ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาตนเองของผู้ต้องขังในเรือนจำกลางสมุทรปราการ

Abstract

ผลการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาตนเองของผู้ต้องขังในเรือนจำกลางสมุทรปราการ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาตนเองของผู้ต้องขังในเรือนจำกลางสมุทรปราการ ระเบียบวิธีการ ศึกษา เป็น การศึกษาเชิงสำรวจ ประชากรที่ศึกษา เป็นกลุ่มตัวอย่างผู้ต้องขังเรือนจำกลางสมุทรปราการ จำนวน 232 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ T-test และ ANOVA ผลการศึกษาพบว่า กลุ่ม ตัวอย่างส่วนใหญ่ร้อยละ 78.9 เป็นเพศชาย รองลงมาเป็นเพศหญิง ร้อยละ 21.1 มีอายุระหว่าง 25-35 ปี ร้อยละ 50.0 รองลงมามีอายุระหว่าง 36-45 ปี ร้อยละ 38.4 เป็นนักโทษชั้นเยี่ยม ร้อยละ 30.2 รองลงมาเป็นนักโทษชั้น กลาง ร้อยละ 19.8 ระดับการศึกษาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ร้อยละ 36.2 รองลงมาจบการศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า ร้อยละ 25.0 สถานภาพโสด ร้อยละ 74.1 เคยประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไป ร้อยละ 46.1 รองลงมาเป็นพนักงานบริษัทเอกชน ร้อยละ 20.3 และมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 10,001 – 15,000 บาท ร้อยละ 40.1 รองลงมามีรายได้เฉลี่ยต่อเดือน 15,001- 20,000 บาท ร้อยละ 19.0 ระยะเวลาต้องโทษระหว่าง 1-5 ปี ร้อยละ 60.8 ผลการศึกษาภาพรวมปัจจัยครอบครัวและสังคมพบว่า อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.24 เมื่อพิจารณา รายข้อ 5 อันดับแรก พบว่า (1) ด้านการฝึกอบรมในเรือนจำ ทำให้ได้รับความรู้ต่าง ๆ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.47 (2) โปรแกรมการฝึกอบรมในเรือนจำมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการดำเนินชีวิตหลังพ้นโทษ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.41 ประเด็น (3) ครอบครัว/ญาติเป็นกำลังใจให้ท่านเมื่อเผชิญกับวิกฤตของชีวิต มีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 3.40 และ 3) ด้านการฝึกทักษะอาชีพ ประเด็น (4) การฝึกอาชีพมีประโยชน์กับท่านในอนาคตเมื่อพ้นโทษ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.38 และ (5) อาชีพที่ฝึกทักษะมีความน่าสนใจ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.35 ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า การพัฒนาตนเองของผู้ต้องขังในเรือนจำสมุทรปราการ จำแนกตาม เพศ ระดับการศึกษา สถานภาพสมรส อาชีพ รายได้ ระยะเวลาการจำคุก จำนวน ครั้งที่ถูกจำคุก ไม่แตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ยกเว้น ปัจจัยด้านอายุและปัจจัยทางครอบครัว และสังคม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 0.001 ตามลำดับ ข้อเสนอแนะ กรมราชทัณฑ์ควร กำหนดทิศทางนโยบายหลักที่มุ่งเน้นการลดความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงกระบวนการพัฒนาพฤตินิสัย บูรณาการความร่วมมือกับองค์กร เครือข่ายต่าง ๆ โดยจัดทำบันทึกข้อตกลง อาทิ สภาอุตสาหกรรมจังหวัดสมุทรปราการ เพื่อร่วมกันออกแบบและพัฒนาหลักสูตรการฝึกวิชาชีพ ประสานความร่วมมือกับกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) เพื่อให้ครอบครัวมีส่วนร่วมในการบำบัดฟื้นฟูปรับรูปแบบโปรแกรมการแก้ไขฟื้นฟูตามความเหมาะสมของแต่ละบุคคล และมีระบบการส่งต่อและติดตามภายหลังพ้นโทษ

The study on factors influencing self-development among prisoners at Samutprakan Central Prison aimed to examine the factors influencing inmates' self-development. The research employed a survey design. The study population consisted of 232 inmates from Samut Prakan Central Prison selected as the sample. The research instrument was a questionnaire, and the data were analyzed using the t-test and ANOVA. The findings revealed that 78.9% of the respondents were male, while 21.1% were female. Half of the respondents (50.0%) were between 25 and 35 years of age, followed by those aged 36–45 years (38.4%). Regarding inmate classification, 30.2% were classified as Excellent Class inmates, followed by 19.8% as Medium Class inmates. In terms of educational attainment, 36.2% had completed lower secondary education, while 25.0% had completed upper secondary education or its equivalent. Most respondents were single (74.1%). Before incarceration, 46.1% had worked as general laborers, followed by 20.3% who had been employed in private companies. Regarding monthly income, 40.1% had earned between 10,001 and 15,000 baht, while 19.0% had earned between 15,001 and 20,000 baht. Most respondents (60.8%) were serving prison sentences ranging from 1 to 5 years. The overall findings regarding family and social factors indicated a high level, with a mean score of 3.24. Considering the top five items, the results showed that: (1) prison training programs provided inmates with valuable knowledge (mean = 3.47); (2) prison training programs were highly beneficial for post-release life (mean = 3.41); (3) family members or relatives provided encouragement during life crises (mean = 3.40); (4) vocational training would be beneficial for inmates after their release (mean = 3.38); and (5) the vocational skills provided through the training programs were considered interesting (mean = 3.35). The hypothesis testing showed that inmates' self-development did not differ significantly at the 0.05 level when classified by gender, educational level, marital status, occupation, income, length of imprisonment, or number of previous incarcerations. However, significant differences were found with respect to age and family and social factors at the 0.05 and 0.001 significance levels, respectively. The study recommends that the Department of Corrections establish a principal policy direction aimed at reducing inequality in access to rehabilitation and behavioral development programs. It should also strengthen collaboration with various organizations and networks through memoranda of understanding, such as with the Samut Prakan Provincial Federation of Thai Industries, to jointly design and develop vocational training curricula. In addition, cooperation with the Ministry of Social Development and Human Security should be enhanced to encourage family participation in rehabilitation, tailor rehabilitation programs to individual needs, and establish an effective post-release referral and follow-up system.