กลิ่นอายวัฒนธรรมท้องถิ่นในบทร้อยแก้วของซือหม่ากง

Abstract

งานการประพันธ์ของซือหม่ากงที่โดดเด่นมี 3 ด้านคือ บทวรณกรรมร้อยแก้ว บทปกิณกะ และนวนิยาย ผู้ที่ศึกษาผลงานร้อยแก้วของซือหม่ากงต่างมีความเห็นว่า แม้ว่าซือหม่ากงได้ประพันธ์ผลงานไว้หลากหลายด้านก็ตาม แต่ผลงานด้านที่ทำให้ซือหม่ากงโดดเด่นอยู่ในตำแหน่งสำคัญของทำเนียบนักประพันธ์จีนในไทยนั้นก็คือผลงานการประพันธ์ด้านบทร้อยแก้ว ผลงานรวมเล่บทประพันธ์ร้อยแก้วของซือหม่ากงได้แก่ < ชิงเฟิงซุยไจ้เหยเจียงซ่าง> และ <จิ้นไจ้ปู้เหยียนจง> หลังจากนั้นก็ได้ตีพิมพ์บทร้อยแก้ว อีกสองเล่มคือ <หมิงเยวี่ยสุ่ยจงไหล> และ <ซือหม่ากงซ่านเหวินเสวี่ยน> บทประพันธ์ร้อยแก้วที่กล่าวมานี้ คลอบคลุมถึงผลงานการประพันธ์บทร้อยแก้วของซือหม่ากงทั้งหมดก็ว่าได้ ด้วยผลงานร้อยแก้วที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวและโดดเด่นเป็นพิเศษซึ่งปรากภอยในหัวข้อเรื่องในการประพันธ์บทร้อยแก้วนั้นล้วนมีกลิ่นอายของความอาลัยคิดถึงต่อบ้านเกิดเมืองนอนที่ประเทศจีน อีกทั้งมีกลิ่นอายของวัฒนธรรรมท้องถิ่น(ไทยและจีน)ที่แฝงอยู่ในบทประพันธ์อีกด้วย

司马攻的创作成就突出地表现在三个方面:散文创作、杂文创作、小小说创作指出的那样,“司马攻虽然有多付笔墨,但奠定了他在泰华文坛的重 主要是他的散文创作”,他先后与友人合作出版了散文集《轻风吹在湄江上》、《尽在不言中》, 而后又出版了个人散文集《明月水中来》及《司马攻散文选》。几本书便基本上囊括了他的散作。但即便如此,司马攻仍是泰华作家中数一数二的散文家,这是因为他的散]个性特色。而这种个性特色表现在题材上,就是具有浓郁的“怀乡忆旧”和”的散文特色。