษาจีนและวัฒนธรรมจีนภายในอาณาเขตนั้น ๆ การควบคุมการเรียนการสอนภาษาจีนตั้งแต่ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้นมาเป็นสาเหตุส่วนหนึ่งที่สงผลกระทบต่อข้อจำกัดด้านศักยภาพบัณฑิตที่เข้ารับการศึกษาภาษาจีนในระดับอุดมศึกษา เนื่องจากนักศึกษาที่เข้าศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาจำนวนมากไม่มีพื้นฐานความรู้ภาษาจีนมาก่อน และหลักสูตรด้านภาษาจีนของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ อยู่ภายใต้ขอบเขตและปัจจัยหลาย ๆ ด้าน ยังผลให้ความรู้ด้านภาษาจีนและคุณสมบัติของบัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาด้านภาษาจีนของไทยยังไม่เป็นที่พึงพอใจต่อสถานประกอบการต่าง ๆ เท่าใดนัก ในขณะที่การเรียนการสอนภาษาจีนของไทยกำลังได้รับความนิยมอย่างสูงในปัจจุบัน และมีแนวโน้มที่จะเริ่มพัฒนาและวางรากฐานของการเรียนการสอนอย่างเป็นระบบ คือ เริ่มมีการเปิดสอนภาษาจีนตามโรงเรียนต่าง ๆ ในระดับอนุบาลเรื่อยมาจนถึงระดับมัธยมศึกษา แต่กว่าที่สถาบันการศึกษาอุดมศึกษาจะรับกลุ่มเป้าหมายที่มีความรู้ภาษาจีนพร้อมที่จะเรียนภาษาจีนในระดับที่สูงขึ้นอย่างต่อเนื่องนั้นยังต้องอาศัยเวลาที่ยาวนานอีกระยะหนึ่ง การแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าจึงเป็นสิ่งที่ไม่ควรเพิกเฉย ผู้เขียนได้เสนอแนวทางสนับสนุนการเพิ่มศักยภาพการเรียนการสอนภาษาจีนระดับอุดมศึกษาทั้งทางด้านการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพของผู้สอน และด้านการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพของหลักสูตรโดยตรง