Abstract:
การท่องเที่ยวเป็นกิจกรรมอย่างหนึ่งของชีวิตที่ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดและทำให้ชีวิตได้รับความสนุกสนาน แต่เมื่อศึกษาเรื่องนี้จากแนวคิดทางพระพุทธศาสนาก็จะพบว่า มีรายละเอียดที่แตกต่างจากการท่องเที่ยวทั่วไป เนื่องจากการจาริกในพระพุทธศาสนา เป็นการเดินทางไปเพื่อทำหน้าที่ตามอุดมการณ์ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ก่อนที่จะส่งพระสาวกไปประกาศศาสนา โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ประชาชนได้รับประโยชน์ และความสุขเป็นสำคัญ แต่ถ้านำเรื่องจากการจาริกมาประยุกต์ใช้กับการท่องเที่ยวโดยทั่วไปแล้ว จะได้ข้อสรุปว่าการท่องเที่ยวเชิงพุทธนั้น นักท่องเที่ยวจะต้องได้รับประโยชน์ที่ทำให้ชีวิตพัฒนาขึ้น และในขณะเดียวกันก็ต้องทำหน้าที่ในการอนุรักษ์แหล่งมรดกทางวัฒนธรรมภายในวัดให้เป็นสมบัติของลูกหลานไทยในอนาคต เท่ากับเป็นการสร้างประโยชน์และความสุขให้เกิดขึ้นแก่บุคคลอื่นที่เรียกในบทความนี้ว่า อรรถประโยชน์ หมายถึง การท่องเที่ยวที่ได้รับประโยชน์ครบทั้งส่วนตน ผู้อื่น และสังคม
