การเปลี่ยนแปลงไวยากรณ์ของคำกริยา “แล้ว” ในสมัยสุโขทัย

Abstract

บทความนี้มุ่งศึกษาการเปลี่ยนแปลงไวยากรณ์ของคำกริยา “แล้ว” จากข้อมูลทางด้านประวัติศาสตร์ หลักศิลาจารึกสมัยสุโขทัยเพื่ออธิบายการเปลี่ยนแปลงไวยากรณ์ของคำกริยา “แล้ว” ผลการศึกษาพบว่า การเปลี่ยนแปลงไวยากรณ์ของคำกริยา “แล้ว” จะผันแปรไปตามความหมายของคำศัพท์ที่มีความหลากหลาย ซึ่งพบว่า ตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นต้นมา คำกริยา “แล้ว” ในภาษาไทยมีการเปลี่ยนแปลงทางไวยากรณ์ค่อนข้างสูง นอกจากจะใช้เป็นคำโดดที่แสดงถึงการเสร็จสิ้นในรูปประโยคแล้วยังสามารถทำหน้าที่เป็นคำเชื่อม ตัวบ่งชี้ปริมาณ “ทั้งหมด” และตัวบ่งชี้แสดงการณ์ลักษณ์อีกด้วย

This research mainly studies the grammaticalization of Thai verbs ‘lɛɛw’ during Sukhothai period. This research mainly finds the corpora from historical inscriptions to explain the grammaticalization of the Thai verb ‘lɛɛw’ in Sukhothai period. The main result of the research showed is a trend of diversification in the word meaning. From the time of Sukhothai, the Thai verb ‘lɛɛw’ is relatively high in syntactic function evolution. In addition to being used separately as an ending verb, it can also be used as participle, universal quantifiers and aspect markers

本研究主要研究泰语动词“了”在素可泰时期的语法化情况,本文主要从历史碑文中发现语料以解释泰语动词“了”在素可泰时期的语法法化情况。研究得到的主要结果是素语动词“了”在词义上呈现出多样化的趋势,并从素可泰时期起,泰语动词“了”在句法功能的演变上也比较高,除了可以单独作为完毕义动词使用之外,还可以作连接小词、全称量词以及体标记。